திங்கள், 22 செப்டம்பர், 2014

பாடல் வரிகளை படித்த உடனே அது எந்த சூழ்நிலைக்காக எழுதப்பட்டது என்று நண்பர்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்... 

பல்லவி:
காமன் எழுதிய கவிதையே..
தேகம் முழுவதும் இளமையே...
சூழ்நிலையும் சூடானதே...
மனநிலையும் தடுமாறுதே...
போதவில்லையடி என் விழிகளும்..
போதையேற்றுதடி உன் வாசமும்...

சரணம் 1:
அங்கம் மறைத்த ஆடைகளுக்கு விடுதலை கொடு..
கொஞ்சம் ஒட்டி நிற்கும் வெட்கத்தை துரத்தி விடு...
சொர்க்க வாசல் திறந்து வைத்த வாலிபத்தை கையில் எடு..
உன்னில் என்னை வாங்கி கொண்டு இன்பத்தின் உச்சம் தொடு..
மலர்ந்து நிற்கும் பெண்மையே...
கலந்து செய்வோம் புதுமையே...

சரணம் 2:
வளைந்து நிற்கும் இடையினிலே தொலைத்துவிட்டேன் கண்ணை...
கனிந்து கிடக்கும் கழுத்தின் கீழே புதைத்து விட்டேன் என்னை..
எண்ணிக்கை மறந்து போனதடி இதயத்துடிப்பும்...
இருந்தும் மனம் வேண்டுதடி இந்த இன்ப வெடிப்பும்...
வந்துவிடு என் அருகே...
வாரிக்கொள்கிறேன் என் அழகே...

Posted on பிற்பகல் 11:25 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 11 செப்டம்பர், 2014

இந்த வரிகளும் நண்பன் ஒருவனின் குறும்படத்திற்காக எழுதப்பட்ட  வரிகளே... ஒரு தாய் தன் மகனுக்கு பாடுவதாக எழுதிய பாடல்.. 

பல்லவி :
கருவாய் என்னில் உதித்த பிறையே...
நீயின்றி வாழ்வில் ஏது நிறையே...
உன் புன்னகை தானடா எந்தன் உணவே...
கனவிலும் சுமக்கிறேன் உந்தன் நினைவே...
ஜென்மம் நூறு என்றாலும் உனையே ஈன்றிட வேண்டும்...
ஊர் மெச்சும் பிள்ளையெனவே உன்னை வளர்த்திட வேண்டும்...

சரணம் 1:
நீ பிறந்த நொடியே நானும் பிறந்தேன்...
உன்னுடன் சேர்ந்தே நானும் வளர்ந்தேன்...
உன் மழலைப் பேச்சில் புது மொழி அறிந்தேன்...
நமக்கெனத் தனியே ஓர் உலகம் உணர்ந்தேன்...
மகனாய் பிறந்த நீ எனக்கு இரண்டாம் தாயடா...
அணைத்து முத்தம் கொடுக்கையில் உன் அன்பில் நனைந்தேனடா...

சரணம் 2:
உனக்கென்று பாடவே தாலாட்டும் கற்றேன்...
தாய்ப்பால் ஊட்டும் போதிலே சுகமொன்றைப் பெற்றேன்...
பிஞ்சு பாதம் தூக்கி நடந்த போது 
இமை இருப்பதையும் மறந்து நின்றேன்...
அம்மா என்று அழைத்த நொடி 
பிறவி பூரணம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்...
என் அத்தனை உறவும் நீ தான் கண்ணே... 
வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுத்த என் மகனே

Posted on முற்பகல் 3:29 by Elaya Raja

No comments

ஞாயிறு, 31 ஆகஸ்ட், 2014

"ஆடுனக் காலும், பாடுன வாயும் சும்மா இருக்காதுன்னு சொல்லுவாங்க.." அதே போல் எழுதிப் பழகிய கையும் சும்மா இருக்காது.. அதனால்  புதிதாக ஒரு பதிவு எழுதலாம் என்று தோன்றியது.. ஆனால் எதைப் பற்றி எழுதுவது... இங்கு எழுதுவதற்கு விஷயங்களுக்கா பஞ்சம்..? ஆனால் எனக்கு உருப்படியாக தெரிந்தது சினிமா மட்டுமே.. அதனால் எனக்கு பிடித்த, எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிக்காத திரைப்படங்களைப் பற்றி பதிவு எழுதலாம் என்று இதோ கிளம்பிவிட்டேன்.. 

பிடித்த திரைப்படங்கள் என்று ஒரு லிஸ்ட் எடுத்தால் நிச்சயம் அதில் "அபூர்வ சகோதரர்கள்" திரைபடத்தை சேர்த்துவிடுவேன்.. அந்த அளவிற்கு எனக்கு பிடித்த திரைப்படம் அது.. 


விவரம் தெரிந்த நாள் முதலாக நான் ரஜினி ரசிகன்.. ( யாரும் சொல்லாத புது விஷயம் அல்ல இது.. எண்பதுகளுக்கு பிறகு பிறந்தவர்களில் 90 சதவிகிதம் "நான் ரஜினி ரசிகன்" என்ற முத்திரையோடு திரிபவர்களே.. எதனால் ரஜினியை பிடிக்கும் என்பதும் சொல்லித் தெரிய வேண்டிய விஷயமில்லை... ) ஆகவே ரஜினி படங்களை விரும்பி பார்த்த அளவிற்கு சிறு வயதில் கமல் படங்களை விரும்பி பார்த்ததில்லை.. ஆனால் எதேச்சையாக ஒரு நாள் அபூர்வ சகோதரர்கள் திரைப்படத்தை பார்த்தேன்.. அன்று முதல் எத்தனை முறை இந்த படத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பினாலும் முதல் முறை பார்ப்பதைப் போலவே விரும்பி பார்க்க தொடங்கினேன்... "டேய்.. உன் படம் போட்டங்கடா.." என்று வீட்டில் எல்லோரும் சொல்லும் அளவிற்கு ரசித்து பார்ப்பேன்.. ஏன் அந்த அளவிற்கு இந்த படம் எனக்குப் பிடித்துப் போனது..?

"அபூர்வ சகோதரர்கள்" பார்க்கும் முன்பு வரை நான் பார்த்த திரைப்படங்கள் சராசரி உயரத்தில் இருக்கும் எம்ஜிஆர், ரஜினி ஆகியோர் எதிரிகளைப் பந்தாடும் திரைப்படங்களே.. கமல் நடித்த காக்கி சட்டை, விக்ரம் போன்ற படங்களையும் பார்த்திருக்கிறேன்... என்றாலும் உயரம் குறைவான, மற்றவரின் கேலிக்கு உள்ளாகும் நிலையில் உள்ள ஒருவன் தன் தந்தையைக் கொன்றவர்களை பழி தீர்க்கிறான் என்னும் ஒரு சுவாரசியம் படத்தை வேறு ஒரு தளத்தில் வைத்து என்னைப் பார்க்க செய்தது.. அத்தனை ஆர்வத்துடன் இந்த படத்தை முதல் முறை தொலைக்காட்சியில் நான் பார்த்தது இன்றும் என் நினைவில் தொக்கி நிற்கிறது...

படத்தின் அறிமுகக் காட்சிகளும் அதற்க்கு இளையராஜாவின் பின்னணி இசையும் அசத்தலாக இடம் பெற்றிருக்கும்.. இளையராஜாவின் இசை இந்த படத்தின் இன்னொரு நாயகன் என தாராளமாக சொல்லலாம்.. முக்கியமாக  படத்தின் தீம் மியூசிக்.. 

படத்தில் எனக்குப் பிடித்த சில முக்கியமான காட்சிகள்.. 
1) ரூபிணியுடன் கமல் ரெஜிஸ்டர் ஆபீஸ் செல்லும் காட்சி. டாக்ஸி டிரைவர் கல்யாண வாழ்த்து சொல்லியதும் அவனுக்கு டிப்ஸ் கொடுப்பதும், கல்யாணம் தன்னுடன் இல்லை என்று தெரிந்ததும் உடைந்து நொறுங்குவதும், அங்கு எல்லோரும் தன் உயரத்தைப் பற்றி  கேலி செய்யும் போது அழுகையுடன் கலந்த ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரிப்பதும் என்று "கமல்" என்ற நடிகனை மறந்து விட்டு அப்புக்காக அந்த காட்சியில்  நம் மனம் கலங்கிடும்.. காதல் என்றால் என்ன என்று தெரியாத வயதில் அப்புவின் காதலுக்காக என்னை கலங்க செய்த காட்சி இது..
2) டெல்லி கணேஷை கொலை செய்யும் காட்சி.. "அட.. கொலைகாரப் பாவி.. கொலை பண்ற சீன்னு உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கா..?" என்று நினைக்காதீர்கள்... கொலையைக் கூட ஒரு கலையைப்(?) போல அதில் காட்சிப் படுத்தி இருப்பார்கள்.. அதனால்தான் சொன்னேன்..
3) "உன்னை நினைச்சேன்.. பாட்டு படிச்சேன்" பாடலும் அதை தொடர்ந்து வரும் காட்சிகளும்...

படத்தில் என்னை அசுவாரசியப்படுத்தும் காட்சிகள் என்றால் அது கமல், கௌதமி காதல் காட்சிகள் தான்.. படத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் நாகேஷை வில்லனாகப் பயன்படுத்தியது.. காமெடி, குணசித்திரம் மட்டுமே செய்து வந்த நாகேஷ் வில்லனாக நடித்தது அது தான் முதல் முறை என நினைக்கிறன்.. சிறப்பாகவே செய்திருப்பார்...

ஆகமொத்தம் எனது விருப்பத் திரைப்படங்களின் லிஸ்டில் என்றும் முதல் இடம் "அபூர்வ சகோதரர்கள்" திரைப்படத்திற்கே...

Posted on பிற்பகல் 10:27 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 26 ஆகஸ்ட், 2014

தலைப்பை படித்துவிட்டு பயந்து போன நண்பர்கள் மேலும் படிப்பதற்காக முன்பே சொல்லிவிடுகிறேன்.. இன்னும் எந்த வரிகளும் பாடலாக வில்லை.. பாடலாக்குவதற்க்கான முயற்சி மட்டுமே செய்து கொண்டிருக்கிறேன்..  நான் "கவிதை" என்று எழுத ஆரம்பித்ததே ஒரு விபத்து போல தான் நடந்தது.. கவிதை நூல்கள் வாசிப்பு, இலக்கண இலக்கிய அறிவு என்று பெரிய ஞானம் இல்லை.. ஆயினும் எழுதினேன்.. படித்துப் பார்த்த என் நலம் விரும்பும் நண்பர்களும் "நல்லா இருக்கு.. இன்னும் எழுதுடா.." என்று உசுப்பேற்றிவிட எதுகை மோனையோடு வார்த்தைகள் தேடித் திரியத் தொடங்கினேன்.. என் கவித் தொல்லையை அடிக்கடி சந்திக்க நேர்ந்த நண்பன் ஒருவன், அவன் நண்பனின் குறும்படத்திற்க்காக ஒரு பாடல் எழுதி தரும்படி கேட்டான்.. இசைக்கேற்ற பாடல் வரிகள் எழுதாமல் பாடல் வரிகளுக்கேற்ற இசையை அவர்கள் அமைத்துக் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் நானும் பாடல் வரிகளை எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறேன்... அந்த பாடல் வரிகள் தான் எக்ஸ்க்ளுசிவாக(?) உங்களுக்கு இங்கே... படித்து ரசியுங்கள்... 

பல்லவி :
பூலோகம் வந்த தேவதையே...
காதல் தந்த பேரழகே..
இருட்டாய் இருந்த என் வாழ்வில் 
விளக்காய் வந்து நின்றவளே..
நித்தம் இரவுக் கனவினில் புகுந்து 
முத்தங்கள் ஆயிரம் தந்தவளே..
காதலில் கரைகிறேன் பெண்ணே..
உன் விழிகளில் விழுந்ததன் பின்னே..

சரணம் 1:
இதயத்துடிப்பும் ஏறுதடி இதழோரம் 
புன்னகை நீ புரிந்தால்..
உலகமும் புதிதாய் தோன்றுதடி கைக்கோர்த்து 
உன்னுடன் நான் நடந்தால்..
என் வார்த்தைகளும் நாணம் கொள்ளும்
கவிதையென நீ பேசிடும் பொழுது..
கைகளும் ஏந்திடத் துடிக்கும் 
உன் கற்றைக் கூந்தல் காற்றில் தவழ்ந்திடும் பொழுது..
எத்தனை எத்தனை இன்பங்கள் தந்தாய்..
இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என ஏங்கிட செய்தாய்..

சரணம் 2:
விண்மீன்களும் விட்டில் பூச்சியாய் 
மாறிப் போனதும் ஏனோ..?
வானவில்லும் வளைந்து நிற்கும் 
வண்ணக் குச்சியாய் தெரிவதும் ஏனோ..?
பனித்துளியும் சுடுவதாய் உணர்கிறேன் ஏனோ..?
அத்தனைக்கும் காரணம் காதல் வந்ததும் தானோ..?
தெரியவில்லை.. எதுவும் புரியவில்லை..
காதல் செய்திடும் ஜாலம் மூளை அறியவில்லை...


பின்குறிப்பு : அதென்ன தலைப்பு "நானும் என் பாடல் வரிகளும்" என்ற சந்தேகம் உங்களுக்கு வரலாம்.. இதே போன்று பாடலாகாத பாடல் வரிகள் நிறைய கைவசம் இருக்கின்றன.. அதையும் பதிவிட வேண்டும்.. ஆகவேதான் இந்த தலைப்பு..

Posted on முற்பகல் 2:31 by Elaya Raja

No comments

திங்கள், 25 ஆகஸ்ட், 2014

ஊரே ஒன்றுகூடி கழுவி ஊற்றிய அஞ்சான் என்கிற ராஜுபாயை கடந்த சனிக்கிழமை பார்க்க நேர்ந்தது.. "ஏன்டா படத்தை பத்தி இவளோ தெரிஞ்ச பிறகும் அத பாத்திருகனா எவளோ தைரியம் இருக்கணும்டா உனக்கு " அப்டின்னு நினைக்குரிங்களா..? வேணாம் வேணாம்னு என் நண்பன் கால்ல விழுந்து கதறுன்னே.. விடாம இழுத்துட்டு போய்ட்டான்... சரி கடவுள் மேல பாரத்த போட்டுட்டு போவோம்னு போய்ட்டு வந்துட்டேன்... 



அஞ்சான் படத்தை தியேட்டரில் பார்த்தேன் என்று கூறினாலே கேவலமாக ஒரு பார்வை பார்க்கிறார்கள்.. அந்த அளவிற்கு படம்  சமூக வலைதளங்களில் கேலிக்கும், கிண்டலுக்கும் ஆளாகி இருக்கிறது... படம் எப்படி இருக்கு என்று என்னிடம் கேட்பவர்களிடம் "சுமாரா இருக்கு " என்று சொன்னால் கூட சண்டைக்கு வருகிறார்கள்.. 20 நிமிடக் காட்சிகளை கத்தரி போட்டுவிட்டதால் படம் பெரிய அளவில் என்னை துன்புறுத்தவில்லை.. ஆனால் படம் பற்றி வந்த எதிர்மறை விமர்சனங்கள் படம் பார்க்க வந்திருந்த அனைவரின் மனோபாவத்தையும் பாதித்திருந்தது என்பதை காண நேர்ந்தது.. எந்த காட்சியில் கலாய்க்கலாம் என்ற எண்ணத்துடனே சிலர் படம் பார்த்தனர் என்பது அவர்கள் அடித்த கமெண்ட்டில் நன்றாக தெரிந்தது.. இது போன்ற மொக்கை படங்கள் எத்தனையோ வந்திருப்பினும் அஞ்சான் மட்டும் இத்தனை கேலிகளுக்கு ஆளாக காரணம் என்ன..?

நிச்சயமாக அஞ்சான் படக்குழுவினர் கொடுத்த மொத்த பில்ட்அப் தான் காரணம்.. படக்குழுவினர் என்று சொல்வதை விட லிங்குசாமி என்று சொல்வது இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கும்.. "அஞ்சான் பாத்திங்கனா அப்புறம் நீங்க பாட்சாவ மறந்துடுவிங்க.." "அஞ்சான்ல சூர்யா நடந்து வரதே செம்ம ஸ்டைல்லா இருக்கும்.." என்று படம் பேசும் முன்னே படத்தை பற்றி இவர் பேசியது தான் "டேய்.. இவன் ரொம்ப ஓவரா பேசுறான்டா.. பாரேன் படம் மொக்கையாத் தான் இருக்கும்.." என்று எல்லோரும் பேசிக் கொள்ள செய்து விட்டது.. டீசர்க்கு வெற்றி விழா வைத்ததெல்லாம் "ரொம்ப ஓவரா பண்றாங்களே.." என்ற முணுமுணுப்பை ஏற்படுத்தியது.. "படத்துக்கு யாராவது போறிங்களா.."னு நான் கேட்ட அத்தனை நண்பர்களும் சொல்லிவைத்தார் போல் "ட்ரெய்லர் பாத்தாலே மொக்கையா இருக்கு.. இத வேறப் போய் பாக்கணுமா.." என்று சொன்னார்கள்.. அவர்கள் சொன்னதை போலவே நடந்துவிட்டது... 

தமிழ்சினிமா ரசிகர்கள் மிகவும் பாவப்பட்டவர்கள்... நல்ல கதையம்சம் கொண்ட படங்கள் தீபாவளி, பொங்கல் பண்டிகைகளைப் போல் வருடத்தில் எப்போதாவது மட்டுமே நடைபெறுகிறது... மற்ற நாட்களில் இது போன்ற படங்களையே பார்த்துத் தொலைக்க வேண்டி இருக்கிறது.. சரி... புதிதாக கூட கதை வேண்டாம்.. பழையக் கதையாகவே இருந்தாலும் அதை ரசிக்கும் படி சொன்னால் மட்டும் போதும் என்ற நிலைக்கு வந்த பின்பும் விஷ்வா பாய், ராஜுபாய் என்று கட்டம் கட்டிக் கொல்கிறார்கள்... 

பலமுறை பார்த்து சலித்த காட்சிகள், அதையும் சுவாரசியம் இல்லாமல் மொக்கை வசனங்கள் கொண்டு சொல்லிய விதம், டப்பிங் படம் பார்ப்பதைப் போன்ற நடிகர்களின் வசன உச்சரிப்பு என்று ஏழரை நாட்டு சனியன் அஞ்சானைப் பிடித்து ஆட்டியிருக்கிறது... யுவனின் இசையும், சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவும் விழலுக்கு இரைத்த நீராகிவிட்டது... 

அமீர் - ஆதிபகவன், மிஷ்கின் - முகமூடி, மணிரத்னம் - கடல், வரிசையில் இந்த வருடம் லிங்குசாமி - அஞ்சான்.. வந்த எதிர்மறை விமர்சனங்களால் படம் வசூல் ரீதியில் பெரிய பாதிப்படையாமல் போனாலும் தனிப்பட்ட முறையில் சூர்யாவிற்கும், லிங்குசாமிக்கும் அஞ்சான் பெரிய தோல்வி தான்... இதிலிருந்து மீண்டு அனைவரும் விரும்பவில்லை என்றாலும் கேளிக்குல்லாகாத படங்களை இருவரும் தருவார்கள் என்று நம்புவோம்...


Posted on முற்பகல் 4:49 by Elaya Raja

No comments

திங்கள், 18 ஆகஸ்ட், 2014

அஞ்சான் செல்வதாகத்தான் முதலில் திட்டம்.. ஆனால் அஞ்சான் பார்த்த நண்பர்கள் அனைவரும் சொல்லிவைத்தார்ப்போல் "மச்சான்.. படம் சூர மொக்கைடா.. தியேட்டர் பக்கம் கூட போய்டாத" என்று தவகல் தந்துவிட்டதால் இருந்த ஒரே ஒரு நூறு ரூபாயை வீணாக்க விரும்பாமல் "கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்" செல்லலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.. பார்த்திபன் நடிக்காமல் இயக்கம் மட்டுமே செய்திருக்கிறார் என்பது ஒரு ஆறுதலாக இருந்தாலும் வித்தியாசம் என்ற பெயரில் "குடைக்குள் மழை" போல் கூடி கும்மியடித்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது.. இறுதியில் ஒரு வித அசட்டு தைரியத்தில் படம் பார்க்க நண்பர்களுடன் சென்று விட்டேன்... "இந்த கதையெல்லாம் உன்ன நாங்க கேட்டோமா.. படம் எப்படி அத மட்டும் சொல்லு.." என்று உங்கள் மைன்ட் வாய்ஸ் நினைக்கலாம்.. விமர்சனம் பண்ண வந்துட்டு நாலு பாரா கூட எழுதலனா எப்டிங்க.. இன்னும் கேமரா கோணம், இசை, நடிப்பு அப்டின்னு பல ஏரியாவ அலச வேண்டியது வேற இருக்கு... அதனால எல்லாத்தையும் சகிச்சிக்கிட்டு படிங்க...


கதை என்னன்னா..? "டேய்.. அதான் "Story without a story" னு பார்த்திபனே டேக் லைன் போட்டாரே அப்புறம் என்னடா கதைன்னு நினைக்குரிங்களா..? கரெக்ட் தான்... ஒரு அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டர் எப்படி தன்னுடைய முதல் படத்தை இயக்க கஷ்டப்படுறார் என்பதை தான் காட்சிகளாக நகர்த்தி இருக்கிறார் பார்த்திபன்.. நண்பர்களுடன் தன் வீட்டிலேயே ஸ்டோரி டிஸ்கசன் செய்யும் ஹீரோ, அதனால் வேலைக்கு செல்லும் தன் காதல் மனைவியுடன் சிறு சிறு மனவருத்தம், இந்த மனவருத்த சம்பவத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் நாற்பது வருடமாக சினிமாவில் அசிஸ்டெண்ட் டைரக்டராகவே இருக்கும் தம்பி ராமையா, தம்பி ராமையாவை அடிக்கடி கலாய்க்கும் முரளி என்ற கதாபாத்திரம், கலகலப்பான வசனங்கள், பார்த்திபனின் அக்மார்க் குண்டக்க மண்டக்க வசனங்கள் என்று படம் நன்றாகவே செல்கிறது... சினிமா பற்றிய இன்றைய ரசிகர்களின் தெளிவு, சினிமா பற்றிய திரைத்துறையினரின் கண்ணோட்டம் என்று கதாபாத்திரங்கள் அலசுவதைப் போல் பல காட்சிகள்.. அதிலும் ஒரு தயாரிப்பாளர் அழைத்து கதை சொல்லி ஹீரோவை இயக்கி தர சொல்லும் காட்சி, வசனங்களால் ரசிக்கும் படி இருந்தது.. நிறைய இடங்களில் பார்த்திபனின் முத்திரை தனியே தெரிந்தது.. உதாரணமாக இரண்டாம் ஹீரோயினாக வரும் பெண்ணின் காதல் கடிதத்தை ஹீரோ படிக்கும் பொழுது "இரு மாராப்பு" என்று வாசிக்க அங்கே பார்த்திபன் தோன்றி கடிதத்தின் வார்த்தைகள் க்ளோஸ் அப்பில் காட்டி "பாருங்க.. நான் இறுமாப்புனு எழுதியிருக்கேன்.. அத அவன் இரு மாராப்புனு படிக்குறான்.. நீங்களும் கேட்டுட்டு சும்மா இருக்கீங்க.." என்று சொல்லும் காட்சி நன்று... 

முதன்மை கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் தம்பி ராமையா நிறைய  காட்சிகளை கலகலப்பாக்கி இருக்கிறார்.. அவர் வாயை திறந்தாலே "அடுத்து என்ன பிரச்சனையை கெளப்ப போறாரோ.." என்று அவரின் கதாபாத்திரம் மீது ஒரு வித ஆத்திரம் கிளம்பியது.. அது கதாப்பாத்திரத்தை படைத்த  பார்த்திபனுக்கும், அதை ஏற்று நடித்திருக்கும் தம்பி ராமையாவிற்க்கும் கிடைத்த வெற்றியாகவே நினைக்க தோன்றுகிறது... மற்றபடி ஹீரோ, ஹீரோயின் இருவரும் கொடுத்த வேலையை குறை சொல்ல முடியாத அளவிற்கு செய்திருக்கிறார்கள்... நிறைய நடிகர்கள் கௌரவ தோற்றத்தில் நடித்திருப்பது வெறும் விளம்பரம் மட்டுமே.. யாருக்கும் பெரிய முக்கியத்துவம் இல்லை.. ஆர்யா, அமலாபால் இருவருக்கு மட்டுமே காட்சிகளும், நடிப்பதற்கான வாய்ப்பும் அதிகம்... ஆர்யா சம்பளம் வாங்கிவிட்டு நடிக்கும் படத்திலையே நடிக்காமல் கடுப்பேத்துவார்.. இது சும்மா நடித்துக் கொடுத்தது... அதனால் இந்த ரியாக்சன் போதும் என்று நினைத்து விட்டார் போல.. வந்த அனைத்து காட்சிகளிலும் ஒரே ரியாக்சன்... 

குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை...  டிஸ்கசன் டிஸ்கசன் என்று ஒரே அறைக்குள் நிறையக் காட்சிகள் நகர்வதால் சில இடங்களில் போர் அடித்தது... படத்தை அதுவரை போர் அடிக்காமல் நகர்த்தி வந்த காமெடி, ஆர்யா, அமலாபால் காட்சிகளின் போது மிஸ்ஸிங் என்பதால் அந்த காட்சிகளின் போது தான் லைட்டாக தூக்கம் வந்தது.. என்றாலும் படம் பற்றிய மதிப்பீட்டை அந்த காட்சிகள் மாற்றவில்லை... 

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் - படத்தின் அருமையான வசனங்களுக்காகவும், தம்பி ராமையாவின் காமெடிக்காகவும் நிச்சயம் ஒரு முறை பார்த்து ரசிக்கலாம்...

பச்சக்குதிரை பார்க்க தியேட்டர் போய் கதற கதற அழுதது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.. ஆனால் இந்த படத்தின் மூலம் இயக்குனர் ராதாகிருஷ்ணன் பார்த்திபன் நிச்சயம் back to form தான்.. நடிகராக அவர் பிடிக்கத் தவறிய பெரிய இடத்தை இயக்குனராக பிடிப்பார் என்று நம்பி வாழ்த்துவோம்...

Posted on முற்பகல் 4:59 by Elaya Raja

No comments

புதன், 13 ஆகஸ்ட், 2014


இந்திய தாய் ஈன்றெடுத்த சுதந்திர சேயே...
சான்றோர் பலரின் சாவில் பூத்த எங்கள் அக்னி மலரே...
அகம் குளிர களிக்கிறோம்
அகவை உனக்கு அறுபத்தியெட்டாம்...
வான் நோக்கி வீசும் உன் மூவர்ணக் கொடியினை 
சிரம் தாழ்ந்து பணிகிறோம்..
பார் முழுதும் பரவிடும்...
உன் புகழ் எங்கும் ஓங்கிடும்...
எங்கள் சுதந்திர தாயே...
என்றும் வாழ்ந்திடுவாயே...

Posted on பிற்பகல் 11:40 by Elaya Raja

No comments

புதன், 6 ஆகஸ்ட், 2014

பீட்சாவின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து இயக்குனர் கார்த்திக் சுப்புராஜ் எழுதி இயக்கி வெளிவந்திருக்கும் படம்  "ஜிகர்தண்டா".. (உபரித்தகவல் : இது தான் கார்த்திக் சுப்புராஜ் இயக்குவதாக இருந்த முதல் படம்.. படத்தின் பட்ஜெட் அதிகம் என்பதால் திருக்குமரன் எண்டெர்டைன்மெண்ட் சி.வி.குமார் குறைந்த பட்ஜெட்டில் ஒரு கதை கேட்க அதன் பின் கார்த்திக் எழுதியதே பீட்சா...)  போர்ப்ஸ் பத்திரிக்கையில்  2014ல் எதிர்பார்க்கப்படும் 5 படங்களின் பட்டியலில் இடம் பெற்ற ஒரே தமிழ் திரைப்படம் ஜிகர்தண்டா... படத்தின் பாடல்கள் வெளியாகி பலத்த வரவேற்பு பெற்றதும், ஜிகர்தண்டா "A dirty carnival" என்ற கொரிய படத்தின் காப்பி என்ற குற்றச்சாட்டும் படம் மீதான எதிர்பார்ப்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.. இத்தனை எதிர்பார்ப்புகளுக்கிடையில் வெளிவந்திருக்கும் ஜிகர்தண்டா எப்படி..?



தனியார் தொலைக்காட்சி நடத்தும் குறும்பட போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் ஹீரோ சித்தார்த் இரண்டு நடுவர்களில் ஒருவரால் எலிமினேட் செய்யப்படுகிறார்.. இன்னொரு நடுவராக வந்திருக்கும் தயாரிப்பாளர், சித்தார்த்க்கு ஆதரவாகப் பேசி அவருக்கு தன்னுடைய தயாரிப்பில் படம் இயக்க வாய்ப்பு தருவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.. அந்த தயாரிப்பாளர் ரத்தம் தெறிக்க தெறிக்க ஒரு கேங்க்ஸ்டர் கதை கேட்க ஒரு நிஜ ரௌடியின் கதையை படமாக்க விரும்புகிறார் சித்தார்த்.. மதுரையில் அசால்ட் சேது என்று பெரிய ரௌடி இருப்பதாக நியூஸ் ரிப்போட்டேராக இருக்கும் தன் மாமா மூலம் தெரிந்து கொள்ளும் சித்தார்த் மதுரையில் இருக்கும் தன்னுடைய கல்லூரி கால நண்பன் கருணாகரன் உதவியை நாடுகிறார்.. முதலில் பயந்து மறுக்கும் கருணாகரன் பிறகு சித்தார்த்க்கு உதவி புரிகிறார்.. சேதுவை பற்றி தெரிந்து கொள்ள அவனுடைய கூட்டத்தில் இருக்கும் முக்கிய நபர்களை நெருங்குகிறார்கள் சித்தார்த் அண்ட் கருணா... சேதுவை இவர்கள் பின்தொடர்வதை சேது கூட்டத்தினர் கண்டுபிடித்துவிட அதன் பின் நடக்கும் களேபரங்களும், கலகலப்புக்களுமே "ஜிகர்தண்டா"..

ஜிகர்தண்டாவின் ஹீரோ சந்தேகமே இல்லாமல் இயக்குனர் கார்த்திக் சுப்புராஜ் தான்... கதையிலும் காட்சி அமைப்பிலும் ஒரு புதுவித அனுபவத்தை ஏற்படுத்தி சம்பவங்களை நேரில் பார்ப்பதை போன்ற உணர்வை தருகிறார்.. அந்த உணர்வை ஏற்படுத்துவதில் ஒளிப்பதிவும் முக்கிய பங்காற்றியிருக்கிறது... குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய ஒரு காட்சி, கழிப்பறையில் சிம்ஹாவை கொலை செய்ய முயற்சி செய்யும் காட்சி... நாமே அங்கே இருந்து அதை பார்ப்பதை போன்ற ஒரு உணர்வு... படத்தின் அடுத்த ஹீரோ சேதுவாக நடித்திருக்கும் சிம்ஹா... ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தூள் கிளப்புகிறார்... மிரட்டுவதிலும் சரி, நடிப்பு பயிற்சி எடுப்பதாக சிரிக்க வைப்பதிலும் சரி சூப்பர்... "அசோக்க்க்க்..." என அண்ணாமலைக் காட்சியை நடித்துக் காட்டும் காட்சி நினைத்து நினைத்து சிரிக்க வைக்கும்... இவருக்கு அடுத்து காட்சிகளை அதிகம் சுவாரசியப்படுத்தியது கருணாகரன்... "யாமிருக்க பயமே" படத்திற்கு அடுத்து இதிலும் பட்டையை கிளப்பியிருக்கிறார்... குருவம்மா கதை கேட்டுவிட்டு ஹலுசினசன் என்று சித்தர்த்திடம் விளக்கம் கொடுக்கும் காட்சியிலும், நடிப்பு பயிற்சி வகுப்பில் பாஸாகிடோம் என்று ரியாக்சன் கொடுக்கும் காட்சிலும் என்று நிறைய ரசிக்க வைத்தார்... ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சித்தார்த் இருந்தாலும் சிம்ஹா,கருணாகரன் இவர்களே காட்சிகளை தன் வசமாக்கி கொண்டுள்ளனர்.. சித்தார்த் அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட காட்சிகளை குறைவில்லாமல் செய்திருக்கிறார் அவ்வளவே...

படத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் சந்தோஷ் நாராயணின் இசை.. பிண்ணனி இசையில் இசை சாம்ராஜ்யம் தான்... இடைவேளையின் போதான காட்சியில் வரும் இசை சூப்பர்... "பாண்டிநாட்டுக் கொடியின் மேலே" பாடலும், கிணற்றுக்குள் படமாக்கிய விதமும் நன்றாக இருந்தது... இரண்டாம்பாதி சற்று நீளம் என்ற போதிலும் அது பெரிய குறையாக உறுத்தவில்லை... 

ஒருவன் உங்களை பற்றி சினிமா எடுக்கிறேன் என்று சொன்னதும் 48 கொலைகள் செய்த ஒரு ரௌடி தான் செய்த அத்தனை கொலைகள் பற்றியும் சற்றும் யோசிக்காமல் வாக்குமூலம் கொடுப்பதை போலவா கொடுப்பார்...? கொடுத்ததோடு அல்லாமல் அதன் சினிமா கதாபாத்திரத்தில் தானேவா நடிப்பார்...? நம்பமுடியவில்லை... அத்தனை கொலைகள் செய்தவன் சினிமாவில் நடிகனாதும் அவன் செய்த குற்றங்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிடுமா...?அசல் சினிமா தனம்... 

ஜிகர்தண்டா - காட்சிப்படுத்திய விதத்தில் ரசிகர்களை கவர்ந்து திருப்தி கொடுக்கும் திரைப்படம்...

Posted on முற்பகல் 12:52 by Elaya Raja

1 comment

திங்கள், 28 ஜூலை, 2014

இந்த மாதம் ஒவ்வொரு வாரமும்  ஒவ்வொரு திரைப்படம் திரை அரங்கினில் பார்த்தேன்... அவைகள் அரிமாநம்பி, வேலையில்லா பட்டதாரி, சதுரங்க வேட்டை ஆகும்... நான் திரைஅரங்கில் சென்று படம் பார்க்கவே பெரிதும் விரும்புவேன்.. ஆனால் பொருளாதார சூழ்நிலை அதற்கு இடம் கொடுக்காமல் டவுன்லோட் செய்து பார்க்க வைத்து விடும்... இந்த மாதம் எப்படியோ மூன்று படங்கள் திரைஅரங்கில்  பார்த்தாகி விட்டது... அடுத்த மாதம் அஞ்சான், ஜிகர்தண்டா என்று பார்க்க வேண்டிய லிஸ்டில் உள்ள அணைத்து படங்களும் வெளிவர உள்ளதால் கடன் வாங்க இப்பொழுதே ஒரு ஆளை பிடிக்க வேண்டும்... 

நான் பார்த்த வேலையில்லா பட்டதாரி , சதுரங்க வேட்டை படங்கள் பற்றி சிறிது பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்த பதிவு.. முதலில் வேலையில்லா பட்டதாரி..


இந்த படம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது... காரணம் எந்த இடத்திலும் போர் அடிக்காமல் படத்தை நகர்த்தி சென்றது... தனுஷ் கதாபாத்திரம் படித்து முடித்து விட்டு இருந்த VIP, இருக்கும் VIP, இருக்கப்  போகும் VIP அனைவரும் அவர்களோடு relate செய்து கொள்ளும்படி இருந்தது படத்தின் ஆகச்சிறந்த பலம்.. ரகுவரன் படத்தில் செய்யும் சிலவற்றை நானும் படித்து முடித்துவிட்டு வெட்டியாக இருக்கும் போது செய்திருக்கிறேன் என்ற வகையில் முதல் பாதி முழுக்க நம்மில் ஒருவனை திரையில் பார்ப்பதை போன்ற ஒரு உணர்வே தோன்றியது.. இரண்டாம் பாதியில் ஹீரோ தனுஷ் தோன்றியதும் அந்த உணர்வு தானாக அறுபட்டு போனது... அம்மா என்ற உறவு இருக்கும் வரை படங்களில் அம்மா செண்டிமெண்ட்  தோற்று போக வாய்ப்பில்லை என்று தான் கூறவேண்டும்... இந்த படத்தில் அது நன்றாகவே கையாளப்பட்டிருக்கிறது... விவேக் இரண்டம் பாதியில் வந்தாலும் சில இடங்களில் சிரிக்க வைக்கிறார்.. வசனங்கள் பல இடங்களில் ரசிக்கும் படி இருந்தது... படத்தில் மிகபெரும் தூண் அனிருத் இசை... அதற்க்கு சாட்சி பாடலுக்கு திரைஅரங்கில் ஆட்டம் போட்ட ரசிகர்களே... பழைய கதை தான் என்றாலும் அதை ரசிக்கும் படி கூறி இருந்தது படத்தை வெற்றி பாதைக்கு அழைத்து சென்றிருக்கிறது...


அடுத்து சதுரங்க வேட்டை.. படம் பற்றி வெளிவந்த விமர்சனங்கள் இதை திரை அரங்கில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலை தூண்டவே சென்று பார்த்தேன்... மக்களின் பணத்தாசையை பயன்படுத்தி ஒருவன் பணம் சம்பாதிப்பது என்ற கருவினை எடுத்துக் கொண்டு மக்களுக்கு ஒரு விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதை போல் ஒரு திரைப்படம்... இப்படி ஒரு அருமையான கதையினை தேர்வு செய்து முதல்முறையாக தயாரிப்பாளராக களம் இறங்கி இருக்கும் மனோபாலாவை தாரளாமாக பாராட்டலாம்... மண்ணுளிபாம்பு, MLM, பாதி விலையில் தங்கம், ரைஸ் புல்லிங், ஈமு கோழி என்று தமிழ்நாட்டில் நடந்த, நடக்கும், நடக்க போகும் அணைத்து விஷயங்களையும் அலசி இருக்கிறார்கள்.. படத்தின் பலம் பட்டையை கிளப்பும் வசனங்கள்.. ஹீரோவாக நடித்திருக்கும் நட்டி குறை சொல்ல முடியாத நடிப்பு... நன்றாகவே செய்திருக்கிறார்.. இரண்டு பாடலோடு நிறுத்திக் கொண்டது நிம்மதியாக இருந்தது... மண்ணுளிபாம்பு, MLM இரண்டும் நீளமாக இருந்தது சற்று நாடகத்தன்மை கூட்டியது... ஆனால் அதன் பிறகு விறுவிறுப்பாகவே சென்றது... சில இடங்களில் லாஜிக் மீறல் இடறியது... இத்தனை பெரிய மோசடி செய்த நட்டி விடுதலை ஆகி ஹாயாக கோர்ட் வாசலில் நடந்து வருவது, தமிழகமே உற்று கவனித்த மோசடி மன்னன் நட்டி பற்றி மதுரையில் பெரும்புள்ளியாக இருக்கும் அந்த பெரிய மனிதர் மட்டும்  தெரிந்து கொள்ளாமல் அவர் சொல்வதை எல்லாம் நம்புவது, இவை எல்லாம் படம் பார்க்கும் போது உறுத்தியது... ஆனால் அவை படத்தின் வேகத்தை பெரிய அளவில் பாதிக்கவில்லை... நிச்சயம் பார்க்ககூடிய ஒரு படமே இந்த சதுரங்க வேட்டை...

Posted on முற்பகல் 12:10 by Elaya Raja

No comments

புதன், 9 ஜூலை, 2014

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தமிழில் ஒரு விறுவிறுப்பான த்ரில்லர்... முதல் பத்து நிமிடம் நிதானமாக செல்லும் காட்சிகள் பிறகு வேகம் பிடிக்கின்றன.. கதை பழையது என்றாலும் சொல்லிருக்கும் விதம் படத்தினை ரசிக்க  வைக்கிறது... பாடல்கள் பயங்கர மொக்கை... பின்னணி இசை பல இடங்களில் நன்றாக இருந்தது.. விக்ரம் பிரபு ஆக்சன் காட்சிகளில் பிரமாதப்படுத்துகிறார்... அவரின் உடல்வாகு பெரிய பிளஸ்.. ஆனால் காதல் காட்சிகளில் சொய்ங் என்று மூஞ்சை வைத்துக் கொள்வது பெரிய மைனஸ்... 



பிடித்த காட்சிகள்:
* பேங்க் கொள்ளையடிப்பதைப் போல் நடித்து ரௌடிகளை போலீசிடமிருந்து தப்புவிப்பது..
* M S பாஸ்கர் ரௌடிகளிடமிருந்து விக்ரம் பிரபுவை காப்பாற்றுவது 
* விக்ரம் பிரபு போலீசை திசை திருப்பும் கிளைமாக்ஸ் காட்சிகள் 

கொடுத்த காசுக்கு நிச்சயம் திருப்தி கொடுக்கும் ஒரு படம். 

Posted on பிற்பகல் 10:32 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 20 ஜூன், 2014

*  பேருந்து நிறுத்தத்தில்...
   வெள்ளைத் தோலின் மினுமினுப்பில்
    கண்கள் தொலைக்கும் காளையரே...!
    கறுப்புத் தோல் கொண்ட
    இந்த கன்னிகளின் உணர்வுகள் புரியவில்லையா..?

*  நிறம் மட்டுமே நிஜம் என்ற
    உங்கள் நிழல் உலகத்தில்
    அந்த வெள்ளை தேவதைகளுக்கு
    வேலைக்காரிகளா நாங்கள்..?

*  சப்பை என்று எங்களை சாடும் பொழுது
    உடன் பிறந்த உங்கள் சகோதரிகளின்
    நினைவுகள் வரவில்லையா...?

*  திராவகம் அருந்தியதைப் போன்ற
    ஒரு வேதனை உங்களின் கேலிப் பேச்சுக்கள்
    எங்களைக் கீறிப்பார்க்கும் பொழுது...

*   அழுக்குப் படிந்து கிடக்கின்றன..
     முகத்தைக் கண்டு ஆர்ப்பரிக்கும்
     உங்களின் அகத்தில்.....
     அப்புறப்படுத்துங்கள் அதை...

*  நாங்கள் வண்ணங்களை தொலைத்த வானவில்...
    வசைப்பாடி வதைக்காதீர்கள் எங்கள் வாழ்வினை...

* தரம் குறைந்த உங்களின் கிண்டல்களால்
   தாழ்வு மனப்பான்மை எனும் நச்சு மரம்
   முளைக்கிறது எங்கள் மனதில்..
   வெந்து வெதும்புகிறோம் நாங்கள்...
   அதை வெட்டி எறிவதற்குள்...

*  ஆராதிக்க சொல்லவில்லை எங்கள் அழகை...
    அதை அசிங்கப்படுத்தி ஆனந்தம் காண முயலாதீர்கள்
    என்பதே எங்களின் உறுதியான இறுதி வேண்டுகோள்...!!

Posted on முற்பகல் 7:32 by Elaya Raja

No comments

வண்ணநிலவன் எழுதிய சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை என்று எதையும் நான் வாசித்து இல்லை.. ஆனால் அவரது கம்பா நதி, ரெயினிஸ் ஐயர் தெரு, கடல்புரத்தில் போன்ற நாவல்கள் பற்றி சமூக வலைதளங்களில் படித்ததுண்டு.. அதனால் வண்ணநிலவன் எழுத்தினை வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்.. ஆகவே தான் எங்கள் ஊர் நூலகத்தில் கம்பா நதி, ரெயினிஸ் ஐயர் தெரு புத்தகங்களை பார்த்ததும் எடுத்துக் கொண்டேன்... 



புத்தகத்தின் முன்னுரையில் "புதுமையான முறையில் கதை சொல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதலில் உரையாடலை குறைத்து வர்ணனைகளில் கதையினை நகர்த்திட முயன்றிருக்கிறேன்" என்று கூறியிருந்தார்... இருப்பினும் கதை படிக்க தொடங்கியதும் வர்ணனைகளாகவே நகர்ந்ததும் சற்று ஆயாசமாக இருந்தது... ஆனால் படிக்க படிக்க நல்லதொரு வாசிப்பனுவத்தை ஏற்படுத்தியது இந்த நாவல்.. வட்டார பேச்சு மேலும் நாவலை ரசிக்க வைத்தது... நிறைய கதாபாத்திரங்கள் முதலில் கொஞ்சம் குழப்பின... பின்பு எளிதில் மனதில் பதிந்து கொண்டார்கள்.. ஒரு வேளை எனக்கு தான் அப்படி தோன்றியதோ தெரியவில்லை... 

நாவலில் வந்த வர்னைனைகள் சில என் செயல்கள் சிலவற்றை ஒத்து இருந்தன.. எல்லோரும் அமர்ந்திருக்கும் பேருந்தில் தான் மட்டும் நின்றபடி இருந்ததும் அமர்ந்திருக்கும் பயணிகளின் கண்களை பாராமல் மும்முரமாக எதையோ வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பதை போன்று பார்ப்பது, துணைக்கு நிற்ப்பதற்கு இன்னொருவன் ஏறியதும் தைரியமாக பயணிகளை எதிர் கொள்வது, இந்த ரோட்டை கடப்பதற்குள் எதிரே ஒரு லாரி வந்தால் நான் நினைப்பது நடந்து விடும் என்று சிறுப்பிள்ளை தனமாக நம்புவது, அப்படி லாரி வராமல் போனதும் எதற்காக அப்படி நினைத்துக் கொண்டோம் என்று தன்னை தானே நொந்து கொள்வது என்று அழகாக கதாப்பாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார்...

நாவல் ஒரு சிறுகதைப் போன்று முடிந்தாலும் ரசிக்கும் படியாகவே இருந்தது... வாய்ப்பு கிடைத்தால் படித்துப் பாருங்கள்...

Posted on முற்பகல் 7:17 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 17 ஜூன், 2014


முதன் முதலாக ஒரு ஆண்மகனுடன் ஒரே அறையில் அபர்ணா. நியாயமாக முதலிரவான இன்று அபர்ணாவின் மனதினை வெட்கமும், பதற்றமும், ஒரு வித அச்சமுமே ஆட்கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்க்கு பதிலாக குழப்பமும், கவலையும், பயமுமே அவள் மனதில் நிரம்பிக் கிடந்தது. 13 மணிநேரங்களுக்கு முன்பு கழுத்தில் தாலி ஏறிய பெண்ணுக்கு குழப்பமும், கவலையும், பயமும் வேறு எதைப் பற்றி இருந்துவிடப் போகிறது..? அவளது மணவாழ்க்கையின் எதிர்காலம் குறித்தே அந்த பயம். சந்தோசம் பொங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவள் பயம் கொள்ள காரணம் தாலி கட்டியதும் தன் கடமை முடிந்துவிட்டது என்ற முகபாவத்துடன் அவளோடு அமர்ந்திருக்கும் பார்த்திபன் தான்.

"என்ன அபர்ணா.. ஏதும் பேசமாட்டேங்குற.. உன்னை எல்லாரும் வாயாடின்னு சொன்னாங்க.." என்று பார்த்திபனே பேச்சை தொடங்கி வைத்தான்.
"நீங்க அமைதியா இருந்திங்கஅதான் நானும் ஏதும் பேசல.."
" சாரி.. கொஞ்சம் நெர்வஸா இருந்தது.. அதான்.." எனக் கூறி அசடு வழிவதைப் போல் சிரித்து விட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தான்.
"நாம மேரேஜிக்கு முன்னால பேசிக்கிட்டது இல்ல.. அதனால உன்னப் பத்தி எனக்கு தெரியாது.. என்னை பத்தி உனக்கு தெரியாது.. ஸோ பர்ஸ்ட் என்னைப் பத்தி நான் சொல்றேன்.." கூறிவிட்டு ஏதோ சொற்பொழிவாற்றப் போவதைப் போல் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டான்.. அபர்ணா எந்தவித அசைவுமின்றி கண்ணிமைக்காமல் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ..
"எனக்கு சின்ன வயசுலிருந்தே அப்பானா ரொம்ப பயம்.. ஏன்னா அவரு வெளிய மட்டும் போலிஸ்காரரா இல்லாம வீட்டுக்குள்ளேயும் போலீசா இருந்தது தான்.. எனக்கு என் அம்மா, தங்கச்சி ரெண்டு போரையும் ரொம்ப பிடிக்கும்.. அம்மா இறந்தத இன்னவரைக்கும் என்னால தாங்கிக்க முடியல.."
இதைக் கூறும் பொழுது அவனது குரல் சற்று உடைந்ததைப் போன்று உணர்ந்தாள் அபர்ணா. ஆனால் அவனை ஆறுதல் படுத்துவதைப் போல் எந்த வார்த்தையும் கூற அவள் முற்படவில்லை. காரணம் முன்பே கூறியதைப் போல் அவள் மனதை முற்றுகையிட்டிருந்த அந்த குழப்பமும், கவலையும், பயமுமேதன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் தொடரலானான் பார்த்திபன்..
"சாரி.. அப்புறம் எனக்கு பிரெண்ட்ஸ் ரொம்ப ஜாஸ்தி.. மேரேஜிலையே பாத்திருப்பியே.. எல்லாரும் ஸ்கூல், காலேஜ், ஆபீஸ் பிரெண்ட்ஸ் தான்.. சண்டே ஆனா பிரெண்ட்ஸ் கூட சேந்துட்டு சென்னைய ஒரு ரவுண்டு வந்துடுவேன்.. பார்க், பீச், சினிமான்னு அலப்பறை பண்ணுவோம்.. ரஜினி, அஜித் படம்னா முதல் நாள் முதல் ஷோ எங்க இருந்தாலும் போய்டுவேன்.. எனக்கு புக்ஸ் படிக்குறதுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.. கல்கி, சுஜாதா, அசோகமித்திரன் எல்லோரையும் படிச்சிடுவேன்.. அப்புறம்.." எனக் கூறிவிட்டு அபர்ணாவின் முகத்தைப் பார்த்தவன்..,
"தூக்கம் வருதா..? சாரி.. ரொம்ப மொக்கைப் போட்டேனோ.." என, அவள் "இல்லை" என்று கூறுவாள் என்ற நம்பிக்கையுடன் கேட்டான். அவளும் அவன் நம்பிக்கையை காப்பாற்றும் விதமாய்..
"ச்சே..ச்சே.. இல்லை" எனப் பொய் சொன்னாள்..
"ஓகே.. என்னைப் பத்தி சொன்னது போதும்னு நினைக்குறேன்.. நீ சொல்லு அபர்ணா உன்னைப் பத்தி, உன் பிரெண்ட்ஸ், பிடிச்ச மூவி, பிடிச்ச ஆக்டர், பிடிச்ச புக்ஸ் எதுவா இருந்தாலும் சொல்லு.." என்றான் பார்த்திபன்.

பார்த்திபன் கூறியதைப் போல் , வீட்டிலும், வெளியிலும் அனைவரிடமும் வாயாடி என்ற பட்டம் பெற்றவள் தான் அபர்ணா.. "காலையில சாப்டியா" என்று கேட்டால் கூட பத்து பக்கத்திற்கு பேசுபவள் இன்று வார்த்தைகள் அனைத்தையும் விற்றுவிட்டவள் போல் அமைதியே உருவாக தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். அவள் பேசுவாள் என்று சற்று நேரம் காத்திருந்த பார்த்திபன் ஏதும் அவள் பேசாதது கண்டு, சிரித்துக் கொண்டே 
"அபர்ணா.. வெக்கப்படாத.. எதாவது பேசு.." என்றான்..
கண்ணீர் துளிகளை தாங்கிய விழிகளுடன் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்..
"என்னை உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா பிடிக்கலையா..?" என்றாள். அழுதபடி அவள் அவ்வாறு கேட்டது பார்த்திபனை கொஞ்ச நேரம் திகைக்க வைத்துவிட்டது. அபர்ணா எழுப்பிய கேள்வியில் எவ்வித தவறுமில்லை. அவள் மனதை அப்படிக் கேட்கும் நிலைக்கு சஞ்சலப்படுத்தியது பார்த்திபனே..

பி.எஸ்.சி முடித்த பார்த்திபனின் கனவு, ஆசை, லட்சியம் எல்லாம் சினிமா இயக்குனர் ஆக வேண்டும் என்பதே. ஆனால் அவனது அப்பாவின் கண்டிப்பு இயக்குனர் கனவிற்கு முட்டுக்கட்டைப் போட்டது. பார்த்திபனும் அவனது ஆசையை அப்போதைக்கு தள்ளி வைத்தானே தவிர முற்றிலும் ஒதுக்கிவிடவில்லை. அதனால் தற்காலிகமாக ஒரு BPO நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தான். அவனது அப்பாவின் சர்வாதிகார ஆட்சியில் பார்த்திபன், பார்த்திபனின் அம்மா, தங்கை சுமதி மூவரும் தாம் விரும்பியதை அவரிடம் கேட்பதை மறந்து விட்டு அவர் கொடுப்பதை விரும்பிட பழகிக் கொண்டனர். பார்த்திபனுக்கும், சுமதிக்கும் அம்மாவின் அன்பே அந்த சர்வாதிகார ஆட்சியில் கிடைத்த ஒரே ஆறுதல். அந்த ஆறுதலும் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு பார்த்திபனின் அம்மா எவ்வித சிகிச்சையும் பலனளிக்காமல் இறந்த போது பறிபோனது. ஹிட்லர்(பார்த்திபனின் அப்பா) மனைவியின் மரணத்திற்கு வருந்தினாரா என்பதை பார்த்திபன் அறிய முற்பட்ட போது அந்த கரும்பாறையில் எந்த வித உணர்ச்சியும் அவனால் அறிய முடியவில்லை. அதன் பிறகு வீடே சூன்யம் பிடித்ததை போலாகிவிட்டது. கொஞ்சமாக வாழ்ந்து வந்த சிரிப்பும், மகிழ்ச்சியும் அந்த வீட்டை காலி செய்து கொண்டு சென்றுவிட்டது. ஒரு தாளின் ஒரே பக்கத்தில் எழுதிவிடக் கூடிய அளவிற்கே வீட்டில் உரையாடல் நடந்தது. பார்த்திபனுக்கும், சுமதிக்கும் அம்மா இல்லாத வீட்டில் வாழ்வது நரகத்தில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வையே கொடுத்தது.

பார்த்திபனின் அம்மா இறந்த நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஹிட்லரின் உறவினர் ஒருவன் ஹிட்லரின் சொந்த ஊரான திருநெல்வேலி அருகேயுள்ள வள்ளியூரிலிருந்து வந்திருந்தார்.
"ஏம்ப்பா செல்வம்(ஹிட்லர்).. தங்கச்சி இறந்த பிறகு வீடே இப்படி ஆகிடிசேப்பா.. புள்ளைங்க ரெண்டும் சொரத்தையே இல்லாம இருக்கு.." என்றார் உறவினர்.
"நான் என்ன மச்சான் பண்றது.. இதுங்கள இப்புடி உட்டுட்டு அவ போய் சேந்துட்டா.. நான் தான் இங்க கிடந்து அல்லாடுறேன்.."
வீட்டின் முன் அறையில் நடந்த இந்த சம்பாசனை அங்கு நிலவிய அமைதியின் காரணமாய் உள் அறையில் படித்துக் கொண்டிருந்த சுமதிக்கு தெளிவாய்க் கேட்டன.

"இவரு என்ன பெருசா அல்லாடுறாரு.. எப்பவும் போல மூஞ்ச உம்முன்னு வச்சிட்டு தான் சுத்துறாரு.. நாங்க தான் அம்மா இல்லாம தவிக்குறோம்.." என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டவளாய் அவர்கள் பேசிக் கொள்வதை மீண்டும் கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.. 
"செல்வம்.. ஒரு கெட்டது நடந்த வீட்ல சீக்கிரம் ஒரு நல்லது பண்ணனும்னு சொல்வாங்க.. பேசாம நம்ம பார்த்திபனுக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடேன்.."
"என்ன மச்சான் சொல்றிங்க.. அவனுக்கு என்ன வயசாகுது.. அதுக்குள்ள கல்யாணத்துக்கு என்ன அவசரம்..?"
"செல்வம்.. பெத்தவங்களுக்கு புள்ளைங்க எப்பவும் குழந்தைங்க தான்.. அதுக்காக கல்யாணம் பண்ணி வைக்காம விட்டுடலாமா..?? படிச்சி முடிச்சிட்டு புள்ளை நல்லா கைநிறைய சம்பாதிக்குறான்.. இதுக்கு மேல கல்யாணம் பண்ண என்ன வயசாகனும்னு சொல்ற.." என்று முடித்தார் அந்த உறவினர்.
எப்போதும் முடிவு தான் எடுப்பதே என்ற கொள்கையுடன் இருக்கும் செல்வம் அன்று ஏனோ சற்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். அந்த சிறிது நேர யோசனையை பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்த உறவினர் மீண்டும் தொடர்ந்தார்..
"ஒன்னும் யோசிக்காத செல்வம்.. ஒரு மருமக வந்தா நம்ம சுமதிக்கு அம்மா இல்லாத குறை தெரியாத அளவுக்கு பாத்துக்குவா.. அதுமட்டுமில்லாம சுமதி வேற இந்த வருஷம் பன்னிரெண்டாவது வகுப்பு... புள்ள பரீட்சைக்கு படிக்குமா இல்ல உங்களுக்கு சமச்சி போட்டுட்டு இருக்குமா..? யோசிச்சிப்பாரு..."
ஏற்கனவே அந்த உறவினரின் வாதத்தில் அடங்கிப் போயிருந்த செல்வம் கடைசியாக அவர் சொன்னதைக் கேட்டு முற்றிலும் அமைதியாகிவிட்டார். சிறிது நேரம் கழித்து பேசத் தொடங்கிய செல்வம்..,
"சரி மச்சான்.. நீங்க இவ்ளோ தூரம் சொல்றிங்க.. பாக்கலாம்." என்றார்..
"செல்வம்.. நம்ம ஊர்லையே எனக்கு தெரிஞ்ச ஒருத்தரோட பொண்ணு இருக்கு.. நல்ல வசதி.. பொண்ணும் நல்லா இருக்கும்.. நீ சரின்னு சொன்னா அந்த பொண்ணயே நம்ம பார்த்திபனுக்கு முடிச்சிடலாம்.. என்ன சொல்ற..?"
"சரி மச்சான்.. ஒரு நல்ல நாள் பாத்து அந்த பொண்ண வந்து பாக்குறோம்.. எல்லாம் சரியா இருந்தா முடிச்சிடலாம்.."

இது அத்தனையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த சுமதிக்கு உற்சாகம் தாளவில்லை. தனக்கு அண்ணி வரப் போகிறாள் என்ற சந்தோசம் ஒரு புறம் இருந்தாலும் மனதின் ஒரு மூலையில் "அப்பாடா.. வீட்டு வேளையில் இருந்து இனி விடுதலை.." என்ற சந்தோசமும் சேர்ந்தே இருந்தது. பார்த்திபன் வந்ததும் சுமதி அவனிடம் இவை அனைத்தையும் கூறியதும் அவரின் சர்வாதிகாரம் இன்னும் அடங்காததை நினைத்து அவனுக்கு கோபமே மேலிட்டது. ஆத்திரம் அடக்க மாட்டாமல் அவரிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டும் விட்டான்..
"ஆமாடா.. உனக்கு கல்யாணம் பண்ணனும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.. அதுக்கென்னா இப்ப..?"
"என்னைக் கேக்காம எப்படி நீங்க முடிவு பண்ணலாம்..?" என்றான் பார்த்திபன். அவரை என்றும் எதிர்த்துப் பேசாத அவன் இன்று அப்படி பேசியதும், செல்வத்தின் உதடுகள் கோபத்தில் துடித்தன..
"என்னடா சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சிட்ட திமிரா..? உன்னைக் கேட்டா உன்னை பெத்தேன்.. உன்னைக் கேட்டா உனக்கு பேரு வச்சேன்.. உன்னைக் கேட்டா ஸ்கூல்ல உன்னை சேத்தேன்.. உன்னைக் கேட்டா காலேஜ்ல படிக்க வச்சேன்.. அப்புறம் இத மட்டும் என்ன மயித்துக்குடா நான் உன்கிட்ட கேக்கணும்."
"பெத்திங்க.. வளத்திங்க.. படிக்க வச்சிங்கனா அது உங்க கடமை... ஆனா கல்யாணம் என்னோட லைப் பிரச்சனை.. பெத்திங்ககுரதுக்காக என் வாழ்க்கைய நீங்க வாழ முடியாது.. நான் தான் வாழனும்.."
பேச்சு தடிப்பதைக் கண்டு சுமதி, பார்த்திபனை ஆசுவாசப்படுத்த முயன்றாள்..
"என்னடா என்னையே எதிர்த்துப் பேசுற.." என்று கையை ஓங்கிக் கொண்டு வந்த செல்வதை சுமதி தடுத்துக் கொண்டாள்..
"டேய்.. அடுத்த வாரமே  அந்த பொண்ண போய் பாக்குறோம்.. எனக்குப் புடிச்சிருந்தா பத்தே நாள்ல கல்யாணம்.." எனக் கூறிவிட்டு நகர்ந்தார் செல்வம். பார்த்திபன் பேச்சற்றவனாய் அங்கேயே நின்றிருந்தான்.

வள்ளியூரில் போய் அபர்ணாவை பார்த்ததும் செல்வத்திற்கு மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. அவள் காபி கொண்டு வந்து கொடுத்த பொழுது முகத்தைப் பார்த்து விட்டு திரும்பிக் கொண்டான் பார்த்திபன். சுமதிக்கும் அபர்ணாவை பிடித்துப் போய்விட்டது
"தம்பிக்கு வேலை என்ன..?" என்றார் அபர்ணாவின் அப்பா சுந்தரம்.
"கம்ப்யூட்டர் எஞ்சினீயரா இருக்காரு சென்னைல.. மாசம் முப்பதாயிரம் சம்பளம்.." என்றார் இந்த சம்பவம் நடக்க காரணமான அந்த உறவினர். பார்த்திபன் குறுக்கிட்டு..,
"அதெல்லாம் இல்லைங்க... BPO கம்பெனில வேலை பாக்குறேன்... மாசம் பதினைஞ்சாயிரம்  தான் சம்பளம்.." என்றான்.. பார்த்திபனின் இந்த நேர்மையான பேச்சில் அவன் மீது ஒரு நல்ல அபிப்ராயம் ஏற்பட்டுவிட்டது சுந்தரத்திற்கு. பிறகென்ன பத்தே நாளில் திருமணம் என்று ஏற்பாடாகிவிட்டது. பார்த்திபன் சென்னை வந்ததும் செல்வத்திடம் பேசிப் பார்த்தான் திருமணம் வேண்டாம் என்று. ஆனால் அவர் மசிவதாய் தெரியவில்லை.  பத்திரிக்கை விநியோகிப்பதில் சுந்தரமும், செல்வமும் பரபரப்பாக இருந்தனர். திருமணத்திற்கு நான்கு நாட்கள் இருக்கும் நிலையில் வள்ளியூர் சென்று சுந்தரத்தை சந்தித்தான் பார்த்திபன். அவனின் வரவை எதிர்பார்க்காத சுந்தரம்.., 
"என்ன மாப்ள.. திடீர்னு ஒரு போன் கூட பண்ணாம வந்திருக்கீங்க.." என்றார்..
"சார்.. இந்த கல்யாணம் வேணாம்.. தயவு செய்து நிறுத்திடுங்க.."
பார்த்திபன் கூறியதைக் கேட்டதும் கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வந்தன சுந்தரத்திற்கு...
"மாப்ள.. கல்யாணத்துக்கு இன்னும் நாலு நாள் தான் இருக்கு.. இந்த நேரத்துல வந்து இப்படி ஒரு குண்டைத் தூக்கி போடுறிங்களே.. ஏன் மாப்ள.. என்னாச்சி சொல்லுங்க..."
"சார்.. இப்ப வந்து இப்படி சொல்றதுக்கு என்னை மன்னிச்சிடுங்க...ஆனா எனக்கு வேற வழி இல்ல.. என் சிச்சுவேசன் அந்த மாதிரி"
"இப்படி சொன்ன எப்படி மாப்ள.. என்ன காரணம்னு சொல்லுங்க.. என் மேல ஏதும் தப்பு இருக்கா..?"
"சார்.. உங்க மேல ஒரு தப்பும் இல்ல.. தப்பெல்லாம் என் மேலதான்.. என் அப்பா வற்புறுத்துனாருனு தான் நான் அன்னைக்கு பொண்ணு பாக்கவே வந்தேன்.. எனக்கு இப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்க விருப்பம் இல்ல.."
"விருப்பம் இல்லன்னு பொண்ணு பாக்க வந்தப்பவே சொல்லிருந்தா இவ்ளோ தூரம் பிரச்னை வந்திருக்காதுல.."
"சார்.. புரிஞ்சிகோங்க.. என்னோட சேலரி வெறும் பதினைஞ்சாயிரம்தான்.. இந்த சேலரி வச்சிட்டு சென்னைல குடும்பம் நடத்துரதெல்லாம் ரொம்ப கஷ்டம் சார்.. பின்னாடி உங்க பொண்ணு தான் ரொம்ப கஷ்டப்படும்.. அதான் சொல்றேன்.. கல்யாணத்த நிறுத்திடுங்க..." 
"தம்பி.. சிட்டி மாதிரி இல்ல இங்க.. கல்யாணம் நிச்சயமாகி அது நின்னு போனா என் பொண்ண யாரு தம்பி கட்டிக்க வருவாங்க... ஊருக்குள்ள என் பொண்ணுக்கு தான் ஏதோ குறைன்னு பேசிக்குவாங்க.. சொந்தக்காரங்க முன்னாடி எந்த மூஞ்ச வச்சிக்கிட்டு போய் நிப்போம்.." எனக் கூறிவிட்டு கண்கலங்கினார் சுந்தரம்..

கல்யாணம் நின்றால் அதனால் அந்த பெண்ணுக்கு நிகழும் விளைவுகளை சுந்தரம் கூறக் கேட்டதும் கல்யாணத்தை நிறுத்த அவன் கூறிய காரணங்கள் உப்புசப்பிலாததாக அவனுக்கு தோன்றின. அமைதியாக அவர் அருகே சென்று கைகளை ஆதரவாய் பற்றியவாறு..,
"சார்.. அழாதிங்க.. நீங்க கல்யாண வேலைகளைப் போய் பாருங்க..." எனக் கூறிவிட்டு வந்துவிட்டான்.. 
இவை அத்தனையும் தெரிய வந்ததும் அபர்ணா நொறுங்கிப் போய்விட்டாள். அபர்ணாவிற்கு பார்த்திபனை பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பிடித்துப் போய்விட்டது. அவனது கம்பீரமும், வெளிப்படையாக அவன் அன்று பேசியதும் மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஆனால் இந்த திருமணத்தில் அவனுக்கு விருப்பமில்லையென்று தெரிந்ததும் கலங்கி விட்டாள்.

ஒரு வழியாக திருமணம் நடந்தேறியது. ஆனால் அபர்ணாவிற்கு தன் எதிர்காலம் குறித்த பீதி அவள் மனதை குடைந்து கொண்டே இருந்தது. திருமணதிற்கு வந்திருந்த உறவினர், நண்பர்களுடன் சிரித்தபடியே புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டாளே தவிர மனம் முதலிரவின் தனிமையில் பார்த்திபனிடம் கேட்பதற்கு சில கேள்விகளை ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தது.
"என்னை பிடிச்சிருக்கா.. பிடிக்கலையா..?"
"பிடிக்கலைனா பொண்ணு பாக்க வந்தப்பவே சொல்லியிருக்கலாம்ல.."
"கல்யாணம்னா விளையாட்டாப் போச்சா உங்களுக்கு.. வேணும்னா நடத்துறதுக்கும்.. வேணாம்னா நிறுத்துறதுக்கும்.." 

இந்த ஒத்திகையின் முதல் கேள்வியைத் தான் கேட்டுவிட்டு அழத் தொடங்கிருந்தாள் அபர்ணா..
"ஏய் அபர்ணா.. ஏன் அழுற..?"
"சொல்லுங்க.. என்னைப் பிடிச்சிருக்கா.. பிடிக்கலையா...?"
"பிடிக்காமலா உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்.. பிடிக்காமலா உன்னோட பேசிட்டு இருக்கேன்.."
"அப்புறம் ஏன் அப்பாக்கிட்ட கல்யாணத்த நிறுத்த சொல்லி சொன்னீங்க.."
"ஐயோ அது வேற அபர்ணா.. என்னோட சேலரி வெறும் பதினைஞ்சாயிரம் தான்.. அத வச்சிட்டு எப்படி பாமிலி ரன் பண்ண முடியும்.. அப்பாவும் அடுத்த வருஷம் ரிட்டயர்ட் ஆகிடுவாரு.. இதுல சுமதியோட படிப்பு செலவு இருக்கு.. அப்புறம் சுமதிக்கு மேரேஜ் பண்ணனும்.. இப்படி இருக்கும் போது நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு  குழந்தை பெத்துக்கிட்டா என்ன ஆகிறது.. அதனால தான் மாமாக்கிட்ட அப்படி சொன்னேன்.. மத்தபடி உன்னை பிடிக்காம இல்ல.." என்றான் பார்த்திபன்
அவனின் இந்த சமாதான பேச்சில் தன் அழுகையில் பாதியை கரைத்திருந்த அபர்ணா..,
"நிஜமா..?" என்றாள்..
"நிஜமா தான்.. கல்யாணம் பண்ண பிடிக்கலன்னா பொண்ணு பாக்க வந்தப்பவே சொல்ல வேண்டியது தானேன்னு மாமா கேட்டாரு.. அதுக்கு ரீசன் அவர்ட்ட சொல்லல.. ஆனா உன்கிட்ட சொல்றேன்.." எனக் கூறிவிட்டு அபர்ணாவை நெருங்கி வந்தான் பார்த்திபன். அவளின் சுவாசத்தின் சூட்டினை உணரும் அளவிற்கு அவளை நெருங்கிய பின் தொடர்ந்தான்..,
"அன்னைக்கு உன்ன பாத்ததுமே நான் ப்ளாட்.. ரொம்ப பிடிச்சி போச்சி.. இவ்ளோ அழகான பொண்ணு எனக்கு பொண்டாட்டியானு நினைச்சேன்.. அந்த நினைப்பிலையே கல்யாணத்துல எனக்கு விருப்பம் இல்லன்னு சொல்ல முடியல.. கல்யாணத்துல தான் எனக்கு விருப்பமில்லைனு மாமாகிட்ட சொன்னேன்.. உன் மேல இல்ல.."
பார்த்திபனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அபர்ணாவின் முகம் பனி விலகிய பாதை போல், இருள் விலகிய மேகம் போல் பிரகாசமானது. மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திற்கு சென்ற அபர்ணா பார்த்திபனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.
"அபர்ணா.." என்று அவள் காதோடு மெதுவாக அழைத்தான் பார்த்திபன்..
"ஹ்ம்ம்."
" லவ் யு..!"
"நானும் லவ் யு.." எனக் கூறி விட்டு வெட்கத்தில் பார்த்திபனின் நெஞ்சில் முகம் புதைத்தாள் அபர்ணா.. பார்த்திபனும் தன் கரங்களை கோர்த்து அபர்ணாவை இறுக அணைத்தான். அந்த அணைப்பில் அபர்ணா தன் எதிர்காலம் குறித்து எழுப்பியிருந்த சந்தேகக் கோட்டை சுக்கலாய் நொறுங்கிப் போனது..



Posted on முற்பகல் 2:54 by Elaya Raja

8 comments