வியாழன், 27 ஆகஸ்ட், 2015

நிறைவேறாத ஆசைகளையெல்லாம் நாம் நிறைவேற்றிக்கொள்வது கனவுகளில் தான். சமந்தாவுக்கு முத்தம் கொடுப்பதோ அல்லது ஆஜானுபாகுவாய் இருக்கும் நம் எதிரியை அடிப்பதோ எல்லாவற்றிற்கும் வடிகாலாய் இருப்பது கனவுகளே. நல்ல கனவாய் இருந்தால் விழித்ததும் "சே.. எல்லாம் கனவா..?" என வருத்தப்படுவதும் கெட்ட கனவாய் இருந்தால் "நல்லவேளை.. எல்லாம் கனவு" என சந்தோசப்படுவதும் என நம் விருப்பத்திற்க்கேற்ப தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வசதியான ஒன்று.  இப்படி நம் ஆளுமைக்கு உட்பட்ட ஒரு இடத்தில் இன்னொருவன் வந்து நம் கனவுகளை வடிவமைத்தால் எப்படி இருக்கும். அத்தோடு நம் செல்வங்களையும் கொள்ளையடித்தால்? அது தான் கிறிஸ்டோபர் நோலனின் "இன்செப்ஷன்"



உலக சினிமா பார்க்கும் ரசிகர்களுக்கு நோலன் பற்றிய அறிமுகமெல்லாம் தேவையில்லை. பேட்மேன், தி டார்க் நைட், தி ப்ரெஸ்டீஜ் போன்ற படங்களின் மூலம் தனக்கென்று ஒரு பாணியையும் தனக்கென்று ஒரு தனி ரசிகர்கள் கூட்டத்தையும் உருவாக்கி வைத்திருப்பவர். நோலனின் படம் என்பதாலே 2014ல் வெளிவந்த அவரின் "இன்டெர்ஸ்டெல்லார்" படத்திற்கு ஏக வரவேற்ப்பு. புத்திசாலியான இயக்குனர் என்று ரசிகர்கள் மனதில் பதிந்துள்ளவர். இந்த படமும் நோலனை உலக அளவில் பிரபலபடுத்திய படமே. 

2010-ல் இந்த படத்தினை நண்பர்கள் லேப்டாப்-ல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழ் டப்பிங்கில் தான். எனக்கு இது போன்ற படங்கள் எல்லாம் அப்போது அலர்ஜி. அதனால் பார்க்காமல் தவிர்த்து விட்டேன். இதை பற்றி நண்பர்களிடம் பேசும் போதெல்லாம் அவர்களும் "அந்த படத்தை ஒரு தடவை எல்லாம் பாத்தா புரியாது.. குறைஞ்சது நாலு தடவையாவது பாக்கணும்.. அப்பதான் புரியும்.." எனக் கூறவே நானும் அதற்க்கு பயந்து கொண்டே பார்க்காமல் இருந்துவிட்டேன். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு முரட்டு தையரியத்தில் பார்க்க துணிந்தேன். அதன் ரிசல்ட் இதோ இங்கு மனம் கவர்ந்த சினிமா கட்டுரையில் முடிந்திருக்கிறது.

நிச்சயமாக எல்லாரும் புகழ்ந்த படம் என்றோ ரேட்டிங் அதிகம் உள்ள படம் என்றோ இங்கு எழுதவில்லை. படம் பார்த்த நண்பர்களுக்கு அது தெரியும் என நினைக்கிறேன். ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை விறுவிறுப்பாக நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால் அந்த விறுவிறுப்பு அவர்கள் செய்யும் செயல்களும், பேசிக் கொள்ளும் விஷயங்களும் முழுவதும் புரிந்தால் மட்டுமே சாத்தியம். இல்லையேல் ஒரு முக்கால்வாசியாவது புரிய வேண்டும். ஏன் அப்படி சொல்கிறேன் என்றால், நான் ஒரு முறை மட்டுமே பார்த்துவிட்டு நண்பனிடம் சென்று "எனக்கு படம் நல்லா புரிஞ்சதே" என்றதும் அப்படியா எனக் கேட்டுவிட்டு படம் பற்றி ஒரு கேள்வி கேட்டான்.. அங்கேயே நான் "ஆப்" ஆகிவிட்டேன். சப்டைட்டில் அவளோ ஷார்ப்பா படிச்சும் இந்த விஷயத்தை மிஸ் பண்ணிட்டோமே எனத் தோன்றியது. "இன்செப்ஷன்" மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்க வேண்டும்.

படத்தின் ஹீரோ லீயர்னோடோ டிகாப்ரியோ. இவரை இயக்க வேண்டும் என்று நோலன் நீண்ட காலமாகவே முயற்சி செய்திருக்கிறார். மனிதர் மாட்டவே இல்லை. கடைசியாக "இன்செப்ஷன்" கதையில் இம்ப்ரெஸ் ஆகி கனவு திருடனாக கலக்கி விட்டார். இவர் நடிப்பை பறை சாற்றும் படங்களோடு ஒப்பிட்டால் இதில் வழக்கமான ஒரு ஹாலிவுட் ஆக்சன் ஹீரோ அவ்வளவே. படத்தில் என்னைக் கவர்ந்த இன்னொரு அம்சம். படத்தின் விஷுவல். லோக்கல் ஆக சொல்ல வேண்டும் என்றால் தாறுமாறு. படத்தின் விஷுவல் ட்ரீட்க்கு நோலன் சொல்லும் காரணம். மனிதனின் கனவுகளுக்கு எல்லையே இல்லை. அதனால் தான் விசுவலில் மிகவும் கவனம் செலுத்தியதாக சொல்லியிருக்கிறார்.

நோலன் இந்த கதையை எழுதியது 2001ஆம் வருடம். முதலில் இது ஒரு ஹாரர் படமாக தான் முடிவு செய்திருந்தார். பிறகு இந்த படத்தினை எடுக்க தனக்கு இன்னும் முதிர்ச்சி வேண்டும் என்று அதனை தள்ளிவைத்து விட்டு வேறு படங்கள் இயக்க தொடங்கினார். "தி டார்க் நைட்" படத்தின் வெற்றி நோலனை உலக அளவில் கொண்டு சேர்க்க "இன்செப்ஷன்" இயக்க இது தான் நேரம் என இறங்கினார். ஹாரர் கதை ஹெயிஸ்ட் கதையாக மாறியது.

படத்தில் நோலன் கூறியிருக்கும் விஷயங்கள் பற்றி ஹார்வர்ட் யூனிவர்சிட்டியில் கனவுகள் பற்றி ஆய்வு செய்யும் டைரட்ரே பாரெட் (deirdre barrett - இங்கயே பெயரை படித்துக் கொள்ளவும்) கூறுவது "நோலன் எல்லா தகவல்களையும் சரியாக கூறவில்லை தான் ஆனாலும் பல தகவல்களை சரியாகவே கூறியிருக்கிறார்கள்.." சதுரங்க வேட்டை படத்தில் வரும் "பொய்யோட கொஞ்சம் உண்மையும் சேர்க்கணும்.. அப்பதான் பொய் எது உண்மை எதுன்னு தெரியாது" என்ற ஒரு வசனம் வரும் அதைதான் நோலன் "இன்செப்ஷன்"-ல் செய்திருக்கிறார் போல. எது எப்படியோ நமக்கு நல்ல படம் கிடைத்திருக்கிறது. அப்படியே விட்டுவிடுவோம்.

இந்த படத்தினை இன்னும் பார்க்காமல் இருக்கும் நண்பர்கள் அனைவரும் தவறாமல்  இந்த கனவு உலகத்தில் தங்களை தொலைத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

Posted on முற்பகல் 9:34 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 18 ஆகஸ்ட், 2015

தமிழ் அல்லாத படங்களை  நான் பார்க்க ஆரம்பித்தது 2005 வாக்கில்  விஜய் டிவி சனிக்கிழமை இரவு தமிழில் டப்பிங் செய்து ஒளிபரப்பும் ஜாக்கி சான், புருஸ்லி, சாமோ ஹங் போன்றவர்களின் படங்களின் மூலம் தான். பிறகு ஆங்கிலப் படங்களை டப்பிங்கில் பார்த்து வந்தேன். கல்லூரி வந்ததும் விடுதியில் வெள்ளி மற்றும் சனிக்கிழமை இரவு CD பிளேயர் உதவியோடு சீனியர் மாணவர்கள் ஒளிபரப்பும் படங்களைப் பார்ப்போம். நிறைய ஆங்கிலப் படங்கள் அங்கு தான் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அவற்றில் சில டப்பிங்கில் இருக்கும். பலப் படங்கள் ஆங்கிலத்திலேயே இருக்கும். ஆக்சன் , பேய் படங்கள் படங்கள் தவிர மற்றப் படங்களை தவிர்த்து விடுவேன். அப்படி தவிர்த்த ட்ராய், க்ளாடியேட்டர், லார்ட் ஆப் த ரிங்க்ஸ் படங்களை இப்போது தான் பார்த்துக் கொண்டு வருகிறேன். க்ளாடியேட்டர் படத்தினை இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் பார்த்தேன். இத்தனை நாட்கள் எப்படி இதை பார்க்காமல் இருந்தேன் என தோன்றியது.


ரோமன் படையின் தளபதியான மேக்சிமஸ் ஜெர்மானிக் படைக்கு எதிரான போரில் வெற்றியை பெற்றுத்தருகிறான். ஏற்கனவே அவன் மீது நற்மதிப்பு வைத்திருக்கும் மன்னர் மார்கஸ் ஆருலீஸ் தன் மகன் கம்மோடெஸ் அடுத்த மன்னர் ஆகும் தகுதியில்லை இல்லையென்று தளபதியான மேக்சிமசை அழைத்து "நீ மன்னர் ஆக சம்மதமா" எனக் கேட்கிறார். அவன் யோசித்து சொல்வதாக கூறிவிட்டு செல்ல அன்று இரவே இது தெரிந்து கம்மோடெஸ் தன் தந்தையை கொன்றுவிடுகிறான். மேக்சிமஸ்க்கு கம்மோடெஸ் மீது சந்தேகம் வர அவனை சிறைப் பிடித்து ஊருக்கு வெளியே கொண்டு சென்று கொல்லும்படி ஆணையிடுகிறான் கம்மோடெஸ். அவர்களிடம் இருந்து தப்பித்து தன் மனைவியையும் மகனையும் காப்பாற்ற செல்கிறான் மேக்சிமஸ். அதற்குள் இருவரையும் கொன்று விடுகின்றனர் கம்மோடெஸின் சிப்பாய்கள். அவர்களை புதைத்துவிட்டு அங்கேயே மயங்கி விழுந்துவிடும் மேக்சிமஸ் அடிமையாக சிறைபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறான். பிறகு ஜுக்காபார் என்ற இடத்தில் ப்ராக்சிமோ என்பவனிடம் விற்க்கப்படுகிறான். ப்ராக்சிமோ உயிர் கொல்லும் விளையாட்டை அந்த ஊரில் நடத்துப்பவன். அதில் மேக்சிமஸ் விளையாட திணிக்கபடுகிறான். அவனது வெற்றி ப்ராக்சிமோவின் நன்மதிப்பை பெறுகிறது. அந்த வீரர்களின் பெயர் "க்ளாடியேட்டர்". ப்ராக்சிமோவும் ஒரு காலத்தில் க்ளாடியேட்டர் ஆக இருந்து விடுதலை அடைந்தவன். கம்மோடெஸ் தன் தந்தையின் நினைவாக ரோமில் நடத்தும் சண்டையில் கலந்து கொண்டு மக்களின் நன்மதிப்பை பெற்றால் அடிமைத் தனத்தில் இருந்து விடுதலை பெறலாம் எனக் கூற ப்ராக்சிமோ மற்றும் உடன் இருக்கும் மற்ற அடிமை தோழர்களுடன் ரோம் செல்கிறான். அங்கு நடக்கும் சண்டையில் மக்களின் நன்மதிப்பை பெற்றனா ? கம்மோடெஸின் ஆட்சி என்ன ஆனது ? தன் மனைவியையும் மகனையும் கொன்ற கம்மோடெசை மேக்சிமஸ் என்ன செய்தான் என்பது தான் மீதி "க்ளாடியேட்டர்".

மேக்சிமஸ் ஆக ரசல் க்ரூவ். மிகவும் பொருத்தமான ஹீரோ. ரசல் க்ரூவ் நடிப்பில் நான் பார்த்த இரண்டாவது படம் இது தான். இதற்க்கு முன் "ஏ பியூட்டிஃபுல் மைன்ட்" பார்த்திருக்கிறேன். அதிலும் அருமையான நடிப்பை நல்கியிருப்பார். இதில் சண்டைக்காட்சிகளும் சேர்ந்து வருவதால் மிகவும் பிடித்திருந்தது. பிறகு வில்லனாக வரும் ஜகுயன் பெனிக்ஸ்.  ஆள் ஆரம்பத்தில் பார்க்க கொஞ்சம் டம்மியாக தெரியவும் ஏதோ சைடு ரோல் போல என நினைத்தேன். சக்தி வாய்ந்த மதியுகம் மிகுந்த வில்லனாக அவரை காட்டியிருக்கிறார்கள். நன்றாகவே செய்திருந்தார்.

உண்மையான வரலாற்றுக் கதாபத்திரங்களை வைத்து ஒரு கற்பனைக் கதை செய்திருக்கிறார்கள். படத்தின் ஹீரோவான மேக்சிமஸ் கதாப்பாத்திரமே கற்பனை தான். ரோமன் படையை சேர்ந்த “ஹீரோடியன்” என்ற சிப்பாய் எழுதிய புத்தகங்களை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாக்கிய ஒரு கற்பனைக் கதாப்பாத்திரம் தான் மேக்சிமஸ். கம்மோடெஷை கொலை செய்த ஒரு சண்டை வீரனை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாக்கப்பட்டதே மேக்சிமஸ் கதாப்பாத்திரம்.

எனக்கு சில படங்கள் பார்த்து முடிக்கும் பொழுது ஒரு திருப்தி உணர்வு வரும். அருமையான ஒரு திரைப்படம் பார்த்திருக்கிறோம் என்ற மனநிறைவு. இந்த படம் முடியும் பொழுதும் அதே உணர்வு. அதனால் தான் இதனை இங்கே பகிர்ந்து கொண்டேன். இதுவரை பார்க்காமல் இருக்கும் நண்பர்கள் நிச்சயம் பார்க்க வேண்டுமாய் பரிந்துரைக்கிறேன்.


Posted on முற்பகல் 9:44 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 11 ஆகஸ்ட், 2015

இந்த தலைப்பில் நான் கடைசியாக எழுதியது போன வருடம் ஆகஸ்ட். மறுபடியும் இந்த ஆகஸ்ட் மாதம் தான் எழுத நேர்ந்திருக்கிறது. சரி இந்த முறை நான் எழுத போகும் திரைப்படம் என்னவென்று பார்ப்போம்.

1992 அக்டோபர்  25 தீபாவளி அன்று வெளியாகி பெரும் வெற்றி பெற்ற "தேவர் மகன்" இந்த முறை எனது ஆல் டைம் பேவரைட் திரைப்படம். சென்ற முறை எழுதிய கட்டுரையில் நான் ஒரு ரஜினி ரசிகன் என்று கூறியிருந்தேன். ஆனால் அப்படி கூறியிருந்த நான் இரண்டு முறையும் பேவரைட்  திரைப்படங்கள் என கமல் படங்களையே குறிப்பிட்டிருக்கேன். இது தான் கமலின் பலமும், ரஜினியின் பலவீனமும். 

ரஜினி வணிகரீதியான வெற்றிப் படங்களை தேர்வு செய்ய கமல் வணிகப் படம், கலைப் படம், வணிகரீதியான கலைப்படம் எனக் கலந்துக் கட்டி அடித்தார். இப்போது நாம் ஆகா ஓஹோ வென கூறும் பல கமல் படங்கள் எல்லாம் ரிலீசான பொழுது அவருக்கு பல்பு கொடுத்தன என்பதை மறுப்பதற்கு இல்லை. ராஜபார்வை, குணா, ஆளவந்தான், ஹே ராம், அன்பே சிவம் என இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இருப்பினும் அவை காலம் கடந்தும் பார்க்கபடுகின்றன நினைவில் வைத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. அதுவே கமலின் வெற்றி. சரி இப்போது "தேவர் மகன்" ஏன் எனது "ஆல் டைம் பேவரைட்" என்பது பற்றி பார்ப்போம்.

இந்த படம்  எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போக மிக முக்கியமான காரணங்கள். கமல், சிவாஜி, இளையராஜா. கமல் சக்தியாகவும், சிவாஜி பெரிய தேவராகவும் மட்டுமே இந்த படம் முழுவதும் தெரிவார்கள். ஒரு சாதாரணக் காட்சியை எப்படி நடிப்பின் மூலம் மிகச்சிறந்த காட்சியாக சினிமாவில் நிலை நிறுத்துவது என்பதை பல இடங்களில் இருவரும் நிருபித்துக் கொண்டே வருவார்கள். முக்கியமாக மழை பொழியும் இரவில் இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் காட்சி. அந்த காட்சி தமிழ் சினிமாவின் கிளாசிக் என்பதை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள் என நினைக்கிறேன். எனக்கு அந்த காட்சியினை ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும் பொழுதும் புதியதாய் பார்ப்பதை போன்ற ஒரு உணர்வு. சிவாஜி கதாப்பாத்திரத்தில் நடிப்பதற்கு பலர் பரிசிலிக்கப்பட்டர்கள். விஜயகுமார், எஸ்.எஸ்.ஆர். போன்றோர். ஆனால் சிவாஜி நடிப்பில் இந்த படத்தினை பார்த்தப் பின்பு சத்தியமாக அவரை விட யாரும் சிறப்பாக செய்து விட முடிந்திருக்காது என்றே தோன்றுகிறது. குறிப்பிட்டு சொல்ல ஒரு காட்சி. பஞ்சாயத்தில் நாசர் மரியாதைக் குறைவாக பேசிவிட கோபத்துடன் வீதியில் நடந்தப்படியே பேசி வரும் காட்சியில் கமலிடம், "உன் ஹோட்டல்-ல எனக்கும் ஒரு வேலை போட்டு கொடுப்பா.. இந்தா இது பண்ணுவாங்களே.. இந்தா இப்படி.. என்னடா அது.." எனக் கூறிகொண்டே மாவு ஆட்டுவது போல சைகை செய்வார். ஒரு வார்த்தையில் சொல்வதென்றால் "க்ளாஸ்".

அடுத்ததாக இளையராஜா. காலம் கடந்தும் நம்மை ரசிக்க வைக்கும் பாடல்களை கொடுத்திருந்தார் இந்த படத்தில். இளையராஜா இசையமைத்த கமலின் ஒவ்வொரு படங்களும் மியூசிக்கல் ஹிட். கமல் படங்களின் பெரும் தூண் இளையராஜா என்றால் மிகையில்லை. அதனால் தான் ஏ.ஆர்.ரகுமான் வருகைக்குப் பின் எல்லோரும் அவர் பின்னால் செல்ல கமல் மட்டும் இளையராஜாவின் ஆர்மோனிய பெட்டியில் தலை சாய்த்திருந்தார். கமல் தயாரித்த படத்தில் இளையராஜா இசையமைக்காமல் போனது விஸ்வரூபம் படத்திற்குப் பின் தான். 

படத்தின் ஒவ்வொரு நடிகர்களும் நாம் ஒரு படம் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வு நம்மில் எழாமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள். நாசர், ரேவதி, கௌதமி, வடிவேலு, காக்கா ராதாகிருஷ்ணன் என அனைவரும் தேவர்மகனில் குறிப்பிடத் தகுந்தவர்கள் தான்.

கமல் ஒரு நடிகனாக எந்த அளவிற்கு என்னை கவர்ந்தரோ அதை போல் வசன கர்த்தாவாகவும் என்னைக் கவர்ந்தார். மிக கூர்மையான வசனங்கள். குறிப்பிட்டு சொல்ல படம் முழுவதும் நிறைய உள்ளன.

நான் கமல் பக்தன் எல்லாம் இல்லை. ஆனால் ஏனோ இந்த படம் பார்க்கும் பொழுது மட்டும் ஒரு வெறித்தனமான கமல் பக்தனாக எனை உணர்கிறேன். எனது ஆல் டைம் பேவரைட்  திரைப்படங்கள் வரிசையில் சொல்ல இன்னும் நிறைய கமல் படங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றாக எழுதுவோம்.

Posted on முற்பகல் 10:00 by Elaya Raja

No comments