ஞாயிறு, 20 டிசம்பர், 2015

பள்ளிப் பருவத்தில் சுதந்திர தினம் என்றாலே விடுமுறையும் பள்ளியில் கொடுக்கும் மிட்டாயும் மாணவர்கள் நாங்கள் சேர்ந்து வகுப்பறையை அலங்கரிப்பதும் தான் நியாபகம் வரும். அப்பொழுதெல்லாம் சுதந்திரத்தின் முழு அர்த்தம் உணர்ந்ததில்லை. ஆனால் அந்த சுதந்திரத்தின் பின்னால் எத்தனை உயிர்பலி என்பதை இது போன்ற புத்தகங்கள் வாசிக்கும் போது தான் தெரிகிறது. 


இந்திய மக்களின் மொத்த பிரதிபலிப்பாய் பார்க்கப்பட்ட காந்தி, நேரு, ஜின்னா, படேல் மற்றும் சிலரின் சிறு சிறு தவறான முடிவுகளுக்கு எண்ணற்ற அப்பாவி மக்கள் மாபெரும் விலை கொடுக்க நேர்ந்திருந்திருக்கிறது என்பதை வாசித்தப் போது மனம் கணக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. மக்களின் இறை நம்பிக்கை மனித இனத்தை எப்படி கூறுப் போட்டிருக்கிறது என்பதற்கு பெரும் உதாரணமாய் பிரிவினையை ஒட்டி நிகழ்ந்த படுகொலைகள் நிற்கின்றன. இறை நம்பிக்கையின் பால் விளைந்த இந்த மதங்கள் மனித மனங்களில் எந்த அளவிற்கு வேரூன்றி இருந்திருக்கிறது என்பதை வருத்ததோடு நாம் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். எண்ணற்ற படுகொலைகள், கற்பழிப்பு, என்று இந்தியாவே சுடுகாடாய் மாறி இருக்கிறது. கல்கத்தா, பஞ்சாப், டெல்லி என்று எண்ணற்ற இடங்களில் கொலைகளும், கற்பழிப்புகளும் சர்வ சாதரணமாய் நடந்திருக்கிறது. 

இந்தியப் பிரிவினைக்கு இது தான் காரணம், இவர் தான் காரணம் என எதையும், எவரையும் குற்றம் சாட்டாமல் எல்லா தரப்பினரையும் அலசி செல்கிறது இந்த புத்தகம். காங்கிரஸ் தோன்றிய காரணத்தையும், காங்கிரசில் இருந்த ஜின்னா "முஸ்லிம் லீக்" தொடங்கிய காரணத்தையும், அறவழியில் போராடிய, ஹிந்துவான காந்தியை மற்றொரு ஹிந்துவான கோட்சே கொள்வதற்க்கான காரணத்தையும் என்று  எல்லாவற்றையும் தொட்டு செல்கிறது இந்த புத்தகம். மிகவும் குறைந்த பக்கங்களை கொண்ட இந்த புத்தகம் என்னுள் மிகப்பெரிய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

Posted on பிற்பகல் 8:59 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 22 அக்டோபர், 2015

விஜய் அவார்ட்ஸ்-ல் "தனக்குப் பிடித்த நடிகை நயன்தாரா.. இன்னைக்கு செம்ம அழகா வந்திருக்காங்க... ப்ப்பா.." என விஜய் சேதுபதி கூறிய கொஞ்ச நாள் தனுஷ் தயாரிப்பில் விக்னேஷ் சிவன் இயக்கத்தில் விஜய் சேதுபதி, நயன்தாரா நடிக்கும் "நானும் ரவுடிதான்" படத்தின் அறிவிப்பு வந்தது. விஜய் சேதுபதி அப்படி பேசியது வெகுஜன மக்களின் கவனம் ஈர்த்த பிறகு வந்த இந்த அறிவிப்பு தனுஷின் வியாபார யுக்தியை காட்டுவதாகவே எனக்கு தெரிந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல் சிவகார்த்திகேயனின் சகப் போட்டியாளராக பேசப்படும் (அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லை எனும் போதும்) விஜய்சேதுபதியை வைத்து தனுஷ் படம் தயாரிப்பது சிவகார்த்தியனுக்கும் - தனுஷ்க்கும் விரிசல் என்ற செய்தியையும் பரப்பியது. எது எப்படியோ "நானும் ரவுடிதான்" படம் பார்த்தாகிவிட்டது. அது பற்றி இனி பேசுவோம்.


படத்தின் ட்ரைலர் தான் முழுக்கதையும். போலீஸ் ராதிகாவின் மகன் விஜய்சேதுபதி ரவுடி ஆக வேண்டும் என ஆசைப்பட்டு பிராடு வேலை செய்கிறார். இன்னொரு போலீசின் மகளான நயன்தாராவை பார்த்ததும் காதலிக்கிறார். தன் பெற்றோரை கொன்ற பார்த்திபனைக் கொன்றால் தான் காதல் செய்வேன் என நயன் கூற காமெடி ரவுடியான விஜய்சேதுபதி பெரும்பலம் கொண்ட பார்த்திபனை கொன்றாரா? இல்லையா? இதுதான் நானும் ரவுடிதான் கதை.

படத்தின் மிகப் பெரிய பலம் கடைசி காட்சி வரை காமெடியாகவே பயணிக்கும் திரைக்கதை. ஒவ்வொருக் காட்சியிலும் நம்மை சிரிக்க வைக்கும் வசனம் வந்துவிடுகிறது. அடுத்த பலம் நடிகர்கள் தேர்வு. விஜய் சேதுபதி, நயன்தாரா காம்பினேஷன் பிரமாதம். விஜய் சேதுபதி வழக்கம்போல் வித்தியாசமான வசன உச்சரிப்பின் மூலம் நம்மை சிரிக்க வைக்கிறார். நயன்தாராவை விட நம்மை அதிகம் ஈர்ப்பது விஜய் சேதுபதி தான். நயன்தாரா காது கேட்க்காத காதம்பரியாக நன்றாக நடித்திருக்கிறார். நயனின் நடிப்பும் அவரும்  நாளுக்கு நாள் மெருகேறி கொண்டே போகின்றது. அவரின் சொந்த குரலும் சேர்ந்து அவரின் நடிப்பை புதிதாக உணரச் செய்கிறது. ஆர்.ஜே. பாலாஜிக்கு மிக முக்கியமான படமாக இது இருக்கும். அவரின் காமெடி இந்த நன்றாக வொர்க் அவுட் ஆகியிருக்கிறது. பார்த்திபன் முதன்முறையாக வில்லன். பார்த்திபனின் வில்ல தனத்தை விட காமெடியை மிகவும் ரசித்தேன். அதுவும் கிளைமாக்ஸ் பிரமாதம். ஆனந்தராஜ், "நான் கடவுள் " ராஜேந்திரன், மன்சூர் அலி கான், ராகுலாக வரும் அந்த வயதானவர் அனைவரும் தன் பங்களிப்பினை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள். படத்தின் ஒளிப்பதிவு மிகவும் கவர்ந்தது. பாடலும் அதை படமாக்கிய விதமும் சூப்பர். 

சமீபத்தில் "snatch", "Lock, stock and two smoking barrels" என்ற படங்கள் பார்த்தேன். இரண்டும் "Crime comedy" வகையை சேர்ந்த படங்கள். காட்சியில் கொலை நடக்கும் அதைப் பார்க்கும் நமக்கு சிரிப்பு வரும். இதே போன்றது தான் (சில காட்சிகளில்) நானும் ரவுடிதான் படமும். குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும் என்றால் ராஜேந்திரன், விஜய் சேதுபதியை அழைத்து சென்று கொலையை "லைவ் டெமோ" செய்து காட்டும் காட்சி. ஆனால் இதற்க்கு சிரித்து முடித்தப் பிறகு "இது போன்ற காட்சிகள் வன்முறையை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள நம் மனங்களைப் பழக்கிவிடுமோ" என்ற சமூக சிந்தனை (?) தானாக தோன்றியது. நயன்தாரா பார்த்திபனிடம் "உங்களைப் போடணும் சார்.." என்று சொல்லும் காட்சியில் தியேட்டரில் சிரிப்பு. என் பக்கத்தில் பத்து வயது மதிக்கத்தக்க மகனோடு வந்திருந்த தந்தை அந்த காட்சியில் தன் சிரிப்பை அடக்கி கொண்டதைப் போல் எனக்கு தோன்றியது. இயக்குனர் நினைத்திருந்தால் அந்த "இரட்டை அர்த்த வசனத்தை" திருத்தி இருக்கலாம். 

மொத்தத்தில் இந்த ரவுடியை நிச்சயம் எல்லோரும் ரசிக்கலாம்.

Posted on பிற்பகல் 10:52 by Elaya Raja

No comments

சனி, 3 அக்டோபர், 2015

புத்தக வாசிப்பும் சரி சினிமா பார்ப்பதும் சரி இரண்டும் சரியான நேரத்தில் நம்மை நல்ல புத்தகங்களையும் நல்ல சினிமாக்களையும் நோக்கி இழுத்து செல்லும். இதை அனுபவப் பூர்வமாக கூறுகிறேன். நான் முதலில் புத்தக வாசிப்பை தொடங்கியது ராஜேஷ்குமார் நாவல்களில் தான். படித்து முடித்ததும் ஒரு ஆக்சன் படம் பார்த்த உணர்வை கொடுத்தால் ராஜேஷ்குமார் எழுத்தின் மீது பைத்தியமாக இருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் கதைகள் ஒரே மாதிரி இருப்பதை போல ஒரு உணர்வு தோன்றவும் மாறுதலுக்காக சுஜாதா நாவல்கள் படிக்க தொடங்கினேன். அப்படியே கல்கி, வைரமுத்து, ஜெயகாந்தன் என்று படிக்கத் தொடங்கினேன். இப்படி இருந்த பொழுது தான் பா.ராகவன் எழுதிய “ஹிட்லர்” புத்தகம் படித்தேன். நாவல் அல்லாத ஒரு புத்தகத்தை நான் படித்தது அதுவே முதல் முறை. அதன் மூலம் வரலாறு, அரசியல் சம்மந்தமான புத்தகங்கள் படிக்க தொடங்கினேன். அப்படிதான் ஜான் பெர்க்கின்ஸ் எழுதிய “ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்”, பா.ராகவன் அவர்களின் “9/11 சூழ்ச்சி-வீழ்ச்சி-மீட்சி”, “பாகிஸ்தானின் அரசியல் வரலாறு” போன்ற புத்தகங்களை வாசித்தேன்.

சமீபகாலமாக எனது புத்தக வாசிப்புக்கு ஒரு மாபெரும் இடைவெளி விட்டுவிட்டேன். காரணம் சினிமா. கிடைக்கும் நேரமெல்லாம் கம்ப்யூட்டரில் படம் பார்க்க தொடங்கிவிடுவேன். அதனால் புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கிய புத்தகங்கள் இது பத்தாதென்று எங்கள் ஊர் நூலகத்தில் எடுத்த புத்தகம் என்று நிறைய சேர்ந்து விட்டது. “ஹிட்லர்” புத்தகம் படித்ததில் இருந்து பா.ராகவன் அவர்களின் எழுத்து மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதனால் நூலகத்தில் எடுத்த “சதாம்ஹுசைன் வாழ்வும் இராக்கின் மரணமும்” என்ற புத்தகத்தை வாசிக்க தொடங்கினேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஒரு வாழ்க்கை வரலாறு புத்தகத்தை கூட இத்தனை விறுவிறுப்பாய் ஒரு திர்ல்லர் நாவலைப் போல எழுத முடியுமா என்று.


கிழக்கு பதிப்பகத்தில் இருந்து வரும் வரலாறு புத்தகங்கள் எல்லாம் நான்-லீனியர் சினிமா போல இருக்கும். இதுவும் அப்படியே. சதாமின் மரண தண்டனை தீர்ப்பில் தொடங்கும் நூல் அப்படியே சதாமின் பிறப்பு, அரசியல் என்ட்ரி, இராக் பிரதமர் கொலை முயற்சி, அதற்க்கு அமெரிக்காவின் பணபலம், ஆயுத பலம், சதாமின் கட்சி ஆட்சியை பிடிப்பது, சதாம் துணை அதிபர் ஆவது, பிறகு அதிபரை துரத்தி தானே அதிபர் ஆவது, ஈரானை தாக்குவது, பிறகு குவைத்தையும் தாக்குவது, அதனால் அமெரிக்காவை பகைத்துக் கொண்டு போரில் தோல்வியுற்று மரணதண்டனை பெறுவது என்று எல்லாவற்றையும் தொட்டு விரிகிறது. பக்கங்கள் வழுக்கி கொண்டு போவதைப் போல ஒரு உணர்வு. அத்தனை விறுவிறுப்பு.

தான் சொல்வதை கேட்க்கும் வரை, தான் சொல்வதை தாண்டி யோசிக்காத வரை தான் அமெரிக்கா நண்பனாக இருக்கிறது. அதை மீறும் பட்சத்தில் மரணம் தான். ஒசாமா ஆனாலும் சரி சதாம் ஆனாலும் சரி இரண்டு பேருக்கும் ஒரே நீதி தான். மத்திய கிழக்கில் அமெரிக்கா கொண்டிருக்கும் நேசத்திற்கும் மேற்கொள்ளும் போர்களுக்கும் அனைத்திற்கும் காரணம் அவற்றின் எண்ணெய் வளம் தான். இதையே தான் ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் புத்தகமும் கூறுகிறது. கடனை உலக வங்கியின் மூலம் அள்ளிக் கொடுத்து ஒரு நாட்டினை கடன்காரனக்கி அதன் அந்த நாட்டின் வளத்தை சுரண்டி எடுப்பது. அமெரிக்கா என்பது ஆட்சியாளர்கள் தான். ஆனால் ஆட்சியாளர்கள் மாறினாலும் மற்ற நாடுகளின் மீதான அமெரிக்காவின் அணுகுமுறை மாறியதாக தெரியவில்லை.

சதாம் ஒரு சர்வாதிகாரியாக இருந்தாலும் இராக்கில் நிறைய மாற்றங்களையும் நிறைய நல்ல விஷயங்களும் செய்திருக்கிறார். அதே நேரத்தில் தன்னை எதிர்ப்பவர்களுக்கு மரணமே பதில் எனவும் இருந்திருக்கிறார். தன்னை எதிர்த்து நின்ற குர்திஷ் இன மக்களை படுபயங்கர ரசாயன ஆயுதங்கள் கொண்டு ஆயிரக்கணக்கில் கொன்று குவித்தார். இந்த மாபெரும் இனப் படுகொலையே பின்னால் அமெரிக்கா சதாமை தூக்கிலிட காரணமாக் காட்டப்பட்டது.

உலக அரசியல் பற்றி நிறைய தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை இந்த புத்தகம் என்னுள் விதைத்திருக்கிறது. முடிந்தால் நண்பர்கள் படித்து பார்க்கவும் என பரிந்துரைக்கிறேன்.

Posted on பிற்பகல் 10:31 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 1 அக்டோபர், 2015

விஜய் ஒரு பாண்டஸி திரைப்படத்தில் நடிக்கிறார் (அவர் நடித்த படங்கள் முக்கால்வாசி கிட்டத்தட்ட பாண்டஸி தான்) என்று புலி திரைப்படம் பற்றி செய்திகள் வந்தபோது "பரவாலையே.. விஜய் புதுசா ஏதோ ட்ரை பண்றாரே" என்று நினைத்தேன். சிம்பு தேவன் இயக்குனர் என்றதும் கொஞ்சம் திக்கென்று இருந்தது. காரணம் "இம்சை அரசன்" தவிர மற்ற படங்கள் அனைத்தும் மண்ணைக் கவ்வியதே. இருந்தாலும் விஜய் படம் என்பதால் சிரத்தை எடுத்து வெற்றி கொடுப்பார் என நம்பினேன். ஆனால் பெரிய ஏமாற்றம்.

சமீபகால தமிழ் திரைப்படங்களில் மேற்கொண்ட முயற்சிகளில் "புலி" மிகவும் மோசமான முயற்சி என்பதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. நமது தமிழ் சினிமாவில் பாண்டஸி என்ற "genre" மிகவும் அரிதாகவே முயற்சிக்கப்படுகிறது. விட்டாலச்சர்யா, ராம.நாராயணன் காலத்திய படங்கள் தாண்டி பெரியதாக யாரும் முயற்சிக்கவில்லை. செல்வராகவனின் ஆயிரத்தில் ஒருவன், இரண்டாம் உலகம் மட்டும் எனக்கு நினைவு வருகிறது. "இரண்டாம் உலகம்" கிராபிக்ஸ்-ல் காட்டிய சிரத்தையை திரைக்கதையில் காட்டவில்லை. இரண்டாம் உலகத்திற்கு ஏற்ப்பட்ட அதே நிலைமை தான் இன்று "புலி" படத்திற்கும் நிகழ்ந்திருக்கிறது.



பாண்டஸி வகைப் படங்கள் நிச்சயம் செலவு பிடிக்கும் தயாரிப்புகள் தான். உலக சினிமா பார்க்கும் இன்றைய ரசிகர்கள் "ராஜகாளியம்மன்", "பாளையத்தம்மன்" வகை கிராபிக்ஸ் காட்சிகளில் எல்லாம் திருப்தி அடைய மாட்டார்கள். அவர்களை திருப்திபடுத்த செலவு செய்யவேண்டும். ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பாத தயாரிப்பாளர்கள் அதனால் தான் அதனை தவிர்த்து விடுகிறார்கள். மார்க்கெட் உள்ள ஹீரோ நடித்தால் போட்ட முதல் எடுத்துவிடலாம் என்ற தைரியத்தில் தான் "புலி" படம் எடுக்கபட்டிருக்கிறது என நினைக்கிறேன். எல்லா மொழிகளிலும் "டப்பிங் படம்" என்ற எண்ணம் மக்கள் மனதில் ஏற்பட்டுவிடாமல் இருக்க தெலுங்கில் இருந்து இரண்டு நடிகர்கள் ஹிந்திக்கு ஸ்ரீதேவி என்று இறக்கியிருக்கிறார்கள்.

விஜய் திரையில் வரும் போதெல்லாம் மிகவும் பரிதாபமாகவே எனக்கு தெரிந்தார். மக்களை தியேட்டர்க்கு அழைத்து வரும் சக்தி கொண்ட ஒரு மாஸ் ஹீரோ சிறு பிள்ளை தனமான ஒரு கதையில் நடிக்க முன்வந்திருக்கிறார் என்பது மிகவும் கசப்பான ஒரு உண்மை. விஜய்யிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது எல்லா படங்களிலும் சற்றும் குறையாத அவரின் எனர்ஜி. அந்த எனர்ஜி இந்த படத்திலும் சற்றும் குறையவில்லை. ஆனால் அத்தனையும் விழலுக்கு இரைத்த நீராகிப் போனது தான் வருத்தம். வித்தியாசமான படம் பண்ண வேண்டும் என்ற அவரின் முடிவு வரவேற்க்கப்பட வேண்டியதுதான். ஆனால் இது போன்ற போலி தனமான கிராபிக்ஸ் கொண்டு மக்களை ஏமாற்ற முயற்சிக்கும் படங்களை அவரின் ரசிகர்களோ சினிமா விரும்பிகளோ ஏற்கமாட்டார்கள் என்பதே நிதர்சனம். இது போன்ற அபத்தமான முயற்சிகள் தோல்வி அடையும் போது மக்கள் "என்னிடம் புதுசாக எதுவும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை "என்ற முடிவிற்கு விஜய் வந்துவிடக் கூடாது என வேண்டிக்கொள்கிறேன். 

படத்தின் விஷுவல் பாராட்டப் படவேண்டியது. ஆனால் கிராபிக்ஸ் படு மொக்கை. ஹாலிவுட் தரத்திற்கு நம்மால் நம் பட்ஜெட்டில் கிராபிக்ஸ் கொடுக்க முடியாது என்பது வாதமாக இருந்தால் இது போன்று கேலிக்குள்ளாகும் முயற்சிகளை ஏன் செய்யவேண்டும். 

படத்தில் திறமையான நடிகர்கள் எத்தனையோ இருந்தும் அவர்கள் அனைவரும் வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். நீண்ட நாட்கள் கழித்து தமிழ் படத்தில் நடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்த ஸ்ரீதேவி இப்படி ஒரு படத்தில் நடித்தது மிகவும் வருத்தப்படவேண்டியது. மேக்கப் இல்லாமல் அழகாக தெரியும் ஸ்ரீதேவிக்கு கர்ண கொடூர மேக்கப். ஹன்சிகா, ஸ்ருதி ஹாசன், சுதீப், பிரபு எல்லோரும் வெறும் பேருக்கு மட்டும் தான்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு "மாயா" படம் பார்த்தேன். புதுமுக இயக்குனர். பல பேர் அடித்து துவைத்த பேய் வகை படம். ஆனால் திரைக்கதையில் எத்தனை மெனக்கெடல். ஒவ்வொரு காட்சியும் படம் பார்க்கும் ரசிகனை மதித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் "புலி"..? "120 ரூபா கொடுத்து உள்ள வரவனுக்கு இது போதும்" என்ற தோரணையில் எழுதப்பட்டதைப் போல உள்ளது. நான் ஒன்றும் சினிமா சூத்திரம் கற்று தேர்ந்தவன் அல்ல. ஆனால் படம் பார்த்து முடித்ததும் இந்த படம் என்னை திருப்தி படுத்தியதா இல்லையா என்பதை உணரத் தெரிந்தவன். நான் கொடுத்த காசுக்கு உண்மையாக இல்லாத ஒரு பொருளை விமர்சிக்கும் உரிமையோடு கூறுகிறேன் "புலி" ஒரு மோசமான திரைப்படம்.

Posted on முற்பகல் 11:38 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 10 செப்டம்பர், 2015

"ரீமேக்" ராஜா என்று அழைக்கப்பட்ட இயக்குனர் "ஜெயம்" ராஜா, மோகன் ராஜாவாக மாறி வெற்றிக் கூட்டணியான தன் தம்பியுடன் இணைந்து பாக்ஸ் ஆபிஸை நொறுங்கச் செய்திருக்கும் தனி ஒருவனை இன்று தான் பார்த்தேன். கிடைத்த விமர்சனங்களுக்கும் ரசிகர்களின் பாராட்டுக்கும் இத்தனை பெரிய வணிகரீதியான வெற்றிக்கும் தகுதியான படம்.



ரீமேக் படங்கள் இயக்கி வெற்றிக் கொடுப்பது சாதாரணம் அல்ல. ஒரிஜினல் படம் பெற்ற வெற்றியை தக்கவைப்பதும் நிச்சயம் வெற்றி பெரும் என்ற ரசிகர்களின், விநியோகஸ்தர்களின் நம்பிக்கையை காப்பாற்றுவதும் என்று நிறைய பொறுப்பு இயக்குனருக்கு இருக்கிறது. மேலே சொன்ன வாக்கியங்கள் எல்லாம் ராஜாவிற்கு சப்போர்ட் செய்யத்தான். இயக்கிய 5 ரீமேக் படங்களில் நான்கு படங்கள் மிகப்பெரிய வெற்றி. அதில் நிச்சயம் ராஜாவின் உழைப்பும் திறமையும் இருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. "வேலாயுதம்" படம் இவரின் சொந்த கதையுடன் வந்த முதல் படம் என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால் அது நாகர்ஜுனா நடித்த "ஆசாத்" என்று தெலுங்கு படத்தின் காப்பி என்றும் செய்திகள் வந்தது. 

"தனி ஒருவன்" எதனால் இத்தனை பாராட்டுக்கள் பெற்று வருகிறது..? சமூக அக்கறை கொண்ட கதை அம்சம் + புத்திசாலித்தனம் நிறைந்த பல காட்சிகள் + அரவிந்த்சாமியின் அலட்டல் இல்லாத அமைதியான ஸ்டைலிஷான வில்லத்தனம் + வழக்கமான கமர்சியல் சினிமாவில் வரும் கிளிஷே காட்சிகள் இல்லாதது. இவை எல்லாம் சேர்ந்து தனி ஒருவனை பாக்ஸ் ஆபிஸிலும் ரசிகர்கள் மத்தியிலும் வெற்றி பெற வைத்திருக்கின்றன. இன்றைய இளைய (இணைய) தலைமுறை ட்ரைலர் வந்த உடனே அது எந்த படத்தின் காப்பி என்று சொல்லும் அளவிற்கு உலக சினிமாவை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் பொழுது இன்னும் (வழக்கமாக சொல்லப்படும் வார்த்தை தான்) அரைத்த மாவையே அரைக்காமல் ஏதாவது புதிதாக அரைக்க முயற்சிக்கலாம்.

இயக்குனர் ராஜா போன வாரம் புதுயுகம் தொலைக்கட்சியில் பேசும் பொழுது ஒரு சிறிய குழுவை வைத்து நாட்டில் நடந்து கொண்டிருக்கும் சில பிரச்சனைகள் குறித்து ஆய்வு செய்து அதன் பிறகே திரைக்கதை அமைத்ததாக கூறினார். இது போன்ற டீடைலிங் செய்து திரைக்கதை அமைக்கும் பட்சத்தில் படத்தின் நம்பகத்தன்மை அதிகமாக இருக்கும்.

தமிழ் சினிமா சற்று முன்னேற்றப் பாதையில் செல்வதாக எனக்கு தோன்றுகிறது. புது முயற்சிகள், பாடல்களை தவிர்ப்பது, வழக்கமான ஹீரோ துதி பாடும் வசனங்களோ பாடலோ இல்லாமல் இருப்பது என்று கொஞ்சம் நம்பிக்கை அளிக்கிறது. ஆனால் முன்னணி ஹீரோக்கள் மேலே சொன்னவற்றை தன் படங்களில் கடைப்பிடிப்பதாக தெரியவில்லை. விரைவில் அவர்களும் மாற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டு அதிலிருந்து வெளி வருவார்கள் என நம்பலாம்.

தனி ஒருவனில் பாராட்ட நிறைய இருக்கிறது. முதலில் நெகடிவ் தனம் கலந்த அரவிந்த்சாமி. அந்த கதாப்பாத்திரத்தை வில்லன் என்று சொல்வது பத்தோடு பதினொன்றாக கலந்து விடும். ஆய் ஊய் என்று கத்திக் கொண்டு திரியும் வில்லனாக இல்லாமல் அமைதியான அலட்டல் இல்லாத ஒரு வில்லத்தனம். ஜெயம் ரவி மித்ரன் கேரக்டருக்கு மிகப் பொருத்தம். நயன்தாரா பாடலுக்கு மட்டும் என்று இல்லாமல் நடிக்க நிறைய காட்சிகள். தம்பி ராமையா அரவிந்த் சாமி அப்பாவாக நிறைய இடங்களில் சிரிக்க வைத்தார். மிகவும் ரசித்தேன் அவர் பேசும் வசனங்களை. 

படத்தில் குறைகள் என்று பெரிதாக எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை. அப்படி மற்ற நண்பர்களுக்கு தெரிந்தால் அதையெல்லாம் மறந்து விட்டு விறுவிறுப்பான ஒரு தமிழ் படத்தை ரசித்து விட்டு வாருங்கள்.

Posted on முற்பகல் 10:58 by Elaya Raja

No comments

புதன், 9 செப்டம்பர், 2015

நான் சுசீந்திரன் படங்களின் ரசிகன். காரணம் கமர்ஷியல் சினிமாவில் கொஞ்சமேனும் "ரியலிசம்" கலப்பவர் என்பதால். அது செண்டிமெண்ட் காட்சியாகட்டும், ஆக்சன் காட்சியாகட்டும். படம் பார்க்கும் ரசிகனை திரையில் தெரியும் ஹீரோவை தன்னில் ஒரு பாதியாய் சில காட்சிகளேனும் உணரச் செய்துவிடுவார். அதனால் தான் அவரின் நான் மகான் அல்ல, பாண்டியநாடு, ஆதலால் காதல் செய்வீர் போன்ற படங்களை எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அவரின் ராஜ பாட்டையை இங்கே மறந்து விடுவது உத்தமம். பாண்டிய நாடு படத்துக்கு பின் சுசீந்திரன் மற்றும் விஷால் இணைந்திருக்கும் படம் என்று மிக எதிர் பார்த்தேன். Full மீல்ஸ் சாப்பிட போய் லிமிடெட் மீல்ஸ் கிடைத்த மாதிரி ஆகிவிட்டது இந்த "பாயும் புலி". நல்ல பவர் புல்லான டைட்டில். 


அண்டர்கவர் போலீஸ் விஷால் தொழிலதிபர்களை மிரட்டி பணம் பறிக்கும் கும்பலை பிடிக்க நியமிக்கப்படுகிறார். ஆனால் வழக்கமான தமிழ் பட ஹீரோ பார்முலா மாறாமல் பார்த்த கணமே நாயகியுடன் காதலில் விழுந்து கடமைக்கு நடுநடுவே காதல் செய்கிறார். பாசமான, ஊர் மக்கள் மத்தியில் நற்மதிப்பு கொண்ட ஹீரோவின் குடும்பத்திலேயே தொழிலதிபர்களை மிரட்டி பணம் பறிக்கும் அரசியல் ஆசை கொண்ட அண்ணன் சமுத்திரக்கனி. சமுத்திரக்கனி தான் குற்றவாளி என்பதை விஷால் கண்டுபிடித்தாரா..? சத்தியமா கண்டுபிடித்துவிடுவார் என்பது நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். அது எப்படி என்பதை 2 மணி 15 நிமிடத்தில் சொல்லும் படம் தான் பாயும் புலி.

வழக்கமான ஆக்சன் ஹீரோவாக விஷால். கொஞ்சூண்டு லூசு தனம் கலந்த ஹீரோயினாக காஜல். பல  படங்களில் பார்த்து சலித்து போன ஹீரோயினை ஹீரோ உஷார் பண்ணும் சில காட்சிகள். ஹீரோவின் நண்பனாக சுத்திக் கொண்டு அங்கே அங்கே கவுண்டர் கொடுக்கும் காமெடியனாக சூரி. குடும்பத்தில் பாசமான அண்ணனாகவும், பொறுப்பான மகனாகவும், ரவுடி கும்பலின் தலைவனாக இரக்கம் இல்லாத வில்லனாகவும் சமுத்திரக்கனி. நடிப்பில் யாரும் குறை வைக்கவில்லை. சூரியின் காமெடி சில இடங்களில் மட்டுமே சிரிக்கும் படி இருந்தது.

இன்னும் எத்தனை நாட்கள் நம் தமிழ் பட இயக்குனர்கள் ஹீரோ முதன் முதலில் ஹீரோயினை பார்த்ததும் ஒரு பாட்டு, காதல் தொடங்கியதும் ஒரு பாட்டு, காதலின் நடுவே ஒரு பாட்டு என்று வைத்து நம்மை சாகடிக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. மெதுவாக செல்லும் படத்தை மேலும் மெதுவாக்கவே இந்த பாடல்கள் உதவுகின்றன. "சிலுக்கு மரமே" பாடல் மட்டுமே ரசிக்கும் படி இருந்தது. மற்றவை மறந்துவிடலாம்.

சுசீந்திரன் டச் சில காட்சிகளில் நன்றாக இருந்தது. படத்தின் ஆரம்பத்தில் ரௌடிகளால் கொல்லப்பட்ட போலீசின் பெற்றோர் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் காட்சி,போட்டோவை வைத்து சமுத்திரக்கனி மீது விஷால் சந்தேகப்படும் காட்சி, கிளைமாக்ஸ் காட்சி, என்று சில காட்சிகளால் படம் ரொம்ப மோசமில்லை என்ற முடிவுக்கு நம்மை கொண்டு செல்கிறது.

கடைசியா ஒரு வரி. பாயும் புலி - பாய்ச்சல் குறைவு

Posted on முற்பகல் 7:45 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 27 ஆகஸ்ட், 2015

நிறைவேறாத ஆசைகளையெல்லாம் நாம் நிறைவேற்றிக்கொள்வது கனவுகளில் தான். சமந்தாவுக்கு முத்தம் கொடுப்பதோ அல்லது ஆஜானுபாகுவாய் இருக்கும் நம் எதிரியை அடிப்பதோ எல்லாவற்றிற்கும் வடிகாலாய் இருப்பது கனவுகளே. நல்ல கனவாய் இருந்தால் விழித்ததும் "சே.. எல்லாம் கனவா..?" என வருத்தப்படுவதும் கெட்ட கனவாய் இருந்தால் "நல்லவேளை.. எல்லாம் கனவு" என சந்தோசப்படுவதும் என நம் விருப்பத்திற்க்கேற்ப தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வசதியான ஒன்று.  இப்படி நம் ஆளுமைக்கு உட்பட்ட ஒரு இடத்தில் இன்னொருவன் வந்து நம் கனவுகளை வடிவமைத்தால் எப்படி இருக்கும். அத்தோடு நம் செல்வங்களையும் கொள்ளையடித்தால்? அது தான் கிறிஸ்டோபர் நோலனின் "இன்செப்ஷன்"



உலக சினிமா பார்க்கும் ரசிகர்களுக்கு நோலன் பற்றிய அறிமுகமெல்லாம் தேவையில்லை. பேட்மேன், தி டார்க் நைட், தி ப்ரெஸ்டீஜ் போன்ற படங்களின் மூலம் தனக்கென்று ஒரு பாணியையும் தனக்கென்று ஒரு தனி ரசிகர்கள் கூட்டத்தையும் உருவாக்கி வைத்திருப்பவர். நோலனின் படம் என்பதாலே 2014ல் வெளிவந்த அவரின் "இன்டெர்ஸ்டெல்லார்" படத்திற்கு ஏக வரவேற்ப்பு. புத்திசாலியான இயக்குனர் என்று ரசிகர்கள் மனதில் பதிந்துள்ளவர். இந்த படமும் நோலனை உலக அளவில் பிரபலபடுத்திய படமே. 

2010-ல் இந்த படத்தினை நண்பர்கள் லேப்டாப்-ல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழ் டப்பிங்கில் தான். எனக்கு இது போன்ற படங்கள் எல்லாம் அப்போது அலர்ஜி. அதனால் பார்க்காமல் தவிர்த்து விட்டேன். இதை பற்றி நண்பர்களிடம் பேசும் போதெல்லாம் அவர்களும் "அந்த படத்தை ஒரு தடவை எல்லாம் பாத்தா புரியாது.. குறைஞ்சது நாலு தடவையாவது பாக்கணும்.. அப்பதான் புரியும்.." எனக் கூறவே நானும் அதற்க்கு பயந்து கொண்டே பார்க்காமல் இருந்துவிட்டேன். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு முரட்டு தையரியத்தில் பார்க்க துணிந்தேன். அதன் ரிசல்ட் இதோ இங்கு மனம் கவர்ந்த சினிமா கட்டுரையில் முடிந்திருக்கிறது.

நிச்சயமாக எல்லாரும் புகழ்ந்த படம் என்றோ ரேட்டிங் அதிகம் உள்ள படம் என்றோ இங்கு எழுதவில்லை. படம் பார்த்த நண்பர்களுக்கு அது தெரியும் என நினைக்கிறேன். ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை விறுவிறுப்பாக நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் அந்த விறுவிறுப்பு அவர்கள் செய்யும் செயல்களும், பேசிக் கொள்ளும் விஷயங்களும் முழுவதும் புரிந்தால் மட்டுமே சாத்தியம். இல்லையேல் ஒரு முக்கால்வாசியாவது புரிய வேண்டும். ஏன் அப்படி சொல்கிறேன் என்றால், நான் ஒரு முறை மட்டுமே பார்த்துவிட்டு நண்பனிடம் சென்று "எனக்கு படம் நல்லா புரிஞ்சதே" என்றதும் அப்படியா எனக் கேட்டுவிட்டு படம் பற்றி ஒரு கேள்வி கேட்டான்.. அங்கேயே நான் "ஆப்" ஆகிவிட்டேன். சப்டைட்டில் அவளோ ஷார்ப்பா படிச்சும் இந்த விஷயத்தை மிஸ் பண்ணிட்டோமே எனத் தோன்றியது. "இன்செப்ஷன்" மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்க வேண்டும்.

படத்தின் ஹீரோ லீயர்னோடோ டிகாப்ரியோ. இவரை இயக்க வேண்டும் என்று நோலன் நீண்ட காலமாகவே முயற்சி செய்திருக்கிறார். மனிதர் மாட்டவே இல்லை. கடைசியாக "இன்செப்ஷன்" கதையில் இம்ப்ரெஸ் ஆகி கனவு திருடனாக கலக்கி விட்டார். இவர் நடிப்பை பறை சாற்றும் படங்களோடு ஒப்பிட்டால் இதில் வழக்கமான ஒரு ஹாலிவுட் ஆக்சன் ஹீரோ அவ்வளவே. படத்தில் என்னைக் கவர்ந்த இன்னொரு அம்சம். படத்தின் விஷுவல். லோக்கல் ஆக சொல்ல வேண்டும் என்றால் தாறுமாறு. படத்தின் விஷுவல் ட்ரீட்க்கு நோலன் சொல்லும் காரணம். மனிதனின் கனவுகளுக்கு எல்லையே இல்லை. அதனால் தான் விசுவலில் மிகவும் கவனம் செலுத்தியதாக சொல்லியிருக்கிறார்.

நோலன் இந்த கதையை எழுதியது 2001ஆம் வருடம். முதலில் இது ஒரு ஹாரர் படமாக தான் முடிவு செய்திருந்தார். பிறகு இந்த படத்தினை எடுக்க தனக்கு இன்னும் முதிர்ச்சி வேண்டும் என்று அதனை தள்ளிவைத்து விட்டு வேறு படங்கள் இயக்க தொடங்கினார். "தி டார்க் நைட்" படத்தின் வெற்றி நோலனை உலக அளவில் கொண்டு சேர்க்க "இன்செப்ஷன்" இயக்க இது தான் நேரம் என இறங்கினார். ஹாரர் கதை ஹெயிஸ்ட் கதையாக மாறியது.

படத்தில் நோலன் கூறியிருக்கும் விஷயங்கள் பற்றி ஹார்வர்ட் யூனிவர்சிட்டியில் கனவுகள் பற்றி ஆய்வு செய்யும் டைரட்ரே பாரெட் (deirdre barrett - இங்கயே பெயரை படித்துக் கொள்ளவும்) கூறுவது "நோலன் எல்லா தகவல்களையும் சரியாக கூறவில்லை தான் ஆனாலும் பல தகவல்களை சரியாகவே கூறியிருக்கிறார்கள்.." சதுரங்க வேட்டை படத்தில் வரும் "பொய்யோட கொஞ்சம் உண்மையும் சேர்க்கணும்.. அப்பதான் பொய் எது உண்மை எதுன்னு தெரியாது" என்ற ஒரு வசனம் வரும் அதைதான் நோலன் "இன்செப்ஷன்"-ல் செய்திருக்கிறார் போல. எது எப்படியோ நமக்கு நல்ல படம் கிடைத்திருக்கிறது. அப்படியே விட்டுவிடுவோம்.

இந்த படத்தினை இன்னும் பார்க்காமல் இருக்கும் நண்பர்கள் அனைவரும் தவறாமல்  இந்த கனவு உலகத்தில் தங்களை தொலைத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

Posted on முற்பகல் 9:34 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 18 ஆகஸ்ட், 2015

தமிழ் அல்லாத படங்களை  நான் பார்க்க ஆரம்பித்தது 2005 வாக்கில்  விஜய் டிவி சனிக்கிழமை இரவு தமிழில் டப்பிங் செய்து ஒளிபரப்பும் ஜாக்கி சான், புருஸ்லி, சாமோ ஹங் போன்றவர்களின் படங்களின் மூலம் தான். பிறகு ஆங்கிலப் படங்களை டப்பிங்கில் பார்த்து வந்தேன். கல்லூரி வந்ததும் விடுதியில் வெள்ளி மற்றும் சனிக்கிழமை இரவு CD பிளேயர் உதவியோடு சீனியர் மாணவர்கள் ஒளிபரப்பும் படங்களைப் பார்ப்போம். நிறைய ஆங்கிலப் படங்கள் அங்கு தான் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அவற்றில் சில டப்பிங்கில் இருக்கும். பலப் படங்கள் ஆங்கிலத்திலேயே இருக்கும். ஆக்சன் , பேய் படங்கள் படங்கள் தவிர மற்றப் படங்களை தவிர்த்து விடுவேன். அப்படி தவிர்த்த ட்ராய், க்ளாடியேட்டர், லார்ட் ஆப் த ரிங்க்ஸ் படங்களை இப்போது தான் பார்த்துக் கொண்டு வருகிறேன். க்ளாடியேட்டர் படத்தினை இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் பார்த்தேன். இத்தனை நாட்கள் எப்படி இதை பார்க்காமல் இருந்தேன் என தோன்றியது.


ரோமன் படையின் தளபதியான மேக்சிமஸ் ஜெர்மானிக் படைக்கு எதிரான போரில் வெற்றியை பெற்றுத்தருகிறான். ஏற்கனவே அவன் மீது நற்மதிப்பு வைத்திருக்கும் மன்னர் மார்கஸ் ஆருலீஸ் தன் மகன் கம்மோடெஸ் அடுத்த மன்னர் ஆகும் தகுதியில்லை இல்லையென்று தளபதியான மேக்சிமசை அழைத்து "நீ மன்னர் ஆக சம்மதமா" எனக் கேட்கிறார். அவன் யோசித்து சொல்வதாக கூறிவிட்டு செல்ல அன்று இரவே இது தெரிந்து கம்மோடெஸ் தன் தந்தையை கொன்றுவிடுகிறான். மேக்சிமஸ்க்கு கம்மோடெஸ் மீது சந்தேகம் வர அவனை சிறைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே கொண்டு சென்று கொல்லும்படி ஆணையிடுகிறான் கம்மோடெஸ். அவர்களிடம் இருந்து தப்பித்து தன் மனைவியையும் மகனையும் காப்பாற்ற செல்கிறான் மேக்சிமஸ். அதற்குள் இருவரையும் கொன்று விடுகின்றனர் கம்மோடெஸின் சிப்பாய்கள். அவர்களை புதைத்துவிட்டு அங்கேயே மயங்கி விழுந்துவிடும் மேக்சிமஸ் அடிமையாக சிறைபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறான். பிறகு ஜுக்காபார் என்ற இடத்தில் ப்ராக்சிமோ என்பவனிடம் விற்க்கப்படுகிறான். ப்ராக்சிமோ உயிர் கொல்லும் விளையாட்டை அந்த ஊரில் நடத்துப்பவன். அதில் மேக்சிமஸ் விளையாட திணிக்கபடுகிறான். அவனது வெற்றி ப்ராக்சிமோவின் நன்மதிப்பை பெறுகிறது. அந்த வீரர்களின் பெயர் "க்ளாடியேட்டர்". ப்ராக்சிமோவும் ஒரு காலத்தில் க்ளாடியேட்டர் ஆக இருந்து விடுதலை அடைந்தவன். கம்மோடெஸ் தன் தந்தையின் நினைவாக ரோமில் நடத்தும் சண்டையில் கலந்து கொண்டு மக்களின் நன்மதிப்பை பெற்றால் அடிமைத் தனத்தில் இருந்து விடுதலை பெறலாம் எனக் கூற ப்ராக்சிமோ மற்றும் உடன் இருக்கும் மற்ற அடிமை தோழர்களுடன் ரோம் செல்கிறான். அங்கு நடக்கும் சண்டையில் மக்களின் நன்மதிப்பை பெற்றனா ? கம்மோடெஸின் ஆட்சி என்ன ஆனது ? தன் மனைவியையும் மகனையும் கொன்ற கம்மோடெசை மேக்சிமஸ் என்ன செய்தான் என்பது தான் மீதி "க்ளாடியேட்டர்".

மேக்சிமஸ் ஆக ரசல் க்ரூவ். மிகவும் பொருத்தமான ஹீரோ. ரசல் க்ரூவ் நடிப்பில் நான் பார்த்த இரண்டாவது படம் இது தான். இதற்க்கு முன் "ஏ பியூட்டிஃபுல் மைன்ட்" பார்த்திருக்கிறேன். அதிலும் அருமையான நடிப்பை நல்கியிருப்பார். இதில் சண்டைக்காட்சிகளும் சேர்ந்து வருவதால் மிகவும் பிடித்திருந்தது. பிறகு வில்லனாக வரும் ஜகுயன் பெனிக்ஸ்.  ஆள் ஆரம்பத்தில் பார்க்க கொஞ்சம் டம்மியாக தெரியவும் ஏதோ சைடு ரோல் போல என நினைத்தேன். சக்தி வாய்ந்த மதியுகம் மிகுந்த வில்லனாக அவரை காட்டியிருக்கிறார்கள். நன்றாகவே செய்திருந்தார்.

உண்மையான வரலாற்றுக் கதாபத்திரங்களை வைத்து ஒரு கற்பனைக் கதை செய்திருக்கிறார்கள். படத்தின் ஹீரோவான மேக்சிமஸ் கதாப்பாத்திரமே கற்பனை தான். ரோமன் படையை சேர்ந்த “ஹீரோடியன்” என்ற சிப்பாய் எழுதிய புத்தகங்களை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாக்கிய ஒரு கற்பனைக் கதாப்பாத்திரம் தான் மேக்சிமஸ். கம்மோடெஷை கொலை செய்த ஒரு சண்டை வீரனை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாக்கப்பட்டதே மேக்சிமஸ் கதாப்பாத்திரம்.

எனக்கு சில படங்கள் பார்த்து முடிக்கும் பொழுது ஒரு திருப்தி உணர்வு வரும். அருமையான ஒரு திரைப்படம் பார்த்திருக்கிறோம் என்ற மனநிறைவு. இந்த படம் முடியும் பொழுதும் அதே உணர்வு. அதனால் தான் இதனை இங்கே பகிர்ந்து கொண்டேன். இதுவரை பார்க்காமல் இருக்கும் நண்பர்கள் நிச்சயம் பார்க்க வேண்டுமாய் பரிந்துரைக்கிறேன்.


Posted on முற்பகல் 9:44 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 11 ஆகஸ்ட், 2015

இந்த தலைப்பில் நான் கடைசியாக எழுதியது போன வருடம் ஆகஸ்ட். மறுபடியும் இந்த ஆகஸ்ட் மாதம் தான் எழுத நேர்ந்திருக்கிறது. சரி இந்த முறை நான் எழுத போகும் திரைப்படம் என்னவென்று பார்ப்போம்.

1992 அக்டோபர்  25 தீபாவளி அன்று வெளியாகி பெரும் வெற்றி பெற்ற "தேவர் மகன்" இந்த முறை எனது ஆல் டைம் பேவரைட் திரைப்படம். சென்ற முறை எழுதிய கட்டுரையில் நான் ஒரு ரஜினி ரசிகன் என்று கூறியிருந்தேன். ஆனால் அப்படி கூறியிருந்த நான் இரண்டு முறையும் பேவரைட்  திரைப்படங்கள் என கமல் படங்களையே குறிப்பிட்டிருக்கேன். இது தான் கமலின் பலமும், ரஜினியின் பலவீனமும். 

ரஜினி வணிகரீதியான வெற்றிப் படங்களை தேர்வு செய்ய கமல் வணிகப் படம், கலைப் படம், வணிகரீதியான கலைப்படம் எனக் கலந்துக் கட்டி அடித்தார். இப்போது நாம் ஆகா ஓஹோ வென கூறும் பல கமல் படங்கள் எல்லாம் ரிலீசான பொழுது அவருக்கு பல்பு கொடுத்தன என்பதை மறுப்பதற்கு இல்லை. ராஜபார்வை, குணா, ஆளவந்தான், ஹே ராம், அன்பே சிவம் என இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இருப்பினும் அவை காலம் கடந்தும் பார்க்கபடுகின்றன நினைவில் வைத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. அதுவே கமலின் வெற்றி. சரி இப்போது "தேவர் மகன்" ஏன் எனது "ஆல் டைம் பேவரைட்" என்பது பற்றி பார்ப்போம்.

இந்த படம்  எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போக மிக முக்கியமான காரணங்கள். கமல், சிவாஜி, இளையராஜா. கமல் சக்தியாகவும், சிவாஜி பெரிய தேவராகவும் மட்டுமே இந்த படம் முழுவதும் தெரிவார்கள். ஒரு சாதாரணக் காட்சியை எப்படி நடிப்பின் மூலம் மிகச்சிறந்த காட்சியாக சினிமாவில் நிலை நிறுத்துவது என்பதை பல இடங்களில் இருவரும் நிருபித்துக் கொண்டே வருவார்கள். முக்கியமாக மழை பொழியும் இரவில் இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் காட்சி. அந்த காட்சி தமிழ் சினிமாவின் கிளாசிக் என்பதை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள் என நினைக்கிறேன். எனக்கு அந்த காட்சியினை ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும் பொழுதும் புதியதாய் பார்ப்பதை போன்ற ஒரு உணர்வு. சிவாஜி கதாப்பாத்திரத்தில் நடிப்பதற்கு பலர் பரிசிலிக்கப்பட்டர்கள். விஜயகுமார், எஸ்.எஸ்.ஆர். போன்றோர். ஆனால் சிவாஜி நடிப்பில் இந்த படத்தினை பார்த்தப் பின்பு சத்தியமாக அவரை விட யாரும் சிறப்பாக செய்து விட முடிந்திருக்காது என்றே தோன்றுகிறது. குறிப்பிட்டு சொல்ல ஒரு காட்சி. பஞ்சாயத்தில் நாசர் மரியாதைக் குறைவாக பேசிவிட கோபத்துடன் வீதியில் நடந்தப்படியே பேசி வரும் காட்சியில் கமலிடம், "உன் ஹோட்டல்-ல எனக்கும் ஒரு வேலை போட்டு கொடுப்பா.. இந்தா இது பண்ணுவாங்களே.. இந்தா இப்படி.. என்னடா அது.." எனக் கூறிகொண்டே மாவு ஆட்டுவது போல சைகை செய்வார். ஒரு வார்த்தையில் சொல்வதென்றால் "க்ளாஸ்".

அடுத்ததாக இளையராஜா. காலம் கடந்தும் நம்மை ரசிக்க வைக்கும் பாடல்களை கொடுத்திருந்தார் இந்த படத்தில். இளையராஜா இசையமைத்த கமலின் ஒவ்வொரு படங்களும் மியூசிக்கல் ஹிட். கமல் படங்களின் பெரும் தூண் இளையராஜா என்றால் மிகையில்லை. அதனால் தான் ஏ.ஆர்.ரகுமான் வருகைக்குப் பின் எல்லோரும் அவர் பின்னால் செல்ல கமல் மட்டும் இளையராஜாவின் ஆர்மோனிய பெட்டியில் தலை சாய்த்திருந்தார். கமல் தயாரித்த படத்தில் இளையராஜா இசையமைக்காமல் போனது விஸ்வரூபம் படத்திற்குப் பின் தான். 

படத்தின் ஒவ்வொரு நடிகர்களும் நாம் ஒரு படம் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வு நம்மில் எழாமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள். நாசர், ரேவதி, கௌதமி, வடிவேலு, காக்கா ராதாகிருஷ்ணன் என அனைவரும் தேவர்மகனில் குறிப்பிடத் தகுந்தவர்கள் தான்.

கமல் ஒரு நடிகனாக எந்த அளவிற்கு என்னை கவர்ந்தரோ அதை போல் வசன கர்த்தாவாகவும் என்னைக் கவர்ந்தார். மிக கூர்மையான வசனங்கள். குறிப்பிட்டு சொல்ல படம் முழுவதும் நிறைய உள்ளன.

நான் கமல் பக்தன் எல்லாம் இல்லை. ஆனால் ஏனோ இந்த படம் பார்க்கும் பொழுது மட்டும் ஒரு வெறித்தனமான கமல் பக்தனாக எனை உணர்கிறேன். எனது ஆல் டைம் பேவரைட்  திரைப்படங்கள் வரிசையில் சொல்ல இன்னும் நிறைய கமல் படங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றாக எழுதுவோம்.

Posted on முற்பகல் 10:00 by Elaya Raja

No comments

சனி, 4 ஜூலை, 2015

"மயக்கம் என்ன" என்ற புத்தகத்தை சமீபத்தில் படித்தேன்.. மது குடிப்பதால் மது குடிப்பவரும், அவர் குடும்பத்தை சார்ந்தவர்களும் மன ரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பதையும், மதுவிலிருந்து மீள்வதற்கான வழிகளையும் விவரிக்கிறது இந்த புத்தகம்.. புத்தகத்தைப் படிக்கும் பொழுது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது.. 



கள்ளச்சாரயத்தை ஒழித்து அரசாங்கம் ஆரம்பித்த "டாஸ்மாக்" தமிழ் நாட்டு மக்களின் தலையில் விடிந்த சாபம் என்றால் அது சற்றும் மிகையல்ல.. பள்ளியில் படிக்கும் சிறுவனில் இருந்து பல்லு போன கிழவன் வரை மதுவின் மயக்கத்தில் சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.. கடை திறக்கும் முன்பே போதையில் தெருவில் கிடைக்கும் எத்தனையோ பேரை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.. மதுவின் விற்பனை ஒவ்வொரு வருடமும் உச்சிக்கு தான் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது.. அப்படி என்றால் புது புது குடிகாரர்கள் உருவாகிறார்கள் அல்லது ஒவ்வொருவரும் தான் குடிக்கும் மதுவின் அளவை அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.. மதுவின் விலையேற்றம் குடிகாரர்களை பெரிதாக பாதிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.. வருத்தம் அவர்களுக்கு இல்லாமல் போகவில்லை ஆனாலும் குடிப்பதை நிறுத்தவில்லை..

"நான் என்ன டெய்லி குடிக்குறேனா..? எப்பயாவது தானே குடிக்குறேன்.." என நினைக்கும் நண்பர்கள் தயவு செய்து இந்த புத்தகத்தை படிக்க வேண்டுகிறேன்.. டெய்லி குடிப்பவர்களை விட மேற்க்குறிப்பிட்ட நண்பர்களுக்கு தான் ஆபத்து அதிகம்.. இந்த குடியினால் ஏற்படும் நோய்கள் என்று ஒரு பெரும் பட்டியலே வருகிறது.. உடலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் பாதிக்கும் நோய்கள் இந்த குடியினால் ஏற்படுகிறது.. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விஷத்தை விரும்பி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நம் மக்கள்.. சமீபத்தில் கூட "குடியால் அழிந்த கிராமம்" என்ற தலைப்பில் புதிய தலைமுறையில் ஒரு கட்டுரை வந்திருந்தது.. 

"குடி குடியைக் கெடுக்கும்" ஒவ்வொரு மது புட்டியிலும் உள்ள இந்த வாசகம் குடிக்கும் நபர்களை பொறுத்த வரை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாத வாசகம்.. ஆனால் அந்த வாசகத்தின் நிதர்சனம் மிகக் கொடுமையானது.. இந்த வாசகத்தின் முழு அர்த்தத்தை குடிக்கும் நபர்களை கொண்ட குடும்பங்கள் அறியும்.. நான் சிறுவயதில் கேட்ட ஒரு கதையை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.. ஒரு மனிதனிடம்  ஒரு தீய சக்தி (அரக்கன் என்று எதாவது வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்) மூன்று சாய்ஸ் (சரியான தமிழ் வார்த்தை கிடைக்கவில்லை) கொடுத்தது.. 1. சிறுமி ஒருத்தியை கொல்லவேண்டும். 2. அல்லது அந்த சிறுமியின் தாயைக் கற்பழிக்க வேண்டும் 3. அங்கே புட்டியில் இருக்கும் மதுவினைக் குடிக்க வேண்டும். இதில் ஏதாவது ஒன்றை செய்தால் அவனை உயிரோடு விடுவதாக சொன்னது. அந்த மனிதன் யோசித்தான்.. சிறுமியைக் கொல்வது பாவம்.. கற்பழிப்பது அதை விட பெரும் பாவம்.. அதற்க்கு பேசாமல் மதுவைக் குடித்து விடலாம்.. யாருக்கும் எந்த தீங்கும் இல்லை என்று நினைத்து மதுவை எடுத்து குடித்துவிட்டான்.. போதை தலைக்கேறியதும் சிறுமியின் தாயைக் கற்பழிக்க முயன்றான்.. அதை தடுக்க வந்த சிறுமியைக் கொன்று விட்டான்.. குடி ஏற்படுத்தும் விளைவினை விளக்க இந்த கதை போதும் என்று நினைக்கிறேன்..

மதுவைக் குடித்து நாசமாகி கொண்டிருக்கும் குடிமகன்கள் ஒரு புறம் என்றால் அதை வைத்து ஊழல் செய்யும் நபர்கள் மறுபுறம்.. பாட்டிலுக்கு மேல் விலை வைத்து விற்கும் டாஸ்மாக் விற்பனையாளர்கள்.. அதில் முக்கால் வாசியை எடுத்துக்கொள்ளும் டாஸ்மாக் சூப்பர்வைசர்கள்.. அவர்களுக்கு மேல் இருக்கும் பெருந்தலைகள் என்று போய்க் கொண்டே இருக்கிறது.. இதை நான் நேரடியாக பார்த்திருக்கிறேன்.. 

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் மதுவுக்கு எதிரான போராட்டமும் எதிர்ப்புகளும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன.. ஆனால் அவைகள் பெரும்பாலும் மக்களுக்கான போராட்டமாக அல்லாமல் வாக்கு வங்கியை அதிகரித்துக் கொள்ளும் அரசியல் போராட்டமாக முடிந்து விடுவது தான் வருத்தமளிக்கும் விஷயம்..

"ஏஏ" என்று அழைக்கப்படும் "Alcoholic Anonymous" அமைப்பு மதுவால் பாதிக்கப் பட்டவர்களை மீட்க்கும் பணியை எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் செய்து வருகிறது.. மதுவிலிருந்து மீள வேண்டும் அல்லது தனக்கு வேண்டியவர்களை அதிலிருந்து மீட்க்க வேண்டும் என நினைப்பவர்கள் "எண் : 4,  பால்போர் சாலை, கீழ்ப்பாக்கம், சென்னை" என்ற முகவரியிலோ "044-26441941" என்ற எண்ணிலோ தொடர்ப்பு கொள்ளலாம்.. நீங்கள் எந்த ஊரில் இருந்தாலும் அந்த ஊரில் நீங்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டியவர்களின் விவரங்களை இவர்கள் கூறுவார்கள்..

குடியை ஜாலியாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பர்கள் இந்த புத்தகத்தை படிக்க வேண்டுமாய் பரிந்துரைக்கிறேன்...

Posted on முற்பகல் 4:33 by Elaya Raja

No comments

எனது பதிவுகளை படித்து (என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்) வரும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம்.. "இது என் பக்கம்" பக்கம் வந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது.. எந்த பதிவுகளும் போட இயலவில்லை.. அதனால் தமிழ் நாட்டு மக்களுக்கு எந்த பங்கமும் நிகழ்ந்து விட வில்லை தான்.. அந்த நேரத்திலும் எனக்குள் இருந்த எழுத்தாளன் முழுதாக தூங்கிவிடாமல் விழித்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.. இதோ அவனுக்கு வேலை வந்தவிட்டது (எப்படி இருக்குது பில்ட் அப்). இனி அடிக்கடி பதிவுகள் போட்டு அதை ஷேர் செய்து நண்பர்கள் வட்டங்களை கலங்கடிக்கலாம் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்.. அதில் முதல் படியாய் தான் இந்த பதிவு..

கவிதைகள் மட்டும் எழுதிக் கொண்டிருந்த பொழுது சிறுகதைகள் முயற்சி செய்து பார்த்தேன்.. முயற்சி பெரிய வெற்றி இல்லாவிடினும் படித்த நண்பர்கள் திட்டி தீர்க்கவில்லை.. அதையே எனது முயற்சிக்கு கிடைத்த வெற்றி என்று நம்பிக் கொண்டு அடுத்த கட்டத்துக்கு முன்னேறும் முயற்சியாக ஒரு தொடர்கதை எழுத தொடங்கியிருக்கிறேன்.. நண்பர்கள் படித்து கருத்துக்களை தெரிவிக்கும்படிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.. இதோ அந்த தொடர்கதையின் இணைப்பு : விஷ்வாவின் காதல் கதை

Posted on முற்பகல் 2:33 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 23 ஏப்ரல், 2015

பலமாதங்களாக இந்த திரைப்படத்தை ஹார்ட் டிஸ்க்-ல் வைத்திருந்தேன் என்றாலும் ஒரு நாளும் அதை பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியதில்லை.. அதில் வரும் காட்சிகள் சிலவற்றை ஓட்டிப் பார்த்ததில் அந்த படத்தின் மீதான எனது பார்வை வேறாக இருந்தது.. ஆனால் கடந்த வார இறுதியில் இந்த திரைப்படத்தினை பார்த்தேன்.. நான் ஓட்டிப் பார்த்த காட்சிகளை தாண்டி பல விஷயங்கள் அதில் இருப்பதை படம் பார்த்தே பிறகே உணர்ந்தேன்.. காவியம் என்று கூற முடியாது என்றாலும் நிச்சயம் மனதில் கொஞ்ச நாள் தங்கிவிடக் கூடியது.. 

பெருவாரியான ஆண்களுக்கு பால்ய வயதில் தன்னை விட வயதில் மூத்த பெண்களின் மீது ஒரு சிறிய ஈர்ப்பு இருக்கும்.. அது என்ன என்று தனக்கும் விளங்காத மற்றவர்களுக்கும் விளங்க வைக்க முடியாத ஒரு வித ஈர்ப்பு.. அந்த ஈர்ப்பு பாடம் எடுத்த ஆசிரியை, பக்கத்து வீட்டு பெண், அத்தை பெண், அல்லது அத்தையாக கூட இருக்கலாம்.. பெயர் சொல்ல முடியாத அந்த ஈர்ப்பினை நிறைய ஆண்கள் தன் சிறுவயதில் உணர்ந்திருப்பார்கள்.. எனக்கு 4ம் வகுப்பு எடுத்த ஆசிரியை ஒருவரை மிகவும் பிடிக்கும்.. மிகவும் அழகாக இருப்பார்.. அவர் அழகாக இருந்ததாலேயே நிறைய மாணவர்களுக்கு அவரைப் பிடிக்கும்.. அவர் வகுப்பில் மட்டும் எந்த சேட்டையும் செய்யாமல் கொடுக்கும் வீட்டுப்பாடங்களை முடித்து நல்ல பெயரை சம்பாதிக்கப் பார்ப்பேன்.. இது போல் பால்யக் காலத்து ஈர்ப்புக் கதைகள் கொண்டவர்கள் ஏராளம்.. அப்படி ஒரு அழகானப் பெண்ணின் மேல் ஈர்ப்புக் கொண்ட  சிறுவனின் பார்வையில் செல்லும் படம் தான் "மெலீனா".. 
அனேகமாக இந்த படத்தை பார்க்காத நண்பர்கள் மிகவும் குறைவாகவே இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.. காரணம் அந்த மெலீனாவாக நடித்த மோனிகா பெலுச்சியும், அதில் வரும் "சில காட்சிகளும்" தான்.. ஒரு பெண்ணின் அழகு எப்படி அவளை துன்பத்திற்கு ஆளாக்குகிறது என்பதை பேசிச் செல்கிறது  திரைப்படம்.. இந்த திரைப்படத்தை பார்க்காத நண்பர்களுக்காக கதை சொல்கிறேன்.. படம் பார்த்துவிட்ட நண்பர்கள் தவிர்த்துக் கொள்ளலாம்..

இத்தாலியின் சிசிலியில் வசிக்கும் ரெனாடோ என்ற 12 வயது சிறுவன் புது சைக்கிள் வாங்கிக் கொண்டு தன்னை விட இளைஞர்கள் சிலர் அடங்கிய குழுவில் இணைந்து கொள்ள சொல்கிறான்.. அங்கே அவர்கள் ஒரு பெண் வருகைக்காக காத்திருக்கிறார்கள்.. ரெனாடொவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த பெண்ணை பார்க்கிறான்.. அன்று முதல் அவள் மீது ஒரு ஈர்ப்பு வந்துவிடுகிறது.. அவளை பின்தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறான்.. அவள் வீடு, அவள் செல்லும் இடம் என்று  எதையும் விடுவதில்லை... அவளின் கணவன் ஒரு ராணுவ வீரன்.. இரண்டாம் உலகப் போருக்கு சென்றுயிருக்கிறான்.. அங்கு இருக்கும் பல ஆண்களின் கண்கள்அவள் மீதே இருக்கின்றன.. அதனால் பல பெண்களுக்குஅவள் எதிரியாக தெரிகிறாள்.. ஒரு நாள் அவளின் கணவன் போரில் இறந்து விட்டான் என செய்தி வருகிறது.. அவளின் ஒரே ஆதரவாக இருக்கும் அவளின் அப்பாவும் போர் விமானங்கள் செய்த வெடி குண்டு தாக்குதலில் இறந்து போகிறார்.. அதற்க்கு வரும் ஆண்களும் அவளை காமத்துடனே பார்க்கிறார்கள்.. எல்லா ஆண்களும் தன்னிடம் காமத்தை மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறார்கள் எனப் புரிந்துகொண்டு வாழ வேறு வழி தெரியாமல் அங்கு முகாம் அமைத்து தங்கியிருக்கும் ஜெர்மனியின் நாசிப் படை வீரர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு ஊர் சுற்றுகிறாள்.. அந்த நாசிப் படை வீரர்கள் முகாமை காலி செய்துகொண்டு சென்றதும் ஊர் பெண்கள் அவளை அடித்து அவமானப் படுத்திவிட அவள் ஊரை காலி செய்து கொண்டு சென்று விடுகிறாள்.. இறந்து போகாத அவளின் கணவன் திரும்பி வந்ததும் அவள் பற்றிய தகவலை யாரும் சொல்ல மறுக்க ரெனாடோ ஒரு கடிதம் மூலம் அவனுக்கு தெரியபடுத்துகிறான்.. சில மாதங்கள் கழித்து கணவன், மனைவி இருவரும் அதே ஊருக்கு வர முதலில் ஆச்சர்யமாக பார்க்கும் ஊர் மக்கள் பிறகு அவளை மரியாதையாக அணுகுகின்றனர்.. மார்க்கெட்டில் இருந்து அவள் திரும்பி வரும் பொழுது கையில் இருக்கும் பையை அவள் தவறவிட அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்த ரெனாடோ வந்து அவளுக்கு உதவுகின்றான்.. முதல் முறையாக " Good luck signora malena" எனப் பேசுகிறான்.. அவள் சிரித்துவிட்டு செல்கிறாள்.. 

மெலீனாவை நினைத்து சுய இன்பம் கொள்ளும் ரெனாடொவை அவன் அம்மா பேய் பிடித்துக் கொண்டது என நினைத்துக் கொள்ள அவனின் அப்பா "அவன் வயசுக்கு வந்துட்டான்" எனக் கூறி விபசார விடுதியில் கொண்டு விடும் காட்சி புரட்சிக்கரமாக இருந்தது.. நம் ஊர் அப்பாக்களின் எதிர்வினை இது போன்ற செயல்களில் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.. 

விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுவது ஆண், பெண் இருவரும் தான்.. ஆனால் தண்டனை மட்டும் பெரும்பாலும் பெண்களுக்கே.. அழகாக இருப்பதால் மெலீனாவை துரத்தி துரத்தி வரும் ஆண்கள், படத்தின் இறுதியில் ஊர்  பெண்கள் அவளை அடித்து துன்புறுத்தும் போது வேடிக்கைப் பார்ப்பதும், அடி வாங்கி தலை முடியை சிரைத்து விட்டப் பின்பு மெலீனா வேடிக்கைப் பார்க்கும் ஆண்களை நோக்கி கத்துவதும் மனதை நெகிழ்த்தும் காட்சிகள்..

அழகான, கணவன் இல்லாமல் வாழும் ஒரு பெண்ணின் மேல் இந்த உலகம் (எல்லா ஊர்லயும் மனுஷன் மனசு ஒரே மாதிரி தான் சிந்திக்குது போல ..)  செலுத்தும் பார்வை பற்றிய ஒரு மறைமுக கேள்வியை ரெனாடோ என்ற சிறுவனின் பார்வையில் எழுப்பிச் செல்கிறது இந்த திரைப்படம்... 

Posted on முற்பகல் 1:24 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 21 ஏப்ரல், 2015

சுஹாசினி மேடம் பேசுன பேச்சுக்காகவே இந்த படத்தோட விமர்சனம் பலரால் எழுதப்பட்டுவிட்டது.. என் விமர்சனத்துக்காகவும் வாசகர்கள் யாரும் காத்திருக்கவில்லை என்பதால் கொடுத்த நூறு ரூபாய்க்கு எந்த அளவுக்கு வொர்த் ஆக இருந்தது, படம் பார்க்கும் போது எனக்கு நெருடிய விஷயங்கள் இவைகளை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.. 



துல்கர், நித்யாமேனன் இருவரும் நன்றாக நடித்திருந்தார்கள்.. இளமை "பொங்கி வழிந்தது" அவர்கள் இருவரின் நடிப்பிலும்.. நித்யாமேனன் பல காட்சிகளில் சும்மா பளபளவென இருந்தார்.. அதே போல் முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருந்த பிரகாஷ் ராஜ், லீலா சாம்சன் காட்சிகள் ரசிக்கும் படி இருந்தன.. பிரகாஷ் ராஜை விட லீலா சாம்சன் நடிப்பு வெகு இயல்பாக இருந்தது.. அவரின் வசன உச்சரிப்பிலும் எவ்வித நடிப்பும் தெரியவில்லை.. 

லிவிங் டுகெதர் என்றால் இவளோ தானா..?? எனக்கு "Friends with benefits" படம் தான் நியாபகம் வந்தது.. அதில் லிவிங் டுகெதர் இல்லை.. அறையை மட்டும் பங்கு போட்டுக் கொள்கிறார்கள்.. காதல் என்று  ஹீரோவும், ஹீரோயினும் சொல்லிகொள்வதில்லை.. ஆனால் காமம் மட்டும் அவர்களுக்கிடையே உண்டு.. இந்த படத்தில் காதலிக்குறேன் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்கள்.. கண்மணி கண்மணி என்று கொஞ்சிக் கொள்கிறார்கள்.. காமம் கொள்கிறார்கள்.. என்னமோ ஒரு மாதிரி குழப்பமாகவே இருந்தது.. "லிவிங் டுகெதர்னா  இதான் பண்ணுவாய்ங்களோ" என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது.. 

ஹீரோ தடாலென ஒரு கருவை சொல்லி மேல் அதிகாரியிடம் வீடியோ கேம் ப்ராஜெக்ட் பெறுவது எல்லாம் இது போன்ற பாண்டஸி காட்சிகளில் தான் நடக்கும்.. வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் நன்றாக இருந்தன.. ஆனால் அந்த வசனங்கள் எல்லாம் ஏதோ செயற்கையாக இருப்பதாகப்பட்டது.. இந்த படத்தில் மட்டுமல்ல "அலைபாயுதே"விலும் இதே போல் தோன்றியிருக்கிறது... 

கிளைமாக்ஸ் நெருங்கும் போது இருவரும் சண்டை போட்டு கொள்ளும் காட்சி ரொம்ப செயற்கையாக இருந்தது.. வெட்டியா சண்டை போட்டுக் கொள்கிறார்கள்.. என் மூளைக்கு அந்த சண்டையின் பின்னணி அவ்வளவாக புரியவில்லை... 

நிறைய காட்சிகள் மங்கலாக இருப்பதை போல் இருந்தன.. அது தியேட்டர் பிரச்சனையா இல்லை P.C.ஸ்ரீராம் காட்சிகளை எடுத்ததே அப்படித்தானா  என்று தெரியவில்லை.. ஆனால் நிறைய புதிய கோணங்களில் காட்சிகளை காட்டியிருந்தார்.. இசை சொல்ல வேண்டியது இல்லை.. "மன மன மெண்டல் மனதில்", தீம் மியூசிக் சூப்பர்..

இது போன்ற நெருடல்கள், சில கடுப்பேத்தும் காட்சிகளையும் தாண்டி படம்  எனக்கு பிடித்தே இருந்தது.. 

இடைவேளையின் போது எனக்கு முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த இருவர் எழுந்து என்னை கடந்து போகும் போது "என்னா படம் நல்லா இருக்கு.. தண்டமா இதுக்கு வந்துட்டோம்" என்று பேசிக் கொண்டு போனார்கள்.. காஞ்சனா-2வும் இதுவும் காட்சிகள் மாறி மாறி ஓடுவதால் காஞ்சனா போகலாம் என்று நினைத்து வேறு வழி இல்லாமல் "சரி இதை பார்ப்போம்"  என உள்ளே வந்துவிட்டார்கள்  போல.. இடைவேளைக்குப் போனவர்கள் திரும்பி வரவே இல்லை.. சுஹாசினி மேடம்  "தகுதியான விமர்சகர்கள் மட்டுமே விமர்சனம் பண்ண வேண்டும்" என்று சொல்லும் போதே "தகுதியான பார்வையாளர்கள் மட்டுமே படம் பார்க்க வர வேண்டும்" எனக் கூறியிருக்கலாம்..

Posted on பிற்பகல் 10:59 by Elaya Raja

No comments

புதன், 15 ஏப்ரல், 2015

இணையம் வந்த பிறகு எந்த ஒரு விஷயம் நடந்தாலும் காட்டு தீ போல வெகுவேகமாக பரவிவிடுகிறது.. அதுவும் சமூக வலைத்தளங்கள், வாட்ஸ் அப் போன்றவற்றில் பரவும் செய்திகள் உடனே பிரபலமாகிவிடுகின்றன.. நல்ல விஷயங்களை விட கெட்ட விஷயங்கள் வெகு சீக்கிரம் மக்களை சென்றடைகிறது..  சமீபகாலமாக மீம்ஸ்(MEMES) என்றழைக்கப்படும் கலாசாரம் facebook , twitter, whats app போன்றவற்றில் வெகு பிரபலம்.. facebook-ல் நண்பனின் நிலைத்தகவலுக்கு  கமெண்ட்  போடுவதற்கும் மற்றவரின் கமெண்ட்க்கு  பதில் போடுவதற்கும் என்று இந்த மீம்ஸ் இணைய பயனாளர்களால் அதிகம் உபயோகிக்கப்படுகிறது.. இதில் அதிகம் உபயோகிக்கப்படும் மீம்ஸ்கள்  கவுண்டமணி,வடிவேலு, சந்தானம், செந்தில் போன்ற காமெடி நடிகர்களின் ரியாக்சன் அல்லது புகழ்பெற்ற வசனங்களை கொண்ட  மீம்ஸ்களே.. வெறும் கமெண்ட் போடுவதோடு நின்று விடாமல் வெறுமனே கலாய்க்க என்றே சில மீம்ஸ்கள் சமீபகாலமாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.. அப்படி கலாய்க்கப்படும் மீம்ஸ்களில் பல , 80-களிலும், 90-களிலும் ரஜினி, கமலுக்கு இணையாக கோலிவுட்டை கலக்கிய டி.ராஜேந்தர், விஜயகாந்த் போன்றவர்களுடையதே.. 


ரஜினிக்கு  அடுத்தப்படியாக எங்கள் ஊர் சுற்றுவட்டாரத்தில் அதிக ரசிகர்களை கொண்டவர் விஜயகாந்த் தான்.. அவருக்கு அடுத்துதான் கமல்.. ஒவ்வொரு விஜயகாந்த் படமும் திருவிழாவைப் போல் கொண்டாடப்படுவதை சிறுவனாக பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.. என் மாமாக்கள் விஜயகாந்த் ரசிகர்கள்.. அதனால் ஒவ்வொரு படத்திற்கும் என்னையும் அவர்களுடன் கூட்டிச் செல்வார்கள்.. அப்பொழுதெல்லாம் விஜயகாந்த் என்றாலே காலை சுழட்டி எதிரிகளை எட்டி உதைக்கும் அவரது ஸ்டைல் தான் நியாபகம் வரும்.. விஜயகாந்த் அரசியலில் நுழையும் கொஞ்ச காலத்திற்கு முன்பு செய்த சில படங்கள் அவரை காமெடியாகப் பார்க்க வைத்தது.. நெறஞ்ச மனசு படத்தில் கண்ணை கட்டியபடி பைக் ஓட்டுவதும், நரசிம்மாவில் இவருக்கு கரன்ட் ஷாக் வைத்ததும் கரன்ட்கே ஷாக் அடிப்பதும், கஜேந்திரா படத்தில் மீசையில் கை வைத்ததும் எதிரிகள் பறப்பதும், இதில் உச்சமாக தர்மபுரி படத்தில் தாம்புல தட்டைக் கொண்டு துப்பாக்கி குண்டை திசை திருப்புவதும் என்று விஜயகாந்த் என்ற ஆக்சன் ஹீரோ காமெடி செய்து கொண்டிருந்தார்.. விஜயகாந்தின் இந்த கடைசி கால திரைப்படங்களில் ரமணா மட்டுமே அவரை ஹீரோவாகவே காட்டியப் படம்.. 


அவர் அரசியலில் நுழைந்த போது இரண்டு மாபெரும் கட்சிகளுக்கு மாற்றாக, சினிமாவில் வரும் ஹீரோவைப் போலவே பார்த்தவர்களில் நானும் ஒருவன்.. ஆனால் குடித்துவிட்டு என்ன பேசுகிறோம் என தெரியாமல் உலரத் தொடங்கிய அவரின் ஹீரோ இமேஜ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து  முழு நேர காமெடியனாக மாறிப் போனார்.. அவர் பற்றிய மீம்ஸ் அனைத்தும் சரக்கடித்து விட்டு அவர் பேசுவதாகவும், அவரின் ஆங்கிலத்தை கிண்டலடிப்பதாகவும் தான் இருக்கின்றன.. நடிகை மஞ்சுளா இறந்த போது "ஆழ்ந்த நன்றியை தெரிவிச்சிக்குறேன்", "ஊழல் எல்லாம் நல்ல விஷயம்" என்று காமெடி செய்து விஜயகாந்த் இளைஞர்களின் பிடித்தமான மீம்ஸ் பெர்சனாலிட்டி ஆனார்.. "நான் விஜயகாந்த் ரசிகன்" என்று சொன்னாலே மற்றவர்கள் கேலி செய்யும் நிலை தான் இப்பொழுது.. "என்னடா விஜயகாந்த் படத்தை எல்லாம் டிவில பாக்குற" என்று கேக்கும் அளவிற்கு விஜயகாந்தின் பிம்பம் மாறிவிட்டது.. சமீபத்தில் விஜயகாந்த் சைபர் க்ரைமில் புகார் செய்யும் அளவிற்கு விஜயகாந்த் மீம்ஸ் புகழ் பெற்றியிருக்கிறது..


விஜயகாந்தைப் போலவே 80-களில் ரஜினி, கமலுக்கு செம்ம கடும் போட்டியாக இருந்தவர் டி .ஆர்.. கதை, திரைக்கதை, வசனம், பாடல்கள், கலை, ஒளிப்பதிவு, இசை, தயாரிப்பு, இயக்கம் என்று சகலகலா வல்லனவனாக சுழன்றவர் .. இவரது இசையும், பாடல் அரங்க அமைப்புகளும் அப்பொழுது வெகு பிரபலம்.. இவரது படங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் வெளி படங்களுக்கும் இசை அமைக்கும் அளவிற்கு புகழ் பெற்றவர்.. படங்களும் செண்டிமெண்ட் தூக்கலாக தாய்குலங்களை கவரும் அளவிற்கு இருக்கும்.. ஆனால் 80-களுக்குப் பிறகு வந்த படங்களில் எல்லா கதாபாத்திரங்களும் அவரைப் போலவே பேச தொடங்கிவிட்டன.. நான் கல்லூரி படிக்கும் போது வீராசாமி திரைப்படம் வந்தது.. டி.ஆரை கலாய்க்க வேண்டும் என்றே நண்பர்கள் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்த்து விட்டு வந்தார்கள்.. அதில் மும்தாஜ் உடன் அவர் ஆடும் "வச்சிக்குறேன் உன்ன வச்சிக்குறேன்" பாடல் அத்தனை கேலியாகப் பார்க்கப்பட்டது.. "டண்டனக்கா" என்றாலே டி.ஆர்  நியாபகம் வரும் அளவிற்கு மிமிக்ரி கலைஞர்களும் அவரை இமிட்டேட்செய்து வருகிறார்கள்.. இப்படி இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்களால் காமெடியாகப் பார்க்கப்படும் டி.ஆரின்  இமேஜ்  facebook, whats app-களில் விஜயகாந்தை போல்  நசுங்கிப் போனது.. 


போன வருடம் மீம்ஸ்-ல்  முதல் இடம் பிடித்தது லிங்கு "பாய்" தான் .. அஞ்சான் படத்தால் பாதிக்கப் பட்ட ரசிக கண்மணிகள் லிங்கு பாயை மீம்ஸ்ல் விட்டு கிழி கிழியென கிழித்துவிட்டார்கள்.. கொஞ்ச நாள் கழித்து அவர் கொடுத்த இன்டெர்வியூவில் அது பற்றி மிகவும் வருத்தப்பட்டு பேசியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.. சூரியாவும் அஞ்சான் மீம்ஸ் வலையில் கொஞ்சமாக சிக்கினார்.. 

இப்படி அதிகம் மீம்ஸ்களில் கலாய்க்கப் பட்டதால் விஜயகாந்தும், டி.ஆரும் படைத்த சாதனைகள் அனைத்தும்  "அப்படியா" என்று கேட்பவர்கள் வியக்கும் அளவிற்கு மக்கள் மனதில் இருந்து மறக்கடிப்பட்டுவிட்டது.. சமீபத்தில் behindwoods, விஜயகாந்த் செய்த சாதனைகளை மீண்டும் நியாபகப்படுத்தும் விதமாக "The real vijaykanth" என்ற வீடியோவை வெளியிட்டது.. டி.ஆரும் கொஞ்சமும் சளைத்தவர் அல்ல.. தொடர்ந்து சில்வர் ஜூப்ளி படங்களை கொடுத்தவரே.. ஆனால் இந்த மீம்ஸ், மிமிக்ரி கலைஞர்களின் பங்களிப்பு ஆகியவற்றால் இருவரின் பிம்பமும் மாறிப்போனது கொடுமையே.. 

எதையும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளாத இன்றைய இணைய தலைமுறையால் காமெடி ஆக்கப்படும் மாஜி ஹீரோக்களும், படங்களும் கூடிக் கொண்டே தான் போகின்றன.. இந்த மீம்ஸ் போல இன்னும் வருங்காலம் நமக்காக என்னனென்ன வைத்திருக்கிறது என பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்...

Posted on முற்பகல் 2:01 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 9 ஏப்ரல், 2015

சினிமா டூ ஹோம் (C2H) என்ற நிறுவனத்தை திருட்டு VCD களுக்கு எதிராக சேரன் தொடங்கி அதன் முதல் சோதனை முயற்சியாக  வெளிவந்திருக்கும் JK வை நண்பர்கள் டவுன்லோட் செய்து வைத்திருப்பதில் பார்க்க தோன்றாமல் ஒரிஜினல் DVD வாங்கி படத்தினை பார்த்தேன்.. அதில்  பார்க்கும் பொழுது ஏதோ  யோக்கியத்தனமாக நடந்து கொண்டோம் என ஒரு சிறு மனநிறைவு.. "முடியும்னு நீ நினைக்குற வரைக்கும் ஓடிட்டே இருந்தா முடியாததுன்னு எதுவுமே இல்ல.."-இப்படி ஒரு வசனம் படத்துல வருது.. அதுதான் சேரனை C2H-ஐ முயற்சிக்க வைத்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்.. C2H-ன் ஆயுட்காலம் எத்தனை என்று தெரியவில்லை.. ஆனால் இப்படி ஒரு முயற்சிக்கு நிச்சயம் பெரும் பாராட்டுக்குரியவர் சேரன்..


JK - படம் வழக்கமான சேரனின் பீல் குட் மூவி வகையை சார்ந்தது தான்.. ஆனால் வழக்கமான சேரன் படங்களில் இருந்து இதில் சிறு வித்தியாசங்களை உணர்ந்தேன்.. சேரன் படங்கள் நல்ல கதையம்சத்துடன் நகருமே தவிர மேக்கிங்-ல் அதிக கவனம் செலுத்த மாட்டார்.. ஆனால்  இந்த படத்தில் ஒரு ரிச்னெஸ் தெரிந்தது.. கேமரா கோணங்கள் ஆகட்டும், அந்த ஆபீஸ் செட்கள் ஆகட்டும் எல்லாமே வழக்கமான சேரன் படங்களில் இருந்து புதிதாக தெரிந்தன.. சேரன் தனது திரை வாழ்வினை தொடங்கிய அதே நேரத்தில் தொடங்கிய பல இயக்குனர்கள் இப்போதைய ட்ரென்ட்-க்கு மேக்கிங், கதையில் சோபிக்க முடியாமல் திணறும் பொழுது பாரதி கண்ணமாவில் இருந்து JK வரை "நல்ல இயக்குனர்" என்ற பெயரை தக்கவைத்தபடி படங்கள் இயக்கி வரும் சேரன் திறமையானவர் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.. 

JK-வின் பெரும் பலம் படம் முழுதும் வரும் ஒரு வித பாசிடிவ் எனெர்ஜி.. குடும்ப உறவுகளின் மீதான பாசம், நண்பர்களின் மீதான நம்பிக்கை, என்று நிறைய நல்ல விஷயங்கள்.. JK எனும் ஜெயக்குமாராக நடித்திருக்கும் சர்வானந்த் குறை சொல்ல முடியாத நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்.. ஆனால் சில காட்சிகளில் வசன உச்சரிப்பு தான் லிப்-க்கு சிங்க் ஆகவில்லை.. நித்யா மேனன் "கொழுக் மொழுக்" என  அழகாக இருக்கிறார்.. நடிக்கும் வாய்ப்பினை நன்றாகவே பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.. சந்தானம் காமெடி பெரிய அளவில் உதவவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.. பிரகாஷ் ராஜ் வில்லனைப் போல் சில காட்சிகளே வருகிறார்.. மனோபாலாவிற்கு வழக்கமான  அச்சுபிச்சு காமெடி காட்சிகள் இல்லை.. வாய்பேச முடியாத ஒவியனாக ஒரு நல்ல கதாபாத்திரம்.. சந்தானம் நடித்திருக்கும் படத்தில் அவரிடம் "கலாய்" வாங்காமல் மனோபாலா நடித்திருக்கும் முதல் படம் இதுவென்றே நினைக்கிறேன்..   

முதல் பாதி சர்வானந்த் பிசினஸ் செய்ய முயற்சிப்பது, புதிது புதிதாக ஐடியா-க்கள் பிடிப்பது என்று கொஞ்சம் வேகமாக செல்கின்றன.. ஆனால் இரண்டாம் பாதி எளிதாக யூகிக்கும் படியான சில காட்சிகள் போன்றவற்றால் போர் அடிக்கவே செய்தது.. DVD-ல் பார்த்தால் பெரிதாக அது உறுத்தவில்லை.. தியேட்டர்-ல் பார்த்திருந்தால் கொஞ்சம் சிரமமாகவே இருந்திருக்கும்..

ஜே.கே எனும் நண்பனின் வாழ்க்கை - கொஞ்சம் மெதுவாக நகரும், வன்முறை இல்லாத, குடும்பத்துடன் பார்க்கும்படியான நல்ல பீல் குட் மூவி.

Posted on பிற்பகல் 9:20 by Elaya Raja

No comments

சனி, 21 மார்ச், 2015

ஆங்கிலப் படங்கள் சிலவற்றைப் பார்க்கும் போது ஏன் இப்படி நம் தமிழில் முயற்சி செய்யாமல் இருக்கிறார்கள் என்று நினைத்திருக்கிறேன். ஒரு சாதாரணக் கதைக்கு அருமையாக திரைக்கதை அமைத்து விறுவிறுப்பாக அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று கொஞ்சம் கூட என்று நம்மை யூகிக்க விடாமல் ரசிக்க வைக்கும் படங்கள் அங்கு ஏராளம் என்பது உலக சினிமா ரசிகர்களுக்கு நன்றாக தெரியும். அதுபோன்று அசத்தலாக நம் தமிழில் ஒரு படம் வரவேண்டும் என்று நிறைய நாட்கள் யோசித்திருக்கிறேன். அப்படி ஒரு படம் தான் “ராஜதந்திரம்”.


“Heist film, con movie” என்ற genre-ல் நம்மவர்கள் முயற்சி செய்யும் படங்கள் (தமிழில் அப்படியான படங்கள் குறைவு தான் எனும் போதும்) எல்லாம் ஆங்கில படங்கள் சிலவற்றின் காப்பி ஆகவோ அல்லது யூகிக்க முடியும் படியான திராபையான காட்சிகளுடனோ தான் பெரும்பாலும் அமைந்துவிடும். உதாரணமாக “நாணயம்” என்றொரு படம். ஆங்கிலப் படங்கள் சிலவற்றின் நகலாகவே இருந்தது. சமீபத்தில் “சதுரங்க வேட்டை” சற்று நல்ல முயற்சி. தமிழ்நாட்டில் நடந்த சில மோசடிகளை சுற்றி பின்னப்பட்டக்  கதையாக சுவாரசியம் தந்தது. ஆனால் அதில் பல காட்சிகள் நாடகத் தனமாக நகர்ந்து பெரும் சோர்வை தந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன் பாக்யராஜ் நடித்து வெளிவந்த “ருத்ரா” திரைப்படம் ஒரு சுவாரசியமான “con movie” வகை எனக் கூறலாம். புத்திசாலித்தனமானக் காட்சிகள் பாக்யராஜின் அசத்தலான நடிப்பில் பல இருக்கும். உதாரணமாக பாக்யராஜின் அறிமுகத்தில் ஜோக்கர் வேஷம் போட்டு வந்து வங்கியை கொள்ளை அடிக்கும் காட்சி. உலக சினிமாவை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் இன்றைய இளைய சமுதாயத்தை ஈர்க்க திரைக்கதையில் அதிக சுவாரசியம் சேர்க்க வேண்டும். அதை தான் செய்திருக்கிறது “ராஜதந்திரம்”.

சிறு சிறு ஏமாற்று வேலைகள் செய்து பிழைத்து வரும் மூன்று நண்பர்கள். ஏதாவது பெரிதாக செய்து விட்டு செட்டில் ஆகத் துடிக்கும் ஒரு நண்பன். அது போன்று செய்து விட்டு பிரச்சனையில் மாட்டிக் கொள்ள விரும்பாத ஹீரோ, தான் காதலிக்கும் பெண் வீட்டின் கடன் தொல்லையை தீர்க்க கொஞ்சம் பெரிய திருட்டில் ஈடுபட அடுத்தடுத்து நடக்கும் அதிரடிகள் தான் ராஜதந்திரம். ரொம்பவும் சிக்கல் இல்லாத கதை. ஆனால் அதை சொல்லியிருக்கும் விதம் செஸ் விளையாட்டைப் போல் விறுவிறுப்பு.

படத்தில் கவனம் ஈர்த்தவைகள் என்றால் முதலில் சொல்ல நினைப்பது குள்ளனாக வரும் தர்புகா சிவா (உபயம்:விக்கிபீடியா). அவரின் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் தியேட்டரில் கைதட்டல். சரளமான பேச்சு, அசால்ட்டான உடல் மொழி, என்று ஆரம்பக் காட்சியில் இருந்து நம்மை கவனிக்க வைக்கிறார். ஒரு பெரிய ரவுண்டு (சினிமாவில்) வருவார் என்று தோன்றுகிறது. அடுத்து ஹீரோவாக வரும் வீரா. “நடுநிசி நாய்கள்” என்ற கர்ண கொடூர படத்தில் அறிமுகமானவர். அதன் பிறகு அவருக்கு கிடைத்திருக்கும் ஒரு நல்ல வாய்ப்பு இந்த படம். நன்றாகவே செய்திருக்கிறார். முதல் பாதியில் சற்று தடுமாற்றம் இருந்தாலும் இரண்டாம் பாதியில் நடிப்பில் அசத்துகிறார். அடுத்து காஞ்சி அழகப்பனாக வரும் பட்டியல் கே.சேகர். ரொம்பவும் சாதாரணமான நடிப்பில் ரசிக்க வைக்கிறார். படம் பார்க்கும் போதே ஏதாவது தயாரிப்பாளர் அல்லது இயக்குனர் ஆக இருப்பார் என்று நினைத்தேன். விக்கிபீடியாவை ஆராய்ந்த பிறகு தான் தெரிந்தது தயாரிப்பாளர் சேகர் என்று. ஹீரோயின் ரெஜினா அழகாக வந்து கொடுத்த வேலையை சிறப்பாக செய்கிறார். நரேன், இளவரசு, ஹீரோவிடம் பைக் வாங்கி ஏமாறும் நபர் என்று பலர் கவனம் ஈர்க்கிறார்கள்.

இயக்குனர் A.G.அமித். தமிழில் அசத்தலான இயக்குனர்களின் வரிசையில் ஒரு புதுவரவு. இவரது இன்டர்வியூ ஒன்றை செய்திதாளில் படித்தேன். “இந்த வகை genre-ல் என்னென்ன காட்சிகள் வருமோ அதையெல்லாம் எழுதி அது போன்ற காட்சிகள் வராமல் பார்த்துக் கொண்டோம்” எனக் கூறியிருந்தார். அது உண்மை என்பது பல காட்சிகளில் ஒத்துக் கொள்ள நேர்ந்தது. தொழில் நுட்ப ரீதியாகவும் படம் சிறப்பாக உள்ளது. வசனங்கள் அட்டகாசம். குறிப்பாக தர்புகா சிவா பேசும் பல ஒன்-லைனர்ஸ்.

இந்த வருடத்தில் விறுவிறுப்பாக செல்லும் திரைக்கதையோடு முதல் திரைபடம் இதுவே.

ராஜதந்திரம் – கொடுக்குற காசுக்கு மேலே வொர்த்-ஆன மூவி.

Posted on பிற்பகல் 11:22 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 13 மார்ச், 2015

1975-ல் "அன்னக்கிளி" மூலம் தொடங்கிய இளையராஜாவின் இசை சாம்ராஜ்யம் 1992-ல் "ரோஜா" படத்தின் மூலம் ஏ.ஆர்.ரகுமான்  வரும் வரை யாராலும் அசைக்க முடியவில்லை. கணக்கில் அடங்கா திரைப்படங்கள் அவரது இசையுடன் எழுபதுகளின் இறுதியிலும், 80களிலும் வெளிவந்து வெற்றி வாகை சூடியது. ஒரு பாடல், இரண்டு பாடல் அல்ல. அனைத்துப் பாடல்களும் வெற்றிப் பாடல்களாகவே இருந்தன. இளையராஜாவின் இசைப் பயணம் தொடங்கிய சமயம் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் அந்திமக்காலம் தொடங்கியிருந்தது. அப்பொழுதும் எம்.எஸ்.வி. சில வெற்றிப் பாடல்களைக் கொடுத்தே வந்தார். பில்லா, போக்கிரி ராஜா, நாளை நமதே, இதயக் கனி, நினைத்தாலே இனிக்கும் போன்ற படங்களின் மூலம். ஆனால் புதிய அலையான இளையராஜாவின் பக்கம் வாய்ப்புகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. அப்படி தான் இளையராஜாவின் இசை சாம்ராஜ்யமும் ஏ.ஆர்.ரகுமான் மூலம் ஓட்டை காண ஆரம்பித்தது. எம்.எஸ்.வி.க்கு படங்கள் குறையத் தொடங்கியதும் இளையராஜா  மிகவும் பரபரப்பான இசையமைப்பாளர் ஆனார். குழந்தைளுக்கு இளையராஜாவின் பேர் சூட்டும் அளவிற்கு எல்லோராலும் விரும்பப்படும் இசையமைப்பாளர் ஆனார் (கட்டுரைக்கு தேவை இல்லாத ஒரு  செய்தி: எனது தாய்மாமாவின் பெண் இளையராஜாவின் ரசிகையாம். அதனால் அவர் எனக்கு இந்த பெயரைப் பரிசீலனை செய்ய , எனது பாட்டியின் பெயரும் "இளையாள்" என்பதால் எனக்கு இளையராஜா என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது.) இவருடைய பாடல்களாலே வெள்ளி விழா கண்டப் படங்கள் ஏராளம். "மைக்" மோகன் என்ற நடிகர் இன்றும் நம் நினைவில் இருப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் இளையராஜா பாடல்கள்  தான். "மோகன் ஹிட்ஸ்" என்ற கேசட்டுகளை நான் சிறுவனாய் இருந்த சமயம் செல்லும் இடங்களில் எல்லாம் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படி இளையராஜாவின் இசையாலையே பல படங்கள் வெள்ளி விழா படங்கள் ஆகின என்றால் அது மிகையில்லை. ஆனால் அதுவே இளையராஜாவிற்கு "தான்" தான் என்ற மிதப்பை கொடுத்தது போல. ஏ.ஆர்.ரகுமான் வரும் வரை அவருடைய இசைக்குப் போட்டி என்று யாரும் இல்லை. எம்.எஸ்.வி. 80 களில் ரிடையர்ட் ஆகிவிட ஒன்-மேன் ஷோவாக வெளுத்துக் கொண்டிருந்தார் இளையராஜா. சங்கர் கணேஷ், சந்திர போஸ் என்று சிலர் மட்டுமே. ஆனால் அவர்களிடமும் இளையராஜா சாயல் இசை மட்டுமே இருந்ததே தவிர வித்தியாசம் காட்ட முடியவில்லை. பல படங்கள் இது சங்கர் கணேஷ் இசையமைத்ததா இல்லை இளையராஜாவா என்று குழப்பமாகவே இருக்கும். 

1989-ல் தான் "கானா புகழ்" + தேனிசை தென்றல் தேவாவின் என்ட்ரி. அவரும் ஒரு இளையாராஜாவின் நகலே. அதனால் இளையராஜாவிற்கு இவர்களின் மூலம் எந்த பங்கமும் வரவில்லை. இளையராஜாவின் தலைக் கனத்தை தாங்க முடியாமல் தமிழ் சினிமாவின் மாபெரும் இயக்குனர்கள் என்று நாம் வியக்கும் மணி ரத்னம், பாலச்சந்தர், பாரதி ராஜா ஆகியோர் புலம்பிக் கொண்டிருந்தனர். அந்த சமயத்தில் இளையராஜாவிடம் "புன்னகை மன்னன்" படத்தில் உதவியாளராக இருந்த ஏ.ஆர்.ரகுமானை கவனித்த பாலச்சந்தர், மணிரத்னம் இயக்கத்தில் தான் தயாரித்த "ரோஜா" படத்தின் மூலம் அறிமுகப் படுத்தினார். மணிரத்னம் இளையராஜாவுடன் கடைசியாகப் பணியாற்றிய "தளபதி" மாபெரும் மியூசிகல் ஹிட். தளபதி படத்தில் இடம்பெற்ற "ராக்கம்மா கைய தட்டு" பாடல், 2003-ல் BBC மூலம் நடத்தபெற்ற வாக்கெடுப்பில் 155 நாடுகளை சேர்ந்த மக்கள் அளித்த வாக்குகளின் மூலம் உலகின் சிறந்த பத்துப் பாடல்களில் நான்காவது இடத்தில்  உள்ளது. அத்தனை சிறந்த பாடல்களை தளபதிக்காக இளையராஜா கொடுத்திருந்த போதும் "அவருக்கு உடனடியாக ஒரு மாற்று தேவை" என்பதில் பாலச்சந்தர், மணி ரத்னம், பாரதி ராஜா ஆகியோர் உறுதியாக இருந்தனர். அவர்கள் கணித்ததைப் போலவே இளையராஜாவிற்கு சரியான மாற்றாக இருந்தார் ரகுமான். இசையில் இருந்த இளமை ரகுமானை உச்சத்தில் கொண்டு நிறுத்தியது. இளையராஜா பாசறையில் இருந்த இயக்குனர்கள் ஒவ்வொருவராக ஏ.ஆர்.ரகுமான் பக்கம் சென்றனர். (கொசுறு: "ரோஜா" படத்திற்கு இசையமைக்க புதிய கருவிகளை வெளிநாடுகளில் இருந்து ரகுமான் கொண்டு வர முயன்றதாகவும், இளையராஜா தனக்கிருந்த செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி சுங்க வரி அதிகாரிகளிடம் மாட்டி விட்டு அந்த கருவிகள் வராமல் தடுத்தார் என்று கேட்டதுண்டு. இதில் எந்த அளவிற்கு உண்மை உள்ளது என்று தெரியாது. நண்பர்கள் தெரிந்தால் சொல்லலாம்.) இப்படி தான் இளையராஜாவின் இசை சாம்ராஜ்யம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரிந்தது. இப்போதைய ட்ரெண்டுக்கு அவரால் இசையமைக்க முடியாவிடினும் சோகம், சந்தோசம், என்று எல்லா நேரத்திலும் ராஜாவின் பாடல்களை கேட்கும் ரசிகர்கள் இன்னும்  இருக்கிறார்கள். 

இந்த கதையெல்லாம் இப்பொழுது எதற்கு என்றால் "இசை" படம் பற்றி பேசுவதற்காகவே. படத்தை நான் நேற்று தான் பார்த்தேன். எஸ்.ஜே. சூர்யா படத்தை தியேட்டரில் பார்க்கும் எண்ணத்தை "வியாபாரி" படத்தை எண்பது ரூபாய் கொடுத்து தியேட்டரில் பார்த்த பொழுதே புதைத்துவிட்டேன். "அன்பே ஆருயிரே" படம் 2006-ல் வந்தது. இத்தனை வருடங்கள் கழித்து வரும் படம் என்பதால் ஒரு சிறு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. இயக்குனராக எஸ்.ஜே.சூர்யாவை நம்பும் அளவிற்கு நடிகராக அவரை நம்பவில்லை. அவருடைய "ஹாங்க்" கேட்டு கேட்டு "அ .ஆ" படத்தின் போது வெறிப் பிடித்து விட்டது. "இசை" படத்தில்  இசையும் அவரே அமைக்கிறார். அதனால் தான் இத்தனை பெரிய இடைவெளி என்று அறிந்த பொழுது அவரது கடின உழைப்பு பிடித்திருந்தது. அதற்கானப் பலனை பெற்றிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். சரி படம் எப்படி...?

ஆரம்பத்தில் நான் சொல்லியிருக்கும்  இளையராஜா, ஏ.ஆர்.ரகுமான் இடையிலான தொழில் போட்டியை கொஞ்சமாக சினிமா மசாலா கலந்து கற்பனைக் கலந்த கதை என்று  கொடுத்திருக்கிறார் எஸ்.ஜே. ஏ.கே.சிவாவாக சூர்யா, வெற்றிச் செல்வனாக சத்யராஜ். இசையமைப்பாளராக தான் விட்ட இடத்தை எஸ்.ஜே.சூர்யா பிடித்தால் அவர் மீது துவேசம் கொள்ளும் சத்யராஜ், உளவியல் ரீதியாக அவனை பாதித்து மீண்டும் தன் இடத்தைப் பிடிக்க முயல்கிறார். இது தான் "இசை"

முதலில் ஒரு இயக்குனராக சூர்யாவை பாராட்டலாம். நல்லதொரு திரில்லர் படம் பார்த்த ஒரு திருப்தி. முதல் பாதி கொஞ்சம் மெதுவாக நகர்ந்தாலும் இரண்டாம் பாதி நல்ல வேகம். ஏகப்பட்ட ட்விஸ்ட்கள். (ஆனால் நம் புத்திசாலி தமிழ் ரசிகர்களிடம் சில ட்விஸ்ட்கள் மட்டுமே எடுபடும்.) 

அடுத்து ஒரு இசையமைப்பாளராக அவரது முயற்சியை பாராட்டலாம். "புத்தாண்டின் முதல் நாள் இது", "இசையாலே" இரண்டும் கேட்டவுடன் பிடித்துப் போகும் ரகம். பின்னணி இசையிலும் நன்றாகவே செய்திருக்கிறார். இன்னும் எடிட்டிங், பாடல் எழுதுவது, ஆர்ட் டைரக்சன் என்று அடுத்தடுத்து முயற்சித்தால் இந்நூற்றாண்டின் டி.ஆராக மாறும் வைப்பு உள்ளது. இயக்குனராக இருந்து இசையமைப்பதை முயற்சித்தவர்களில் (பாக்யராஜ், பேரரசு) இவர் கொஞ்சம் பரவாயில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

அடுத்து ஒரு நடிகராக பார்த்தால் நான் முன்பே சொன்னது போல் இவருடைய "ஹாங்க்" காகவே இவரை வெறுத்தேன். அந்த டோனை இந்த படத்திலாவது அவர் தவிர்க்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன். கொஞ்சம் தேவலை. ஆனால் பாதிரியாராக வந்து அவர் பேசும் பொழுது பார்த்துக் கொண்டிருந்த கம்ப்யூட்டரை ஓங்கி குத்தலாமா என்ற அளவிற்கு வெறி வந்தது. ஆனால் இரண்டாம் பாதியில் பரவாயில்லை. நன்றாகவே நடித்திருக்கிறார். முக்கியமாக பாத் ரூமில் வாயை மூடிக் கொண்டு அழும் காட்சியில் சூப்பர்.

கதையில் லாஜிக் மீறல் என்று கேட்க கூடாது என்று "எல்லாம் எஸ்.ஜே.சூர்யா என்ற இயக்குனரின் கனவாக" முடித்துவிட்டாரா என தெரியவில்லை. இப்படி ஒரு முடிவினை ரசிகர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று பயம் கொள்ளாமல் வைத்ததற்காக பாராட்டலாம். அதுவும் ரசிக்கும் படியே இருந்தது. படத்தின் நீளம் பெரும் குறையே. பாவம் தியேட்டரில் பார்த்த ரசிகர்கள். நான் மூன்று நாட்களாகப் பார்த்ததால் என்னைப் பெரிய அளவில் பாதிக்கவில்லை. 

இசை - ஒரு நல்ல ம்யூசிகல் த்ரில்லர்.

Posted on முற்பகல் 7:43 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 10 மார்ச், 2015

"மெட்ராஸ்" திரைப்படத்தினை வெளிவந்த பொழுதே திரையரங்கில் பார்த்தேன். படம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் படத்தினைப் பற்றி அப்பொழுது பதிவு எழுத முடியாமல் போய்விட்டது. சமீபத்தில் மறுபடியும் மெட்ராஸ் படத்தினை இருமுறை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. எழுதியே தீர வேண்டும் என்று தோன்றியது.




தோல்வி படங்களாக மட்டுமல்லாமல் மகா மொக்கைப் படங்களாகவும்  நடித்து வந்த கார்த்தியின் மீது மீண்டும் சிறு நம்பிக்கையை ஏற்ப்படுத்தியது இந்த திரைப்படம். வட சென்னை மக்களின் வாழ்க்கையை, அரசியல் அவர்கள் வாழ்வில் ஏற்ப்படுத்தும் தாக்கங்களை எல்லோருக்கும் எடுத்துச் சொல்லி இருக்கும் படம். வட சென்னை மக்கள் என்றாலே கத்தியோடும், அருவாளோடும், கொலைகாரகளாகவும் முரடர்களாகவும் காட்டி வந்த தமிழ் சினிமாவில் அவர்களையும், அவர்களின் பாஷையையும் மிகவும் விரும்பச் செய்கிறது இந்த திரைப்படம். எனக்கு சென்னை பற்றி முன்பு அதிகம் தெரியாது.(இப்பொழுது முன்பை விட கொஞ்சம் தெரிந்திருக்கிறது  என்று நினைக்கிறேன்). வடசென்னை என்றாலே சினிமாவில் காட்டும் முடி அதிகம் வளர்ந்த, முரட்டு தனமான, ஜிம் பாய் போன்ற  மனிதர்கள் தான் நியாபகம் வருவார்கள். ஆனால் சென்னை வந்த பிறகு கிடைத்த சில வடசென்னை நண்பர்களால் அந்த எண்ணம் கொஞ்சம் மாறியது. (ஆனால் அந்த நண்பர்களில் ஒருவன் அவன் ஏரியா வில் நடந்த சினிமாவில் வரும் காட்சிகளைப் போல சில சம்பவங்களை சொல்லி சமயங்களில் திகில் கிளப்புவான் ). என் போன்ற, சென்னை அதிகம் பரிச்சயம் அல்லாதவர்களின் வடசென்னை மக்கள் மீதான எண்ண ஓட்டங்களை இந்த படம்கொஞ்சமேனும்  கொஞ்சம் மாற்றி இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன்.

படத்தில் கார்த்தியை விட அன்புவாக வரும் கலையரசன் தான் பட்டையை கிளப்பியிருக்கிறார். பேசும் பாசையிலும் சரி, நடிப்பிலும் சரி அந்த கதாப்பாத்திரத்திற்கு சரியான தேர்வு. அவர் மதயானை கூட்டம் திரைபடத்திலையே நல்ல கவனம் ஈர்க்கும் நடிப்பினை கொடுத்திருப்பார். விரைவில் கதாநாயகனாக எதிர்ப்பார்க்கலாம். 

கார்த்தி சென்னை பாஷை ஆரம்பத்தில் செயற்கையாக தெரிந்தாலும் போக போக நல்ல நடிப்பால் கவர்ந்து கொள்கிறார். பெண் பார்க்கும் படலத்தில் அம்மா படுத்தும் போதும் , "கலையரசி என்னை 'டா' போட்டு  பேசிட்டா மச்சி.." என்று தண்ணி அடித்து விட்டு புலம்பும் போதும் "அதான் நல்லா நடிக்க வருதே அப்புறம் ஏன் அலெக்ஸ் பாண்டியன், அழகு ராஜா மாதிரி படங்கள்ல நடிக்கிராப்ல.." என யோசிக்க வைக்கிறார். 

காதரின் தெரஸா.. அந்த சூழலில் அவர் சற்று உறுத்தவே செய்கிறார். ஆனால் நடிப்பும், பின்னணிக் குரலும் கனகச்சிதம். எல்லோரும் அந்த அந்த கதாப்பாத்திரத்திற்கு பொருந்தி போவதே இந்த படத்தின் ஆகச் சிறந்த பலம் என்று நினைக்கிறேன். மாரி, விஜி, கண்ணன், ஜானி என்று சரியான நடிகர்கள் தேர்வு.

இன்னும் என்னை இந்த திரைப்படத்தில் கவர்ந்த இரு விஷயங்கள். ஒளிப்பதிவும், இசையும். சந்தோஷ் நாராயணன். சமீப காலமாக  ரசிகர்களை அதிகம் கவர்ந்த இசை அமைப்பாளர். பின்னணி இசையிலும் சரி, பாடல் இசை அமைப்பிலும் சரி வெளுத்து வாங்குகிறார். இடைவேளையின் போது வரும் சண்டை காட்சியில் இவரின் பின்னணி இசை அந்த காட்சியை இன்னும் ஒருபடி மேலே தூக்கி இருக்கிறது. ஒளிப்பதிவும் அந்த காட்சியில் அபாரம். சம்பவங்களை நேரில் பார்ப்பதை போன்றதொரு உணர்வு.

"அட்டக்கத்தி" என்ற காமெடி படத்தின் மூலம் அனைவரின் கவனம் ஈர்த்த பா.ரஞ்சித் தனது அடுத்த படத்தினை யாரும் எதிர்ப்பார்க்காத வேறு ஒரு தளத்தில் இந்த படத்தினை எடுத்திருக்கிறார். "வெறும் சுவத்துக்காடா இவளோ சண்டை" என நம்மை யோசிக்க வைக்காமல், யோசிப்பவர்களையும் ஏமாற்றாமல் வேகமான காட்சிகளாலும், சரியான வசனங்களாலும் திருப்தி செய்கிறார் . நிச்சயம் நிச்சயம் அடுத்தடுத்து சில நல்ல படங்களை இவரிடம் எதிர்ப்பார்க்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

உலக சினிமா என்பது வேறு ஒன்றும் அல்ல. நமது வாழ்கையையும், நமது மக்களையும் பிரதிபலிக்கும் சினிமாக்கள் தான் என்று இயக்குனர் சீனு ராமசாமி ஒரு பத்திரிக்கையில் சொல்லி இருந்தார்.  அப்படி பார்த்தால் "மெட்ராஸ்" ஒரு முக்கியமான உலக சினிமா.

Posted on முற்பகல் 6:58 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 3 மார்ச், 2015

எல்லா ஹீரோக்களுக்கும் ஒரு படத்திலாவது போலீஸாக நடித்து விட வேண்டும் என்ற கனவிருக்கும். காரணம் படம் வெற்றிப் பெற்றால் மாஸ் ஹீரோக்களின் வரிசையில் சேர்ந்து விடலாம் என்பதால். மக்கள் எல்லா ஹீரோக்களையும் போலீஸ் வேடத்தில் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அவர்கள் முதலில் காமெடி படங்கள், காதல் படங்கள், குடும்ப படங்கள் என்று நடித்து மக்கள் மனதில் இடம் பிடிக்க வேண்டும். பிறகு கொஞ்சம் ஆக்சன் கலந்த படங்கள் நடிக்க வேண்டும். முடிவில் ஒரு போலீஸ் படம். (காமெடி போலீஸ் படங்களை இங்கு சொல்லவில்லை..) இந்த பார்முலா இன்று வரை தொடர்கிறது. இந்த பார்முலாவை கடைபிடித்து சிவகார்த்திகேயன் நடிப்பில் வெளிவந்திருக்கும் படம் “காக்கி சட்டை”.


மிமிக்கிரி ஆர்டிஸ்ட் டூ காம்பயர், காம்பயர் டூ நடிகர், என்று வளர்ந்து வந்திருக்கும் சிவா, நடிகர் டூ ஆக்சன் ஹீரோ என்ற அடுத்த தளத்திருக்கு முன்னேற இந்த சட்டையை அணிந்திருக்கிறார். காமெடி ஹீரோவை ஆக்சன் வேடத்தில் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்ற பயத்தில் காமெடிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து அங்கங்கே ஆச்சனை தூவி இந்த சட்டையை தைத்திருக்கிறார்கள். இந்த சட்டை எந்த அளவிற்கு சிவாவிற்கு பொருந்தி இருக்கிறது.

கதை என்று பெரிதாக சொல்லிக் கொள்ள ஒன்றும் இல்லை. சமீபகால திரைப்படங்கள் பெரும்பாலானவை கதைகள் கொண்ட திரைப்படங்களாக வருவதில்லை. காட்சிகளை கொண்ட படங்களாவே வருகிறது. வெறும் காமெடி, காதல் காட்சிகள், பாடல்கள் கொண்டே முதல் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களை நகர்த்திவிட்டு நாற்பத்தாறாவது நிமிடத்தில் கதை என்று ஏதோ கதை விடும் மற்ற சிலப் படங்களைப் போலவே இந்த படமும் நகர்கிறது. சரியாக மூன்று பாடல்கள் முடிந்து இடைவேளை விடுவதற்கு இருபது நிமிடங்களுக்கு முன் கதை என்று ஆரம்பிக்கிறது. உடல் உறுப்பு திருட்டு தான் படத்தின் கதை. “என்னை அறிந்தால்” படமும் இதே கருவை கொண்டதே. ஆனால் இந்த படத்தை காமெடியாகவே நகர்த்தி செல்கிறார்கள். ஆனால் ரசிக்கும் படி சொல்லவில்லை. இடைவேளையின் போது வரும் மழை சண்டை நன்றாகப் படமாக்கபட்டிருக்கிறது. சிவாவும் நன்றாகவே செய்திருக்கிறார். ஆனால் சில இடங்களில் சிவா Uncomfortable – ஆக சண்டை செய்வது நன்றாக தெரிந்தது. காமெடி காட்சிகளில் வழக்கமான அதே ரியக்ஸான்ஸ் தான் சிவாவிடம். அது சற்று அலுப்பாகவே இருந்தது. இப்படியே போனால் சிவா, சலித்துப் போய் விடுவார் என்றே தோன்றுகிறது. மிர்ச்சி சிவா, கார்த்தி இருவரும் ஒரே மாதிரியான ரியக்ஸான்ஸ் மூலமே தொடர் தோல்விகளை சந்தித்தார்கள். கார்த்தி, “மெட்ராஸ்” மூலம் மீண்டு விட்டார். ஆனால் மிர்ச்சி சிவா.? சிவகார்த்திகேயன் உஷாரானால் அதை தவிர்க்கலாம்.

ஸ்ரீதிவ்யா பல காட்சிகளில் ஏக மேக்கப். நடிக்கும் வாய்ப்பு என்று பெரிய அளவில் காட்சிகள் இல்லை. “வருத்தப் படாத வாலிபர் சங்கம்” சிவா-ஸ்ரீதிவ்யா காதல் கலந்த காமெடி படம் என்பதால் இவருக்கு காட்சிகளும் அதிகம், நடிக்கும் வாய்ப்பும் அதிகம். இங்கு சிவா ஆக்சன் பக்கம் போய் விட்டதால் பாடல் காட்சிகளுக்கும், சில காதல் காட்சிகளுக்கும் மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கிறார். பிரபு, இமான் அண்ணாச்சி, கல்பனா, மயில் சாமி, மனோபாலா என்று நடிகர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். வில்லனாக நடித்திருக்கும் விஜய் ராஸ் அமைதியான அளவான நடிப்பை கொடுத்திருக்கிறார்.
இடைவேளை முடிந்து பத்து நிமிடத்தில் வில்லன், அவரின் கொள்கை, அவரின் பலம் அனைத்தும் நமக்கு தெரிந்து விடுவதால் காட்சிகளில் பெரிய சுவாரசியம் தோன்றவில்லை. மனோபாலாவை வைத்து வில்லனை பிடிக்க திட்டம் இடம் காட்சிகள் எல்லாம் தொன்னூறுகளில் வரவேண்டிய காட்சிகள். அவரை வைத்து காமெடி செய்கிறோம் என்று நிறைய கடுப்ஸ். இதே போன்ற காட்சிகளோடு மனோபாலாவை வைத்து இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தான் “மாப்பிள்ளை” வேறு வந்தது. மீண்டும் ஏன் அதே போல இங்கே காமெடி காட்சிகள் என்று தெரியவில்லை.

வழக்கமான அனிருத் பாடல்கள். கேட்கவும் பார்க்கவும் நன்றாகவே இருந்தது.
“எதிர் நீச்சல்” படம் எடுத்த இயக்குனர் துரை செந்தில் குமாரின் இரண்டாவது படம் இந்த காக்கி சட்டை. கதையில் புதுமை இல்லாவிடினும் காட்சிகளில் ஏனும் புதிதாக செய்திருக்கலாம். “அதற்குள் இவரிடம் சரக்கு தீர்ந்து விட்டதா என்ன” என்று யோசிக்கத் தோன்றுகிறது பல காட்சிகள்.

சிவாவிற்கு பெண் ரசிகைகளும், குடும்ப ரசிகர்களும் நிறைய என்பதை தியட்டரில் இருந்த கூட்டம் உறுதி செய்தது. சில தரப்பு ரசிகர்களை இந்த காக்கி சட்டை திருப்தி செய்து விடும். சிவாவின் தற்போதைய மார்க்கெட்டும் அவருக்கு இருக்கும் சிறிய ரசிகர்கள் கூட்டமும் இந்த காக்கி சட்டையை வெற்றிப் படமாக்கி விடும் என்பது மட்டும் உறுதி.

Posted on முற்பகல் 8:47 by Elaya Raja

No comments

திங்கள், 2 பிப்ரவரி, 2015

180 கோடியில் பிறந்திருக்கும் ஷங்கரின் புதிய சினிமா குழந்தை.. இந்திய சினிமாவின் மிகவும் காஸ்ட்லியான திரைப்படம்.. உடலை வருத்தி தன்னை முழுவதும் விக்ரம் அர்ப்பணித்துக் கொண்ட திரைப்படம்.. சினிமா ரசிகர்கள் எதிர்பார்த்துக் கிடந்த திரைப்படம்.. எப்படி இருக்கிறது இந்த “ஐ”.

கதையின் சுருக்கத்தை எல்லோரும் இந்நேரம் தெரிந்து வைத்திருப்பீர்கள்.. அதனால் எனது அனுபவத்தை மட்டும் இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்..
படம் பார்த்த மற்ற நண்பர்களிடம் இருந்து “படம் சரியில்லை”, “எதிர் பார்த்த லெவெலுக்கு இல்லை”, “பர்ஸ்ட் ஹால்ப் ஸ்லோ”, “விக்ரம் மட்டும் நல்லா நடிச்சிருக்கான்” என்று ஏகப்பட்ட கலவையான விமர்சனங்கள் வந்தன. ஆனால் படம் எனக்கு பிடித்தே இருந்தது.. ஷங்கரின் “அந்நியன்” என்னை அந்த அளவுக்கு கவர்ந்ததில்லை.. ஆனால் இந்த படம் எனக்கு பிடித்திருந்தது.. அதற்க்கு காரணம் P.C. ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவா, A.R. ரகுமானின் இசையா, விக்ரமின் அசத்தலான நடிப்பா, அல்லது ஷங்கரின் இயக்கமா என்றெல்லாம் ஆராய விருப்பமில்லை..

விக்ரம் தவிர இந்த படத்தை வேறு யாரும் இத்தனை சிறப்பாக செய்திருக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு நம்மை இட்டு செல்கிறது விக்ரமின் உழைப்பு.. பாடி பில்டராக கம்பீரம் காட்டுவதிலும் சரி, விளம்பர மாடலாக ஸ்டைல் காட்டுவதிலும் சரி, வைரஸால் பாதிக்கப்பட்ட கூனனாக மருகுவதிலும் சரி மனிதர் வெளுத்து வாங்குகிறார்.. படம் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னவர்கள் கூட விக்ரமின் நடிப்பையும் உழைப்பையும் பாராட்ட தவறுவதில்லை...

ஏமி ஜாக்சன்.. தமிழ் தெரிந்த நடிகைகளே முகத்தில் நடிப்பை காட்ட தவறும் காலத்தில் லண்டனில் இருந்து வந்த ஏமி இந்த அளவிற்கு நடித்ததே பெரிய விஷயம்.. ஆனால் க்ளோஸ்அப் காட்சிகளில் உதட்டு அசைவு தான் தமிழுக்கு பொருந்தாமல் உறுத்தலாக இருந்தது..
சந்தானம்.. வழக்கம் போல் அங்கங்கே ஒன் லைனர்களை போட்டு சிரிப்பை வரவழைத்து விடுகிறார்.. திருநங்கை, விக்ரம் மேல் காதல் கொள்ளும் காட்சிகள் தான் கொஞ்சம் அறுவையாக இருந்தது.. திருநங்கைகளை இன்னும் எத்தனை படங்களில் அவர்களை இப்படிக் காட்டி கேலிக்கும், கிண்டலுக்கும் ஆளாக்குவார்கள் என்று தெரியவில்லை..

“மெரசலாயிட்டேன்” பாடல் ரசிக்கும் விதமாக படமாக்கபட்டிருக்கிறது.. “பூக்களே சற்று ஓய்வெடுங்கள்” பாடலின் லோகேசன்ஸ் திரையை விட்டு நம் பார்வையை நகர விடாதபடி செய்கிறது... சண்டைக்காட்சிகள் சூப்பர்... P.C. ஸ்ரீராம், A.R. ரகுமான் இருவரும் ஷங்கரின் “ஐ” க்கு பெரும் பில்லர்ஸ் என்றே சொல்லவேண்டும்... இவர்களை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்து, ஷங்கரின் கனவுக்கு கோடிகளை கொட்டி உயிர் கொடுத்த ஆஸ்கார் ரவிச்சந்திரன் பாராட்டப் பட வேண்டியவர்..

இந்த கால ரசிகர்கள் எல்லாம் செம்ம ஷார்ப்.. அதனால் படத்தில் ஷங்கர் வைத்திருக்கும் பல சஸ்பென்ஸ்களை அவர் உடைக்கும் முன்பே ரசிகர்கள் உணர்ந்து கொள்கிறார்கள்.. ஆனால் அது பெரிய குறையாக தெரியவில்லை..


மொத்தத்தில் “ஐ” எல்லா தரப்பு மக்களையும் திருப்தி செய்யாவிடினும் என்னை போன்ற (நான் எப்படி போன்றவன் என்பது முக்கியம் இல்லை) ரசிகர்களை திருப்தி செய்து விடும்.. 

Posted on முற்பகல் 6:45 by Elaya Raja

No comments