வெள்ளி, 9 டிசம்பர், 2016

வெங்கட் பிரபுவின்   அடையாளமான சென்னை 28 படத்தின் இரண்டாம் பாகம் பெரிய எதிர்பார்ப்பை எண்ணில் ஏற்படுத்தவில்லை. முதல் பாகம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். இருப்பினும் இரண்டாம் பாகத்தின் முன்னோட்டம், அத்தனை ஈர்ப்பாக இல்லை. ஆனாலும் முதல் நாள் பார்க்கலாம் என்று டிக்கெட் புக் செய்தாகிவிட்டது. மொக்கையாக போய் விட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயத்தை  எல்லாம் படம் ஆரம்பித்த 15 நிமிடத்தில் மறந்துபோய் படத்தை ரசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.



திருமணம் ஆகி செட்டில் ஆன ஷார்க்ஸ் டீம் அணி நண்பர்கள் ஜெய்யின் காதல் திருமணத்திற்காக தேனி செல்கிறார்கள். அங்கு அவர்களது டீம்-மை சேர்ந்த அஜய் ஆகாஷை பார்க்கிறார்கள். அந்த ஊரில் நடக்கும் அத்தனை போட்டிகளிலும் தனது அணியே ஜெயிக்க வேண்டும் அதற்காக எதையும் செய்ய தயங்காத வைபவ்-க்கும் தனக்கும் இருக்கும் பிரச்சனையை சொல்லி அடுத்த நாள் வேறொரு அணியுடன் நடக்க இருக்கும் போட்டியில் விளையாட அழைக்கிறார் அஜய். இவர்கள் ஒப்புக் கொண்டு மேட்ச் ஜெயிக்கிறார்கள். இறுதி போட்டியில் வைபவ் அணியுடன் விளையாட வேண்டும். ஜெய் அணி விளையாடினால் தனது அணி தோற்று விடும்  என்று வைபவ் செய்யும் உத்தியின் காரணத்தால் ஜெய்யின் திருமணம் நின்று போக அதே காரணத்தால் நண்பர்கள் கூட்டமும் கலைந்து போகிறது. மீண்டும் நண்பர்கள் இணைந்து வைபவ் -டீமை இன்னொரு போட்டியில் ஜெயித்து, ஜெய்யின் திருமணத்தை முடிப்பதே சென்னை 28 - 2ம் பாகம்.

சென்னை 28 பெரிய பலமே அதில் நடித்திருந்த  அனைவரிடத்திலும் இருந்த கெமிஸ்ட்ரி தான். நிஜமாகவே நாம் பார்த்து பழகிய நண்பர்களை போல அவர்களுக்குள்  கலாய்த்துக் கொள்வது  ஏதாவது  பிரச்சனை வந்தால் உடன் இருந்து தோள் கொடுப்பது என்று அந்த நண்பர்கள் கூட்டத்தை அத்தனை உயிர்ப்பாக கொண்டு வந்திருந்தார் வெங்கட். அதே நடிகர்கள் அப்படியே. அந்த கெமிஸ்ட்ரியும் இந்த படத்தில் அப்படியே மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. முதல் பாகத்தில் நடித்த போது ஒருவர் பெயரும் தெரியாது. ஆனால் இப்போது அதில் நடித்திருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி அடையாளம் உண்டு. அதையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு நடித்திருக்கிறார்கள்.

சிவா நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இந்த படத்தில் தனது டைமிங் வசனங்கள் மூலம் சிரிக்க வைத்திருக்கிறார். துவண்டு போன அவரது சினிமா Career இந்த படத்தின் மூலம் மீண்டும் சிறப்பாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். ஜெய் வழக்கமான படம் போலவே காதல் காட்சிகள், சில சீரியஸ் காட்சிகள். வைபவ் கிராமத்தில் கெத்து காட்டும் கதாப்பாத்திரமாக நன்றாக செய்திருக்கிறார். அவரது கதாப்பாத்திரத்திற்கு இன்னும் கெத்து ஏத்தும் விதமாக யுவனின் அருமையான பின்னணி இசை வேறு. மற்ற கதாபாத்திரங்கள் எல்லோரும் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலையை செய்திருக்கிறார்கள்.

திரைக்கதை பெரிய அளவில் இல்லை என்றாலும் நடிகர்களின் உறுத்தாத நடிப்பு, டைமிங் வசனங்கள், சிறப்பான எடிட்டிங் என்று எல்லாம் சேர்ந்து படத்தை ரசிக்க வைக்கிறது. அங்கங்கே சிவா "ரெவியூ" செய்வது போல "Youtube" வீடியோ காட்சிகளாக "ஆன்லைன்" விமர்சகர்களை கலாய்த்திருப்பது நல்ல உத்தி.  இதுபோல நிறைய "Surprise" மூலம் இந்த இரண்டாவது பாகத்தை முதல் பாகத்தைப் போலவே  ரசிக்கும்படி செய்திருக்கிறார் வெங்கட். பிரியாணி, மாஸ் தோல்விகளுக்குப் பிறகு இந்த இரண்டாம் பாகத்தின் வெற்றி வெங்கட்க்கு உற்சாகம் கொடுப்பதாக இருக்கும்.

முதல் பாகத்தில் தன் நண்பர்களுடன் இருந்துவிட்டு வந்ததைப் போல ஒரு  ஜாலியான  அனுபவத்தைக் கொடுத்த வெங்கட் பிரபு, நீண்ட நாள் கழித்துப் பார்க்கும் நண்பர்களுடன் மீண்டும் ஒரு சுற்றுலா சென்று வந்ததை போல ஒரு சிறப்பான அனுபவத்தை இந்த இரண்டாவது இன்னிங்ஸ்-ல் கொடுத்திருக்கிறார். முகம் சுழிக்க வைக்கும் டபுள் மீனிங் வசனங்கள், மொக்கை காமெடி என்று கொள்ளாமல் நண்பர்களோடு சென்று ரசித்து விட்டு வரும்படியான ஒரு "stress buster" தான் இந்த படம்.

Posted on முற்பகல் 4:15 by Elaya Raja

No comments

வியாழன், 1 டிசம்பர், 2016

சுஜாதாவின் “ஆ..” என்ற நாவலில் “மண்டைக்குள் குரல் கேட்கும் நாயகன்” என்ற கருவைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டிருக்கும் விஜய் ஆண்டனியின் “சைத்தான்” முதல் நாளே பார்த்தாகிவிட்டது. இப்படி முதல் நாளே பார்க்கும் ஆர்வத்தை தூண்டிய “YouTube-ல் முதலில் ரிலீஸ் செய்த ஒன்பது நிமிடக் காட்சிகளும் மீண்டும் ரிலீஸ் செய்த 4 நிமிடக் காட்சிகளும்” நல்லதொரு விளம்பர யுக்தி. கதையை கணிக்க முடியாமல் நல்லதொரு ஆர்வத்தையும் தூண்டின அந்த காட்சிகள்.


IT நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் இருக்கும் நல்ல “புத்திசாலியான” விஜய் ஆண்டனி அனாதைப் பெண்ணான கதாநாயகியை Matrimony தளத்தில் பார்த்து திருமணம் செய்து கொள்கிறார். திருமணம் முடிந்த சில நாட்களில் திடிரென விஜயின் மண்டையில் ஒரு குரல் கேட்க தொடங்குகிறது. அவரை தற்கொலை செய்து கொள்ளும்படியும் ஜெயலக்ஷ்மியை கொள்ளும்படியும் தூண்டுகிறது. மனநல மருத்துவரின் உதவியை நாடும் விஜய்க்கு தன் பூர்வ ஜென்மம் குறித்த சில விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகிறது. அவரது பூர்வ ஜென்மம் குறித்த தேடலும், அடுத்தடுத்து நடக்கும் விஷயங்களுமே “சைத்தான்”. (இப்படி கதை சொல்றதுதான் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு)

முதல் காட்சியிலையே கதையினை தொடங்கியது நல்ல விஷயம். ஒரு வித ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது. அடுத்தடுத்து கதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முதல் பாதி முழுவதும் யாருடைய குரல் அது, பேயா, இல்லை கற்பனையா என்று கதாநாயகன் போலவே அதனை தெரிந்து கொள்ள நமக்கும் ஆர்வத்தை தூண்டுகிறது. முதல் பாதியில் அப்படி சுவாரசியத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு அதை இரண்டாம் பாதியில் தவற விட்டுவிட்டார்கள். நீளமான, தமிழ் சினிமாவுக்கே உரித்தான சில காட்சிகள், இரண்டாம் பாதியின் வேகத்தை குறைத்து விடுகிறது. திடிரென முளைக்கும் வில்லன் கதையில் பொருந்தாமல் போனதைப் போல் இருந்தது. வில்லனின் இடமும், கிளைமாக்ஸ் சண்டை நடக்கும் அந்த அறையும் “The Equalizerபடத்தினை நினைவூட்டியது. “End credits” போடும் போது அவிழும் ஜெயலக்ஷ்மி குறித்தான அந்த ட்விஸ்ட் இன்னும் கொஞ்சம் எல்லோரும் புரிந்துக் கொள்ளும்படி அல்லது இன்னும் விவரமாக காட்டி இருக்கலாம் என்று தோன்றியது.

விஜய் ஆண்டனி “இந்தியா-பாகிஸ்தான்” தவிர்த்து மற்ற எல்லாப் படங்களிலும் ஒரு வித இறுக்கமான, அதிகமான முகப்பாவனைகளை காட்டத் தேவைப்படாத கதாப்பாத்திரங்களையும் கதைக் களத்தினையுமே தேர்வு செய்து நடித்து வருகிறார். இந்த படமும் அது போலவே. கதாநாயகியுடன் வரும் சில காட்சிகள் மட்டும் சிரித்த முகமாக கொஞ்ச நேரம் வலம் வருகிறார்.

ஒளிப்பதிவும், பின்னணி இசையும் நன்றாக இருந்தது. முக்கியமாக “ஜெயலக்ஷ்மி” பாடலும், அந்த தீம் இசையும் காட்சிகளை சுவரசியப்படுத்தியது.

சமீபகாலமாக வரும் “சென்ஸ்” இல்லாத படங்களுக்கு மத்தியில் “சைத்தான்” நன்றாகவே இருக்கிறது. வித்தியாசமான ஒரு அனுபவத்தைக் கொடுக்கும் விறுவிறுப்பான திரைப்படம். விஜய் ஆண்டனிக்கு இதுவும் வெற்றிப்படமாகவே இருக்கும்.

Posted on முற்பகல் 2:47 by Elaya Raja

No comments

திங்கள், 14 நவம்பர், 2016

சிம்பு என்ற அருமையான நடிகரால் தாமதமாக்கப்பட்டு ஏ.ஆர்.ரகுமானின் அற்புதமான பாடல்களோடு காதல் காட்சிகளுக்கு பேர்போன கெளதம்மேனின் இயக்கத்தில் வெளிவந்திருக்கும் படம் “அச்சம் என்பது மடமையடா”. கௌதம்மேனன், சிம்பு, ஏ.ஆர்.ரகுமான் ஆகியோர் “விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா” பிறகு ஒன்று சேர்கிறார்கள் என்றதும் ஏற்பட்ட எதிர்பார்ப்பு கெளதம் “என்னை அறிந்தால்” தொடங்கிவிட்டு இதனை கிடப்பில் போட்டதும் கொஞ்சம் சப்பென்று ஆனது. ஆனால் “தள்ளிப் போகதே” மூலம் படத்தின் மீதான எதிர்பார்ப்பு எகிறியது. சிம்புவின் கால்ஷீட் சொதப்பல் என்ற கௌதமின் பொலம்பல்களுக்கு பிறகு ஒரு வழியாய் வெளிவந்துவிட்டது.


கதை நாம் அடிக்கடி பார்த்துப் பழக்கப்பட்ட ஹீரோயினை ஏதோ காரணத்திற்காக கொல்ல முயலும் வில்லன் கூட்டத்தை அழித்து ஹீரோயினைக் கரம் பிடிக்கும் கதைதான். ஆனால் தன் பாணியில் இளசுகளை ஈர்க்கும் காதல் பொங்கும் காட்சிகளாலும், ஏ.ஆர்.ரகுமானின் துள்ளலான இசையாலும், “வாவ்” என நம்மை சொல்ல வைக்கும் ஒளிப்பதிவினாலும் ரசிகர்களை திருப்திப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார். “டைட்டில் கிரெடிட்” போடும் போது “தி காட்பாதர்” படத்தின் ஒரு காட்சியிலிருந்து “இன்ஸ்பைர்” ஆனது என்று காட்டப்பட்டது. எதிரிகளால் தாக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடும் தன் தந்தையை கொல்ல வருபவர்களிடமிருந்து காப்பாற்ற முயலும் ஹீரோ என்ற காட்பாதர் படத்தின் காட்சியே “இன்ஸ்பிரேசன்” என்பது “அ.எ.ம.” வரும் நீளமான அந்த மருத்துவமனைக் காட்சி கூறிவிடுகிறது. அந்த ஒரு காட்சி “இன்ஸ்பிரேசன்” என்பது மகிழ்வாக இருப்பினும் கதை கடைசியில் நம் தமிழ் சினிமா “டெம்ப்ளட்” போலவே அமைந்துவிட்டது. இப்படியெல்லாம் கூறுவதால் படம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று அர்த்தம் இல்லை. படம் எனக்கு பிடித்தே இருந்தது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரசித்துப் பார்த்தேன்.


சிம்பு (எ) STR என்கிற நடிகரை திரையில் எந்த அளவிற்கு தமிழ் ரசிகர்கள் “மிஸ்” செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியும் தெளிவுபடுத்தியது. எதார்த்தமான உடல் மொழி, “ஓவர் ஆக்டிங்” என்று எண்ணச் செய்யாத நடிப்பு என்று படத்திற்கு நியாயம் செய்திருக்கிறார். இத்தனை திறமை இருந்தும், இவ்வளவு அருமையான “Screen Presence” கொண்டிருந்தும் அதனை சரிவர புரிந்துக் கொள்ளாத, அதனை முழுவதும் உபயோகிக்காத இவரைக் கண்டு வருத்தம் தான் மேலிடுகிறது. சமீபத்தில் விகடனுக்கு இவர் அளித்திருந்த பேட்டியில், “என்னால டைமுக்கு வர முடியாது. என்னை அப்படி எதிர்பாக்காதிங்க. அது என்னோட பர்சனல்” என்று நேரம் கடந்து படப்பிடிப்புக்கு வரும் இவரது தவறுக்கு காரணம் கூறியிருந்தார். மேலும் “ஏ.ஆர். ரகுமான் நைட்ல டியூன் போடுவாரு, அஜித் ஆடியோ ரிலீஸ் வரமாட்டாரு, அப்படியெல்லாம் தெரிஞ்சி தானே அவங்ககூட வொர்க் பண்றீங்க. அதே மாதிரி நான் லேட்டா வந்தாலும் என் வேலைய சரியா முடிச்சிக் கொடுத்துடுவேன்னு தெரியும்” எனக் கூறியிருந்தார். அவர் குறிப்பிட்டதைப் போல் ஏ.ஆர்.ரகுமான் இரவில் இசை அமைப்பதாலோ, அஜித் ஆடியோ ரிலீஸ் வராமல் போவதாலோ யாருக்கும் நேர விரயமோ பண கஷ்டமோ ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. ஆனால் ஹீரோவாக நடிக்கும் ஒரு நடிகர் காலம் தாழ்த்தி வருவதால் எத்தனை பேர் காத்திருக்க வேண்டியது இருக்கும். சிம்பு என்ற நடிகரை நான் ரசிக்கிறேன். ஆனால் தன்னுடைய இந்த பழக்கத்தால் எத்தனை பேர் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்று உணராத அவரின் “Attitude”-ஐ வெறுக்கிறேன். (இது படத்தின் விமர்சனம் என்று அல்லாமல் சிம்பு பற்றிய விமர்சனம் என்பதைப் போல் மாறிவிட்டதை உணர்ந்தே இருக்கிறேன்.)


நாயகியாக தமிழுக்கு அறிமுகமாகியிருக்கும் மஞ்சிமா மோகன் நடிப்பிலும் அழகிலும் எந்த குறையும் இல்லை. (எப்போது கெளதம் மேனன் நாயகிகள் ரசிகர்களுக்கு அழகாய் தெரியாமல் போயிருக்கிறார்கள்?) சினிமாவில் முதன்முறையாக வில்லனாக பாடகர் பாபா சாகேல். “Super Selection” என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அப்படி ஒரு பொருத்தம். இனி இவரை “மதுரை தமிழ், சென்னை தமிழ், கோயமுத்தூர் தமிழ்” என்று விதவிதமான தமிழ் பேசும், “முறுக்கு மீசை, தாடி, விக் வைத்த” என்று பல விதமான வில்லனாக தமிழ் சினிமாவில் பார்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

படத்தின் வசனங்கள் அருமை. பல இடங்களில் “சிம்பிள் அண்ட் சூப்பர்” என்று சொல்லக் கூடிய அளவில் இருந்தது. “சீரியஸ்” காட்சிகளில் கூட காட்சியின் “மூட்”டை கெடுத்துவிடாத “காமெடி” வசனங்கள் திரையரங்கில் பலத்த கைதட்டலைப் பெற்றது.

 “அ.எ.ம” படத்தின் ஆகச் சிறந்த பெரும்பலம் ரகுமானின் பாடல்கள். அதற்காகவே “முதல் நாள் முதல் ஷோ” சென்ற சில நண்பர்களை நான் அறிவேன். முக்கியமாக “தள்ளிப் போகதே”, “ராசாளி” இரண்டும் கிட்டத்தட்ட இளசுகளின் “தேசிய கீதம்” போலதான். அத்தனைப் பாடல்களையும் முதல் பாதியிலையே பயன்படுத்த பெரும் தைரியம் நிச்சயம் வேண்டும். அப்படி செய்தும் அது படத்தின் வேகத்தை பாதித்துவிடாதபடி திரைக்கதை அமைத்த கெளதம்மேனனுக்கு நிச்சயம் பாராட்டுகள் போய் சேர வேண்டும்.


கெளதம் பெரும்பாலும் “More realistic” ஆக படம் செய்பவர். பறந்து பறந்து அடிக்கும் சண்டைக் காட்சிகள்  அவரை மறந்து கூட அவரது படத்தில் இடம் பெறாது. “படித்து முடித்து வேலைக்கு செல்லாமல் தங்கையின் நண்பியைக் காதலிக்கும் இளைஞன், தன் காதலியை அவளுக்கு ஏற்பட போகும் ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்ற என்னென்ன செய்வான்” என்ற கருவிற்கு காதல் காட்சிகளில் “More realistic” ஆகவும் அதிரடிக் காட்சிகளுக்கு “less realistic” ஆகவும் திரைக்கதை அமைத்து ரசிகர்களை திருப்திப் படுத்த முயன்றிருக்கிறார். படம் பார்த்த நிறைய நண்பர்கள் இரண்டாம் பாதி “வேஸ்ட்” என்றார்கள். ஒரு வேளை அவர்கள் காதல் காட்சிகளில் மனதை பறிகொடுத்துவிட்டு இரண்டாம் பாதி அதற்க்கு முற்றிலும் வேறாக இருந்ததால் ஏமாற்றமடைந்திருக்கலாம். Spoilder Alert: கடைசியில் சிம்பு போலீசாக வருவது ஹரி, கே.எஸ்.ரவிக்குமார், லிங்குசாமி போன்ற மசாலாப் பட இயக்குனர்களின் படங்களில் இருந்திருந்தால் ரசிகர்கள் சுலபமாக கடந்து போயிருப்பார்கள். அது கெளதம் படத்தில் இருக்கிறது என்பதே பலருக்கு நெருடலாக தெரிகிறது போலும். எத்தனையோ “லாஜிக்” மீறல் படங்களைப் பார்த்து பழகியிருக்கிறோம். இதனையும் அப்படி கண்டு கொள்ளாமல் சிம்பு-மஞ்சிமா ஜோடிக்காகவும், ஏ.ஆர்.ரகுமானின் இசைக்காகவும் ரசித்து விட்டு வரலாம் என்றே நான் சொல்வேன்.

Posted on முற்பகல் 12:23 by Elaya Raja

No comments

புதன், 12 அக்டோபர், 2016

க.சுதாகர் அவர்கள் எழுதிய “6174” என்ற அறிவியல் புனைவினை ஏற்கனவே வாசித்திருக்கிறேன். அந்த நாவல் பற்றி சமூக வலைதளங்களில் ஏகப்பட்ட பாராட்டுப் பதிவுகள் பார்த்ததால் போன வருட புத்தக கண்காட்சியின் போது “6174” நாவலை வாங்கினேன். அதனை வாங்கும் போது அருகில் இருந்த அவரது இரண்டாவது நாவலையும் வாங்கிவிட்டேன். முதல் நாவல் நல்ல பாராட்டு பெற்ற நாவல். அதனால் நிச்சயம் இரண்டாவது நாவலையும் அதேப் போன்ற சிரத்தையுடன் எழுதி இருப்பார் என்ற அனுமானத்தில் வாங்கினேன். என் அனுமானம் சரியாகவே இருந்ததது. ( நீண்ட நாட்கள் கழித்து நான் ஒரே நாளில் வாசித்து முடித்த புத்தகம் இது என்பது இங்கு சொல்ல தேவையில்லாத என் அரிய சாதனை.)


நான் லீனியர் திரைப்படம் போல ஆரம்பிக்கிறது நாவல். குஜராத் வேலவதார் காட்டில் ஓநாய் கூட்டத்தில் நடக்கும் சண்டையை ஓநாய்கள் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒரு பெண் காண்பதாய் ஆரம்பிக்கும் கதை பெங்களூரில் தீவிரவாதிகள் போன்ற குழு ஒரு வீட்டில் தற்கொலைப் படையாய் மாறி வீட்டை சுற்றி போலீஸ் இருக்கும் போது வெடிகுண்டை வெடிக்க செய்வது, அந்த தற்கொலைப் படையின் தலைவன் விக்ரம் பத்ரா என்ற ராணுவ அதிகாரிக்கு தன் குதத்தில் சொருகிய சிறு காகிதத்தின் மூலம் நாட்டில் நடக்கப் போகும் மாபெரும் அழிவிற்கு Clue கொடுத்து விட்டு செல்வது, அந்த புதிரை அவிழ்க்க அவர் முயல்வது, அதற்க்கு உறுதுணையாக எம்.ஜி.கே., வித்யா, திவாகர் ஒவ்வொருவராக இணைவது, என அடுத்தடுத்து விறுவிறுப்பாக பறக்கின்றன பக்கங்கள்.

ஏனோ தானோவென்று வாசிக்க முடியாத நாவல் இது. நமது முழு கவனத்தையும் கோருகிறது நாவல். ஏகப்பட்ட அரிய அறிவியல் தகவல்கள், புரியாத இயற்பியல், வேதியியல் இன்னும் புரிபடாத பல இயல்கள் நாவல் முழுவதும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் நிஜமாகவே இருக்கிறதா என படித்து முடித்ததும் “Google” ஆண்டவர் துணைக் கொண்டு தேடும் அளவிற்கு நம்மை ஆட்கொள்கிறது நாவல். “இது எதுக்கு இப்படி”, “அது யாரு”, “இது எப்படி நடந்திருக்கும்” என கேள்விகள் தோன்றியபடியே இருக்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழும் முடிச்சுகள் சுவாரசியமாக இருந்தன.

இப்படி ஒரு நாவல் ஆங்கிலத்தில் வந்திருந்தால் இந்நேரம் இது திரைப்படமாக திரையரங்கை தொட்டிருக்கும். ஆனால் தமிழ் சூழலில் வாய்ப்பே இல்லை. அதனால் இதை படித்தே திரைப்பட உணர்வைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியது தான்.

Posted on முற்பகல் 6:45 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 11 அக்டோபர், 2016

“பாபா”, “புதுப்பேட்டை” (“பாரதி” படத்தில் நடித்திருக்கிறாராம். ஆனால் நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது அதனை பார்த்ததால் அவரின் முகம் எனக்கு நியாபகம் இல்லை) போன்ற படங்களின் மூலம் குணச்சித்திர, சிறு வேட நடிகராக மட்டுமே நான் அறிந்து வைத்திருந்த பாரதி மணி என்ற மனிதர் மீது இந்த புத்தகம் படிக்கும் முன்பு நான் கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் புத்தகத்தை வாசித்து முடிக்கும் போது அப்படியே மாறிவிட்டது.

தில்லியில் 50 வருடங்களாக வாழ்ந்த இவர் எழுத்தாளர் கா.நா.சு (இவரை அதிகம் படித்ததில்லை. இனி தான் படிக்க உத்தேசித்திருக்கேன்) அவர்களின் மருமகன் என்ற விஷயமே புதிதாக இருந்தது. பிரபலமான எழுத்தாளரின் மருமகன் என நினைக்கும் போதே அடுத்தடுத்த கட்டுரைகளால் அவரின் தனிப்பட்ட ஆளுமை புலப்படுகிறது. ராஜீவ் காந்தியை ஏர்போட்டில் சந்தித்த சம்பவம், மதர் தெரஸாவுடன் பக்கத்து சீட்டில் விமான பயணம், பங்களாதேஷ் பிரதமர் ஷேய்க் ஹசினா குடும்பத்துடன் கொண்டிருந்த நட்பு, அண்ணாவுடன் அவரது மூக்குப்பொடி நெடியுடன் படம் பார்த்த அனுபவம், நேருவை சந்தித்த அனுபவம் என ஏகப்பட்ட சுவையான(அது என்ன சுவையான??) கட்டுரைகள் புத்தகம் முழுவதும். இத்தனை பெரிய மனிதர்களின் நட்பிருந்தும் அவர்களின் மூலம் எந்த ஆதாயத்தையும் எதிர்ப்பார்க்காத மனிதராக இருந்திருக்கிறார் என்பது இவர் மீது பெரும் மதிப்பினை ஏற்ப்படுத்தியது. வெறும் வட்டச் செயலாளரை தெரிந்திருந்தால் கூட பந்தா பண்ணும் இருபத்தியோராம் நூற்றான்றில் இப்படியொரு மனிதர்.

எழுத்தாளர் அதிஷா அவர்களின் வலைத்தளத்தில் தான் இந்த புத்தகம் பற்றி தெரியவந்தது. நூலகத்தில் இதனை எடுக்கும் போது வெறும் கட்டுரைத் தொகுப்பு புத்தகத்தில் என்ன பெரிதாய் சுவாரசியமாய் இருந்துவிடப் போகிறது என்ற மன நிலையோடு தான் எடுத்து வந்தேன். ஆனால் முடிக்கும் போது நல்லதொரு கட்டுரைத் தொகுதியை படித்த திருப்தி. நான் மிகவும் ரசித்த கட்டுரைகள் நிகம்போத் காட் சுடுகாடு பற்றிய கட்டுரையும், பங்களாதேஷ் நினைவுகள் பற்றிய கட்டுரையும். பங்களாதேஷில் வாழும் தமிழ் குடும்பங்கள் பற்றி வாசித்த போது இந்திய பிரிவினை ஏற்படுத்திய பாதிப்பை உணர முடிந்தது. மொத்தத்தில் நல்லதொரு வாசிப்பனுவத்தையும், தில்லியில் வாழாமலே அங்கு வாழ்ந்ததைப் போன்ற ஒரு பிரமையையும் ஒரு சேர அளிக்கிறது இந்த புத்தகம்.

நண்பர்களை சுலபமாக சம்பாதித்துக் கொள்ளும் மனிதர் என்ற பெரும்பேருக்கு சொந்தகாரரான இவரை ஒரு முறை நேரில் சந்தித்து கைகுலுக்கி விட்டு ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் என்னைப் போலவே இதனை வாசிக்கும் அனைவருக்கும் தோன்றும் என நினைக்கிறேன். தவறவிடக் கூடாத, பாரதி மணி என்ற “One book wonder” எழுத்தாளரின் அருமையான அனுபவக் கட்டுரைத் தொகுதி இந்த புத்தகம்.

Posted on முற்பகல் 1:47 by Elaya Raja

No comments

சனி, 8 அக்டோபர், 2016

இந்த படத்தினை எந்த விமர்சனமும் படிக்காமல் முன்னாடியே பார்த்துவிடலாம் என எனக்கு தோன்றியதற்கான காரணங்கள்.

  1.       சிவகார்த்திகேயனின் கவனமான கதைத் தேர்வு முறை. அவருக்கு நன்றாக தெரிகிறது மக்கள் எதனால் தன்னை ரசிக்கிறார்கள், தன் படத்தில் என்ன எதிர்பார்ப்பார்கள், எந்த வசனம் நன்றாக வரவேற்க்கப்படும் என்று. ஆனால் பெண் வேடத்தில் நடிக்கிறார் என்றதும் சின்ன நெருடல் இருந்தது. அது வொர்க்-அவுட் ஆகாமல் போனால் என்னாகும் என்பது நிச்சயம் அவருக்கும் தெரியும் அதனால் கண்டிப்பாக எல்லோரும் ரசிக்கும்படி கொடுக்க வேண்டும் என முயற்சித்து இருப்பார் என நம்பினேன்.
  2.       PC ஸ்ரீராம். பெரிய இயக்குனர்களின் படங்களை மட்டும் ஒப்புக் கொள்ளும் PC இதில் பணிபுரிகிறார் என்றதும் இத்தனை வருட சினிமா அனுபவம் கொண்ட அவர் நிச்சயம் ரசிக்கும்படியான கதையாகத் தான் இருந்திருக்கும் என நினைத்தேன்.
  3.       கீர்த்தி சுரேஷ். இதற்க்கு விளக்கம் எல்லாம் தேவை இல்லை என்று நினைக்கிறேன். (எங்கள் ஊரில் இவருக்கு ரசிகர் மன்றம் தொடங்கி நானே தலைவராக பதவி ஏற்கலாம் என்றிருக்கிறேன்.)

என்னை ஏமாற்றவில்லை ரெமோ. உள்ளே செல்லும் போதே “No logic only magic” என்றபடியே தான் சென்றேன். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் டைமிங் வசனங்களால் சிரிப்பினை ஏற்படுத்தியபடியே இருந்தார்கள். நல்ல வேளை சிவாவிற்கு ஒபெனிங் சாங் எல்லாம் இல்லை.


“அவ்வை சண்முகி” மாதிரி என நாம் சொல்லிவிடக் கூடாது என்பதால் “அவ்வை சண்முகி 2” கதைக்கு ஹீரோ தேவை என்ற காரணத்தை உருவாக்கி அந்த கெட்டப்பில் ஹீரோயின் ஹீரோவை பார்க்க ஹீரோ அந்த பெண் வேடத்தில் ஹீரோயினை கரெக்ட் பண்ணுகிறார் என சாமர்த்தியமாகத் தான் செய்திருக்கிறார்கள். ஹீரோ எந்த வேலையும் செய்யாமல் மிடில் கிளாஸ் பையனாக இருக்கும் போது பயங்கர பந்தாவாக காஸ்டியும் செய்வதும், காதல் செய்வது மட்டுமே வேலை என காட்டிக் கொண்டே இருப்பதும் சலிப்போ சலிப்பு. சதீஷ், மொட்டை ராஜேந்திரன் இருவரும் சிவாவோடு சேரும் காட்சிகளில் சிரிப்பலை அதிகம் ஆனப் படியே இருந்தது. சரண்யா பொன்வண்ணன் வழக்கமான, காமெடி கலந்த அம்மா. காலம் காலமாக செய்யும் கதாப்பாத்திரம் என்பதால் அசால்ட்டாக முடித்துவிடுகிறார். கீர்த்தி சுரேஷ் நடிக்க தெரிந்த அழகான நடிகை. “ரஜினி முருகனை” விட இதில் காட்சிகள் அதிகம். நடிக்கவும் கொஞ்சம் வாய்ப்பு (நான் “தொடரி” பார்க்கவில்லை).

வசனங்கள் படத்தின் ஆகச் சிறந்த பலம். மொக்கை போடாமல் எப்படி பட்ட வசனங்கள் இன்றைய “whatsapp” இளைஞர்கள் யுகத்தில் செட்டாகும் என்று உஷாராக வைத்திருக்கிறார்கள். PC ஸ்ரீராம்-க்கு பெரிய வேலை இல்லாத கதை தான். ஆனாலும் தன்னுடைய அனுபவத்தால் படத்தின் காட்சிகளுக்கு ஒரு “ரிச்னெஸ்” கொடுத்துள்ளார்.

இது போன்ற கதையம்சம் கொண்ட படங்களில் லாஜிக் எல்லாம் “அப்படின்னா” என்பதை போல் தான் இருக்கும். இதிலும் அப்படி உள்ளது என்றாலும் பெரும்பாலான காட்சிகளில் லாஜிக் முயற்சித்திருக்கிறார்கள் என தோன்றியது. சிவகார்த்திகேயனுக்கு பெரிய “மாஸ்” பீல் கொடுக்க ரெமோ முயற்சித்திருக்கிறது. அதில் ஓரளவு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்றே சொல்லவேண்டும். தியேட்டரில் கிடைக்கும் விசில் சத்தம் அதை ஆமோதிக்கிறது.

“லாங் வீகென்ட்” சமயத்தில் சிரித்துப் பார்க்க தோதான படம் தான் ரெமோ.

Posted on முற்பகல் 2:59 by Elaya Raja

No comments

புதன், 21 செப்டம்பர், 2016

“மாதொருபாகன்” சர்ச்சையினால் மட்டுமே பெருமாள்முருகன் என்றொரு எழுத்தாளரை தெரியும். நூலகத்தில் அவருடைய நூலை பார்த்ததும் அவரை வாசித்துப் பாப்போம் என்று எடுத்தேன். ஆனால் இந்த புத்தகத்தின் தலைப்பு என்னை யோசிக்க வைத்தது. இப்படி ஒரு தலைப்பு வைப்பதற்கு நிச்சயம் தைரியம் வேண்டும் அதனால் உள்ளே இருக்கும் கதைகளும் வித்தியாசமாக இருக்கும் என எடுத்து வந்தேன்.


சரளமாக படிக்க தூண்டும் எழுத்து நடை. விவரணைகளால் நகர்த்திச் செல்லப்படும் கதைகளில் அத்தனை எதார்த்தம். எல்லாக் கதைகளின் பேசுப்பொருளும் “பீ”. இதைக் கேட்க்கும் போதே பலரும் முகம் சுளிப்பார்கள். அப்படி இருக்கும் போது அத்தனை கதைகளிலும் “பீயை” விவரமாக வர்ணிக்கும் போது அதன் நாற்றத்தை நாசிகள் உணர்வதை போன்ற ஒரு பிரமை.

“பீ” என்ற தலைப்பில் வரும் கதையில் நண்பர்கள் ஐவர் ஒரு வீட்டில் தங்கி இருக்கிறார்கள். அவர்களின் தங்கியிருக்கும் வீட்டின் செப்டிக் டெங் குழாய் உடைந்து அதன் நாற்றம் அவர்களின் அறை முழுக்க நிரம்பிக் கிடப்பதாய் வரும். கிட்டத்தட்ட அதே போன்ற ஒரு சூழல் இப்போது நண்பர்களுடன் நான் தங்கியிருக்கும் அறையிலும் நிலவுகிறது. கதையில் வரும் அளவிற்கு மோசம் இல்லை என்றாலும் அந்த கதையில் வரும் நண்பர்களின் நிலையில் நாங்கள் இருப்பதாய் நினைத்துக் கொண்டேன்.

“மஞ்சள் படிவு” என்ற சிறுகதையில் கெத்தாக வாழ்ந்த, வயதான பிறகும் யாரையும் எதற்கும் எதிர்பார்க்காத ஒரு பெண்மணி, படுத்த படுக்கையாய் ஆனப் பிறகு தன் மகளின் உதவியுடன் மலம், ஜலம் கழிக்கும் நிலைக்கு ஆளாகிறாள். அந்த கிழவி ஒரு நாள் தன்னுனர்வற்று சேலையில் மலம் கழித்துவிட மகள் சற்று கோவமாக பேசிவிட வைராக்கியமாக சாப்பிடாமல் கிடந்து தன் உயிரை விடுவதாய் முடியும். படித்து முடித்தப் போது என்னையும் அறியாமல் கண்கள் கலங்கி விட்டது. என் பாட்டியின் நியாபகம். என் பாட்டியும் சுற்றி இருந்த மகன், மருமகள் ஆகியோரின் சுடு சொற்களால் மனமுடைந்து சாப்பிடாமல் கிடந்து சாவைப் பெற்றுக் கொண்டார்.

இப்படி ஒவ்வொரு கதைகளும் நான் வாழ்ந்த, நான் கேள்விப்பட்ட, நான் பார்த்த, சம்பவங்களை நினைவுப்படுத்துவதாய் இருந்தது. இத்தனை சுவாரசியமாய், ஆர்வத்தோடு ஒரு சிறுகதை தொகுப்பினை நான் படித்தாய் நியாபகம் இல்லை.

எல்லோரும் உச்சரிப்பதற்கு கூட தயங்கும் ஒரு வார்த்தையை, தன் கதைகளின் கருப்பொருளாய் கொண்டு இப்படி ஒரு தலைப்பினை புத்தகத்திற்கும் வைத்துக் கொண்ட பெருமாள்முருகன் நிச்சயம் பாராட்டத் தக்கவர். இவரின் எழுத்து நடை இவரது மீதி புத்தகங்களையும் வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை தூண்டி இருக்கிறது. 

Posted on பிற்பகல் 9:27 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 9 செப்டம்பர், 2016

ஒரு அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் நடக்கும் கொலை. அதற்க்கு “Tunnel Vision” என்ற பார்வைக் குறைபாடு உள்ள விதார்த் சாட்சி. அதைச் சுற்றி நடக்கும் அடுத்தடுத்த சம்பவங்கள் என தனது முதல் படமான “காக்கா முட்டை”க்கு நேரெதிரான கதைக்களத்தை தேர்ந்தெடுத்த இயக்குனர் மணிகண்டன் கதை சொல்லாடலை “காக்கா முட்டை”யை போலவே “reality” தன்மையோடு படமாக்கியிருக்கிறார்.


மெதுவாக நகரும் காட்சிகள், குறைவான வசனங்கள், தேவையான இடங்களில் மட்டும் இசை, நடிகர்களின் இயல்பான நடிப்பு என்று ஒரு வித கலைப்பட தன்மையை கொண்டிருக்கிறது படம். அதுவே ஒரு திரைப்படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உணர்வை நம்மை மறக்க செய்கிறது. முக்கிய பாத்திரமான விதார்த்தின் “பார்வை குறைபாடு” தன்மையை காட்டிய விதம், அவரின் குணாதிசயங்களை விளக்கும் காட்சிகள் எல்லாம் இயக்குனரின் தெளிவைக் காட்டியது. பரபரப்பான காட்சியமைப்புகள், சண்டைக் காட்சிகள் என எதுவும் இல்லாமல் இயல்பான ஒரு “thriller”. பொறுமையில்லாமல் பார்ப்பர்வர்கள் “அட என்னடா படம் இது” என நொந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு அதிகம். அதுபோன்ற வணிக ரீதியான வட்டத்துக்குள் சிக்காமல் ரசிகர்களின் திரைப்பட ரசனையை உயர்த்தும் விதமான முயற்சியாகத் தான் மணிகண்டனின் இந்த படத்தை பார்க்கத் தோன்றுகிறது.

பாராட்டும்படியான இந்த படத்தில் அந்த கொலை நிகழ்வதற்கான காரணம் வருத்தமளித்தது. பெண்கள் மீதான வன்முறை அதிகரித்திருக்கும் சூழலில் படத்திலும் அப்படியான காட்சியமைப்பு இருப்பது “இதை வேறுவிதமாய் சொல்லியிருக்கலமோ” என யோசிக்க வைத்தது.

ஆனால் வழக்கமான தமிழ் மரபு thriller படங்களில் இருந்து மாறுபட்ட இந்த படம் பாரட்டப் படவேண்டிய முயற்சியே.

Posted on முற்பகல் 6:03 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 2 செப்டம்பர், 2016

இப்படி ஒரு படம் இருக்கிறது என்பதே நேற்று தான் தெரியும். முதலில் இந்த இயக்குனரின் நேர்க்காணல் ஒன்றினை படித்தேன். அப்படி என்ன படம் இது என்று தேடும் போது விமர்சனங்கள் அருமையாக இருந்தன. ஆர்வமுடன் சென்று இன்று திரையரங்கில் பார்த்தாகிவிட்டது. முதலில் இதனை பேய் படம் என்று தான் நினைத்து சென்றேன். ஆனால் பேய் படத்தில் என்ன எதிர் பார்த்து செல்வீர்களோ அந்த அனுபவம் நிச்சயம் இதில் கிடைக்கும். “Seat Edge Thriller” என்பார்களே அப்படி ஒரு வகை தான் இந்த படம்.

சிறு சிறு திருட்டுகள் செய்து பணம் பார்க்கும் மூன்று நண்பர்கள். அதிக குடியிருப்புகள் இல்லாத பகுதியில் இருக்கும் ஒரு ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரி, தன் மகளை விபத்தில் கொன்ற பணக்காரப் பெண்ணின் குடும்பம் இழப்பீடாக கொடுத்த மூன்று லட்சம் டாலர் பணத்தினை வீட்டில் வைத்திருக்கிறார் என்ற தகவல் மூன்று நண்பர்களில் ஒருவனுக்கு கிடைக்கிறது. கண் பார்வை அற்ற அந்த அதிகாரியின் வீட்டில் இருந்து சுலபமாக பணத்தினை எடுத்து விடலாம் என அங்கு செல்கின்றனர் மூவரும். அவர்களுக்கும் நமக்கும் கிடைக்கும் அடுத்த அடுத்த அதிர்ச்சிகளும் திகில் அனுபவங்களும் மறக்க முடியாத திரைப்பட அனுபவத்தை தருகிறது.

வெறும் 1 மணிநேரம் 28 நிமிடங்களே ஓடக்கூடிய இந்த திரைப்படம் முதல் 15 நிமிடம் தவிர அத்தனை நிமிடங்களும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற பதட்டதுடனே நம்மை வைத்திருக்கிறது. குறைந்த கதாபாத்திரங்கள், கட்சிதமான வசனங்கள், நாமே அங்கு இருப்பதை போன்ற உணர்வை தரும் ஒளியமைப்பு, தேவையான இடங்களில் வந்து நம் இதய ஓட்டத்தை நிறுத்தும் இசை தேவையற்ற இடங்களில் அமைதி காக்கும் இசை என்று அருமையாக எல்லாம் அமைந்திருக்கிறது இந்த படத்தில்.

Well Written Script. அதை திரையிலும் சாத்தியப்படுத்தி நல்லதொரு திகில் அனுபவத்தை கொடுத்திருக்கிறார்கள். “கையில் வைத்திருக்கும் பாப்கார்ன் பக்கத்தில் இருப்பவர் முகத்தில் தெறிக்கும் அளவிற்கு நான் பயப்பட வேண்டும்” என நீங்கள் நினைத்தால் நல்ல ஒலி அமைப்பு கொண்ட நாகரிகமான திரையரங்கில் சென்று இந்த படத்தினை பாருங்கள். நிச்சயம் அதற்காக வருத்தப்பட மாட்டீர்கள்.

Posted on முற்பகல் 10:34 by Elaya Raja

No comments

திங்கள், 20 ஜூன், 2016

இருட்டில் மூழ்கி இருந்தது அறை. கட்டில் பக்கத்தில் இருந்த பெரிய டிஜிட்டல் வாட்ச் மணி 10.20 எனக் கூறியது. அந்த இரவு நேரத்தில் நிமிட நேர நிசப்தத்தை கூட விரும்பாதவன் போல் பேசினான் ஜன்னல் ஓரம் நின்றிருந்த பரத். 

“பயமா இருக்கு சித்தப்பா..” 

இதே வார்த்தைகளை வேறு வேறு உடல்மொழியோடு முன்னமே அவன் சித்தப்பா என்றழைத்த மூர்த்தியிடம் பல முறைக் கூறிவிட்டான். இதே வேறு சூழ்நிலையில் இந்த வார்த்தைகளை அவன் கூறியிருந்தால் தலையில் கொட்டி “டேய்.. எத்தனை தடவைடா உனக்கு நான் தைரியம் கொடுத்துட்டு இருக்குறது.. சொன்னா புரிஞ்சிக்க மாட்ட..?” எனக் கேட்டிருப்பான். ஆனால் இப்போது அப்படி நடந்து கொண்டால் “வெண்ணெய் திரண்டு வரும் நேரத்தில் பானை உடைந்த” கதையாகிவிடும் என்று பொறுமை காத்தான் மூர்த்தி. 

“டேய்.. பரத்.. எத்தனை தடவைடா உனக்கு சொல்றது.. உன்னோட பயம் தேவையில்லாதது.. இந்த பிசினஸ் இங்க கடல் மாதிரிடா.. நாமெல்லாம் சுறா மீன்களுக்கு வேலை செய்யுற சின்ன மீனுங்க.. நமக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராம அந்த சுறாங்க பாத்துக்கும்..” என்றான் மூர்த்தி. 

“போலீஸ நினைச்சாத்தான்...” என்று இழுத்தான் பரத். 

“டேய்.. நான் சொன்ன சுறா எல்லாம் அதிகாரத்துல இருக்குறவங்களையே ஆட்டிப்படைக்குற அதிகாரம் படைச்சவங்க தான்டா.. நீ தேவையில்லாதத நினைச்சி கவலைப்படாம ஆக வேண்டிய வேலைய பாரு..” என்றபடி முதுகுக்கு தலையணையை முட்டுக் கொடுத்து சரியாக அமர முயற்சித்தான் மூர்த்தி. திடிரென நினைவு வந்தவனாக “ஹா.. மறந்துட்டேன் பாரு..” என எழுந்து விளக்கை போட்டு கட்டிலுக்கு வலப்புறம் இருக்கும் கபோர்டில் இருந்து வாசனைத் திரவியம் போன்ற ஒரு புட்டியை எடுத்தான். 

“இந்தா மயக்க மருந்து.. சரியா 12 மணிக்கு மேல அவங்க தூங்குற ரூம்க்குள்ள போ.. வேலைய முடி.. அதுக்கு அப்புறம் நான் பாத்துக்குறேன்..” என்றான் மூர்த்தி. 

அதை ஒரு வித உற்சாகமின்மையின்றி வாங்கிக் கொண்டான் பரத். 

“சித்தப்பா.. அவங்கள இன்னைக்கே கொன்னுடுவாங்களா..?” 

“அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது.. புரோக்கர்க்கு முன்னாடியே சொல்லிட்டேன்.. அவங்க மயக்கமானதும் அவனுக்கு கால் பண்ணி சொல்லிட்டோம்ன்னா வண்டில வந்து அவனோட ஆளுங்க தூக்கிப் போட்டு எடுத்துட்டு போய்டுவாங்க.. ஆனா அதுக்கு அப்புறம் என்ன பண்ணுவாங்க எப்படி கொல்லுவாங்க பார்ட்ஸ் எவளோக்கு விப்பாங்க அதைப் பத்தி எல்லாம் புரோக்கர்ங்க பேச மாட்டாங்க.. ஆனா நமக்கு சேர வேண்டிய அமௌன்ட் அடுத்த நாளே பிளாக் மணியா வந்து சேந்துடும்.. அது தான் பிசினஸ்.. “ என விளக்கம் கொடுத்தான் மூர்த்தி. 

“ஹ்ம்ம்.. சரி சித்தப்பா..” என கூறியபடி கட்டில் அருகே இருந்த டேபிள் மீது அந்த புட்டியை வைத்து விட்டு மூர்த்தியின் இடது பக்கம் படுத்தான். 

“கொஞ்ச நேரம் தூங்கு.. நான் 12 மணிக்கு மேல எழுப்பி விடுறேன்..” என்றான் மூர்த்தி. 
இருவரும் கண்களை மூடினர். 


கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் பரத் பெசன்ட் நகர் பீச் போகாமல் இருந்திருந்தால் இப்படி ஒரு சம்பாஷனை இருவருக்குமிடையே ஏற்ப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. நண்பன் ஒருவனை பார்ப்பதற்காக அன்று பீச் சென்றிருந்தான் பரத். 

“டேய்.. எங்கடா இருக்க..? என்ன இனி தான் வீட்ல இருந்து கெளம்ப போறியா..? டேய் எப்படா வரேன்னு சொன்ன.. நான் வந்து அரை மணி நேரம் ஆச்சி.. போன் பண்ணா அட்டென்ட் பண்ணாத போதே நினைச்சேன் இந்த மாதிரி ஏதாவது பண்ணுவன்னு.. சரி நான் கெளம்புறேன்.. டேய் போடா இனிமே எல்லாம் வெயிட் பண்ண முடியாது.. பாய்” எனப் பேசிக் கொண்டே போனை அணைத்து பாக்கெட்டில் வைக்க போகும் போதுதான் கவனித்தான் அங்கே பீச் மணலில் அமர்ந்திருந்த கணேஷ், கோகுல், முரளி, விக்னேஷ் ஆகியோரை. அந்த நான்கு பேரும் பரத்துடன் அவர்களின் சொந்த ஊரான விழுப்புரம் அருகே ஒரே பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்தவர்கள். பரத் அந்த பள்ளியில் டீசி வாங்கிக் கொண்டு வந்த பின்பு பிள்ளை இல்லாத சித்தப்பா மற்றும் சித்தி வீட்டில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். 

“டேய்.. நீங்கெல்லாம் எப்போடா சென்னைக்கு வந்திங்க..? எப்படி இருக்கீங்க..?” என விசாரித்தான் பரத். 

“டேய்.. பரத்.. நல்லா இருக்கோம்டா.. வண்டலூர் பக்கத்துல்ல இருக்குற காலேஜ்ல தான் இன்ஜினியரிங் ஜாயின் பண்ணிருகோம்.. நீ எப்படிடா இருக்க..? எங்க படிக்குற..?” என்றான் கணேஷ் அனைவரின் சார்பாக. 

“சூப்பர் டா.. நான் லயோலா விஸ்காம் படிக்குறேன்டா.. நீங்க எங்க தங்கியிருக்கீங்க..?” என்ற பரத்தின் கேள்விக்கு “ஹாஸ்டல்ல தாண்டா.. நீ எங்கடா தங்கியிருக்க..?” என்றான் கோகுல். 

“நான் எட்டாவது முடிச்சி டீசி வாங்கிட்டு வந்ததுல இருந்து சென்னைல எங்க சித்தப்பா வீட்டுல தங்கி தாண்டா படிச்சிட்டு இருக்கேன்..” என்றான். 

கணேஷ் “ஓ.. ஓகே டா..” என்றான். 

“சரி எங்கேயும் போற பிளான் இருக்கா உங்களுக்கு..?” 

“இல்ல டா.. ஏன்..” 

“நான் வீட்டுக்கு தான் கெளம்புறேன்.. வாங்க நீங்களும்.. பக்கத்துல தான் எங்க சித்தப்பா வீடு.. வந்துட்டு போங்க..” 

“இல்ல டா.. நாங்க கொஞ்ச நேரம் அப்டியே இங்க சுத்திட்டு கெளம்பிடுவோம்.. இன்னொரு நாள் வரோம் டா..” என முந்திக் கொண்டு பதில் கொடுத்தான் கோகுல். 

“டேய்.. வாங்கடா.. நம்ம ஊரு பசங்கன்னு உங்கள கூட்டிட்டு போன எங்க சித்தப்பாவும் சந்தோசப்படுவாரு.. வாங்க..” என பரத் வற்புறுத்தவும் நால்வரும் பார்வையால் கலந்துப் பேசி சரியென பரத்திடம் சொல்லிவிட்டு ஷேர் ஆட்டோ பிடிக்க அவனோடு சேர்ந்து பீச் மணலில் இருந்து ரோடு நோக்கி நடந்தனர்.. 


காலிங் பெல்லை அழுத்திவிட்டு வாசலில் நான்கு பேரோடும் காத்திருந்தான் பரத். சில நொடிகளின் காத்திருப்பிற்குப் பின் கதவை திறந்தார் மூர்த்தி. பரத்தை மட்டும் எதிர்பார்த்த மூர்த்திக்கு உடன் இருந்த நான்கு பேரும் குழப்பதை எற்ப்படுத்தினார்கள். மூர்த்தியின் முகத்தில் எழுந்த கேள்விக்குறியைப் பார்த்ததும் “சித்தப்பா.. இவங்க நம்ம ஊருக்காரப் பசங்க.. என்கூட ஸ்கூல்ல எட்டாவது வரைக்கும் படிச்சாங்க..” என அறிமுகப்படுத்தினான் பரத். 

சட்டென முகம் பிரகாசமாகி, “ஓ.. அப்படியா.. வாங்கப்பா.. உள்ளே வாங்க..” என்றார் மூர்த்தி. 

உள்ளே வந்த நால்வரும் வீட்டைப் பார்த்து விட்டு வாய் பிளந்தார்கள். விலை அதிகம் போல் தெரிந்த சோபா, ஹாலில் மாட்டியிருந்த பெரிய சைஸ் எல்.ஈ.டி. டிவி, பளபள டைல்ஸ் தரை, டுப்லெக்ஸ் டைப் வீட்டின் உள்ளமைப்பு ஆகியவற்றைப் பார்த்ததும் “இவன் சித்தப்பா செம்ம டப்பு பார்ட்டி போல” என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான் கணேஷ். அவர்கள் நால்வரும் சோபாவில் செட்டில் ஆகும் வரை பேசாமல் இருந்த மூர்த்தி “அப்புறம் சொல்லுங்க.. என்ன படிக்குறிங்க..?” என்றார். 

“இங்க தான் சார் வண்டலூர் பக்கத்துல இருக்குற காலேஜ்ல இன்ஜினியரிங் படிக்குறோம்.. ஹாஸ்டல்ல தங்கியிருக்கோம்..” என அவர் கேட்க்கும் முன்பே தங்குமிடம் குறித்தும் தகவல் கொடுத்தான் கணேஷ். 

“சரி சரி.. ஏதும் சாப்பிட்டிங்களா.?” என்றார் மூர்த்தி. 

“ஹா.. சாப்பிட்டோம் ஸார்..” என்றான் கோகுல். 

“சரி.. இருங்க.. டீ போட்டு எடுத்துட்டு வரேன்..” என எழுந்தவரை “இல்லை.. பரவால ஸார்.. அதெல்லாம் வேணாம்..” எனத் தடுக்க முயன்றான் கணேஷ். 

“என்னப்பா நம்ம ஊருக்காரப் பசங்களா இருக்கீங்க.. ஒரு டீக்கூட கொடுக்காம எப்படிப்பா உங்கள அனுப்ப முடியும்.. இருங்க வரேன்..” எனக் கூறிவிட்டு எழுந்து சமையலறை சென்றார் மூர்த்தி. 

அவர் சமையலறைக்குள் நுழையும் வரை அமைதியாய் இருந்த கணேஷ், மூர்த்தி கண்ணில் இருந்து மறைந்ததும் பரத்தை நோக்கி ,”டேய்.. என்னடா உங்க சித்தப்பா டீ போடுறேன்னு போறாரு.. உங்க சித்தி இல்லை..” என்றான். 

“இல்லடா.. சித்தி இறந்து ரெண்டு வருஷம் ஆச்சி.. கான்சர்.. சித்தப்பா காப்பாத்த எவளோ ட்ரை பண்ணாரு.. ப்ச்.. பட் முடியல..” 

“ஓ.. அப்போ சமையலுக்கு ஆள் வச்சிக்கலாம்ல.. உங்க சித்தப்பா தான் வசதியானவரா தெரியுறாரே..” 

“ஆள் வச்சிருந்தோம்டா.. ஒரு அம்மா தான் கொஞ்ச நாளா சமைச்சிட்டு இருந்தாங்க.. ஆனா அந்தம்மா சமையல் சாமான், டம்ளர், ஸ்பூன்ன்னு திருடி சித்தாப்பக்கிட்ட மாட்டிக்கிச்சி.. அதுக்கு அப்புறம் சித்தப்பா யாரையும் நம்பி வேலைக்கு சேத்துக்கல.. முடிஞ்சா நாங்க சமைப்போம்.. இல்லனா ஹோட்டல் தான்..” 

“சரி.. உங்க சித்தப்பா என்ன வேலை செய்யுறாரு..?” 

“ரியல் எஸ்டேட்டா.. ஏண்டா..?” 

“வீடு செம்மையா இருக்கே.. அதான்..” என்றான் கணேஷ். 

மூர்த்தி டீ ட்ரேயோடு வரவும் கணேஷ் பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டான். எல்லோரும் டீ சாப்பிட்டப்படி கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். 1 மணி நேர உரையாடல்களுக்குப் பிறகு மூர்த்தியிடம் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். பரத் அவர்களோடு மெயின் ரோடு வரை வந்து எல்லோரிடமும் அலை பேசி எண்ணைக் வாங்கிக் கொண்டு ஷேர் ஆட்டோ பிடித்து அனுப்பி வைத்தான். 

அன்று இரவு சிகரெட் பிடித்தபடி மொட்டை மாடியில் இலக்கற்ற பார்வை பார்த்தப்படி நின்றார் மூர்த்தி. அப்போது அவரை தேடிக் கொண்டு ஷார்ட்ஸ் முண்டாபனியன் சகிதம் அங்கே வந்தான் பரத். 

“என்ன சித்தப்பா.. ஏதோ பயங்கரமான யோசனைல இருக்கீங்க போல..” என்றான் பரத். 

“ப்ச்.. அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா..” எனக் கூறிவிட்டு அமைதியாகி விட்டார் மூர்த்தி. 

“ஹ்ம்ம்.. தீவிரமான யோசனை போல” என மனதுள் நினைத்துக் கொண்டு தன் மொபைலை எடுத்து நோண்டத் தொடங்கினான் பரத். 

சில நிமிட இடைவெளிக்குப் பிறகு மூர்த்தியே பேச்சை தொடங்கினார். 

“பரத்.. இன்னைக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்தாங்களே அந்த பசங்க அவங்களோட அப்பா எல்லாம் என்ன வேலைப் பண்றாங்க..” 

“கணேஷ் அப்பா மளிகை கடை வச்சிருக்காரு.. கோகுல் அப்பா கவர்ன்மென்ட் பஸ் டிரைவர்.. முரளி அப்பா ஏதோ கவர்ன்மென்ட் ஜாப்ல இருக்காரு.. விக்னேஷ் அப்பா நகை வேலை.. ஏன் சித்தப்பா..?” 

“அவங்களுக்கு வேற எதாவது பெரிய காண்டக்ட்ஸ் இருக்கா..? ஏதாவது அரசியல்வாதி அந்த மாதிரி..? 

“அந்த மாதிரி எல்லாம் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை சித்தப்பா.. ஏன் கேக்குறிங்க..?” 

“ஹ்ம்ம்.. இல்ல.. ஒரு சின்ன யோசனை.. “ 

“என்ன சித்தப்பா..?” 

“சுடுகாட்டுல இருந்து எலும்பு எடுக்குற பிசினஸ்ல எல்லாம் 40000, 50000 மேல எதுவும் தேர்றது இல்லை.. பாதி புரோக்கருக்கே போய்டுது.. “ 

“அதுக்கும் நீங்க கேட்டதுக்கும் என்ன சித்தப்பா சம்பந்தம்..?” 

“இல்லடா.. உயிரோட ஒருத்தரோட மார்க்கெட் வேல்யு ஒன்றரைக் கோடி ரூபா.. நமக்கு எப்படியும் 50 லட்சம் கிடைக்கும்ன்னு புரோக்கர் சொன்னான்.. கொஞ்சம் லம்பா பாத்துட்டு செட்டில் ஆகிடலாம்னு பாக்குறேன்..” 

“அதுக்கு..?” 

“இன்னைக்கு வந்தாங்களே அந்த நாலு பசங்க அவங்கள தூக்குனா என்ன..?” 

இதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து விட்டான் பரத். 

“சித்தப்பா.. அவங்க நம்ம ஊருக்காரப் பசங்க சித்தப்பா.. அதுவுமில்லாம என்கூட படிச்ச பசங்க..” 

“கூட தானே படிச்சாங்க.. ஒண்ணும் உன்னோட க்ளோஸ் பிரெண்ட்ஸ் இல்லல..” 

தயக்கத்துடன் “இல்லை..” என்றான் பரத். 

“அப்புறம் என்ன..? உனக்கே தெரியும் உன் சித்தி ட்ரீட்மெண்ட்க்கு எவளோ செலவாச்சின்னு.. அத சமாளிக்க தான் சுடுக்காட்டுல இருந்து எலும்புகள திருடி விக்கிற தொழிலுக்கு வந்தேன்.. வேற யாரையும் நம்ப முடியாமத்தான் உதவிக்கு உன்னையும் உள்ளே இழுத்தேன்.. ரியல் எஸ்டேட் முன்னை மாதிரி இல்லை பரத்.. இப்படியே எலும்பைத் திருடுற வேலையும் ரொம்ப நாள் பண்ண முடியாது.. அதனால கொஞ்சம் பெருசா பண்ணிட்டு வர பணத்தை வச்சி அப்படியே ஏதாவது ஹோட்டல் பிசினஸ் ஆரம்பிச்சி செட்டில் ஆகிடுவோம்.. என்ன சொல்ற..?” 

பரத் அமைதியாக இருந்தான். 


மூர்த்தி முதலில் ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் மட்டுமே செய்து வந்தான். அதில் நல்ல வருமானம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சொந்த வீடு, கார் என சொகுசு வாழ்க்கை கிடைத்தது. இதில் கிடைக்கும் வருமானத்தால் உள்ளே நுழைந்த பலரின் வருகை மூர்த்தியின் வருமானத்தை பாதித்தது. அதோடு கான்சரால் பாதிக்கப்பட்ட மூர்த்தி மனைவியின் மருத்துவச் செலவும் சேர்ந்து கொள்ள இருந்த பேங்க் பாலன்ஸ், கார் என்று ஒவ்வொன்றாக கரைந்தது. அப்போது பழக்கமான ஒருவன் “ரெட் மார்கெட்” என அழைக்கப்படும் உடல் உறுப்பு திருட்டு, எலும்பு திருட்டு ஆகியவற்றில் கிடைக்கும் வருமானம் பற்றி சொல்லவும் மூர்த்திக்கு அதன் மேல் ஒரு ஆர்வம் வந்தது. கிறித்துவ, முஸ்லீம் கல்லறையில் இருந்து திருடப்படும் எலும்புகள் பூட்டானினுள்ள புத்தமதத்தை பின்பற்றுபவர்களுக்கு சடங்கு பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் செய்வதற்கும், புல்லாங்குழல் செய்வதற்க்கும், உச்சந் தலையிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்டு பிரார்த்தனை கிண்ணங்கள் செய்வதற்கும் உபயோகப்படுவது குறித்து அறிந்து கொண்டான். கல்லறைத் திருடர்களுக்கு எதிராக குறிப்பிட்ட சட்டம் ஏதும் இல்லை என மூர்த்திக்கு தெரிந்தவன் சொல்லவும் முதலில் மற்றவர்களோடு சேர்ந்து எப்படி செய்கிறார்கள் எனப் பார்த்துக் கொண்டான். பிறகு நம்பிக்கையான ஆள் வேண்டி பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த பரத்தை தன்னோடு சேர்த்துக் கொண்டான். பரத்க்கு முதலில் மூர்த்தி எதற்க்காக இந்த எலும்புகளை எடுக்கிறான் என்றுப் புரியவில்லை. பிறகு அவனிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டான். அதன் பின் எந்த எலும்புக் கூடுகளை பார்த்தும் அவன் பயந்ததில்லை. அவனுடைய பள்ளியில் உயிரியல் ஆய்வகத்தில் இருக்கும் எலும்புக் கூடும் கூட தன் சித்தப்பாவைப் போல் யாரோ ஒரு எலும்புத் திருடனால் திருடப்பட்டதாக இருக்கும் என்று அதனை பார்க்கும் போதெல்லாம் நினைத்துக் கொள்வான். இதில் மண்டையோடு சேதமடைந்திருந்தால் ஒரு விலை சேதமடையாமல் இருந்தால் ஒரு விலை, புரோக்கர் கமிஷன் என்று சொற்பமான அளவிலே மூர்த்திக்கு பணம் கிடைத்தது. அந்த புரோக்கர் ஒரு நாள், “முழுசா உயிரோட இருக்குற திடமான ஆளா கொடு.. உனக்கு முழுசா அம்பது லட்சம் தரேன்.. மார்க்கெட்ல அவளோ டிமாண்ட்..” என சொல்லிவைத்திருந்தான். மதியம் அந்த நான்கு பேரையும் பார்த்ததும் புரோக்கர் சொன்ன வார்த்தைகள் மூர்த்தியின் மனதில் ஓட ஆரம்பித்தது. அதனால் பரத்திடம் பேச்சு வார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். 

பரத்தின் அமைதி அவன் கிட்டத்தட்ட சம்மதித்து விட்டான் என்ற முடிவுக்கே மூர்த்தியை அழைத்து சென்றது. 

“டேய்.. பரத்.. எனக்குன்னு உன்ன விட்டா யாருடா இருக்கா..? எனக்கு அப்புறம் இந்த சொத்தெல்லாம் உனக்கு தான்.. நான் உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் உன்கூட சந்தோசமா இருக்கணும் அதுக்காக இந்த ஒரு காரியம் மட்டும் பண்ணுடா..” என்றான் மூர்த்தி. 

மூர்த்தி எதிர்பார்த்ததைப் போலவே இந்த வார்த்தைகளை கேட்டு இளகினான் பரத். 

“ஹ்ம்ம்.. சரி சித்தப்பா.. என்ன பண்ணனும் சொல்லுங்க..” என எவ்வித உணர்ச்சி வெளிபாடுமின்றி கூறினான் பரத். 

“இப்போதாண்டா நீ என் புள்ள.. ஒண்ணும் இல்லை.. அவனுங்க நம்பர் இருக்குல்ல..?” 

“ஹ்ம்ம். இருக்கு சித்தப்பா..” 

“புதன் கிழமை போல அவனுங்களுக்கு போன் பண்ணு.. சனிக்கிழமை நைட் வீட்டுக்கு சாப்பிட நான் வர சொன்னேன்னு சொல்லு.. அவனுங்க வந்ததும் நைட் சாப்பிட்டு இங்கயே தங்கச் சொல்லுவோம்.. அவனுங்க தூங்கினதும் மயக்க மருந்து ஸ்ப்ரேவ ஒவ்வொருத்தன் முகத்துலையும் அடிச்சிவிட்டுடு.. மீதிய நான் பாத்துக்குறேன்.. சரியா..?” 

“அதுக்கு பதிலா சாப்பாட்டுல மயக்க மருந்து கலந்துட்டா..?” 

“நாம சாப்பிடாம இருந்தா அவங்களுக்கு சந்தேகம் வந்துடாதா.. அதான்..” 

“ஹ்ம்ம்.. சரி சித்தப்பா..” 

“அவங்களுக்கு கால் பண்ணும் போது டெலிபோன் பூத்ல இருந்து கால் பண்ணு.. சப்போஸ் அவங்க காணோம்னு போலீஸ் என்குயரி வந்தா மொபைலுக்கு வந்த கால்ஸ் தான் பர்ஸ்ட் ட்ரெஸ் பண்ணுவாங்க.. சரியா..?” 

“சரி சித்தப்பா..” என்றான். 

மூர்த்தி சொன்னதை அப்படியே செய்தான் பரத். நான்கு பெரும் சாப்பிட்டு விட்டு பக்கத்துக்கு அறையில் தூங்கச் சென்றார்கள். அவர்கள் திட்டம் தீட்டி வைத்திருந்த நாள் இரவு தான் இருவரும் சம்பாஷனை நடத்தினார்கள். 12 மணிக்கு மேல் ஆகட்டும் என மூர்த்தி அலாரம் வைத்து விட்டு சற்று கண்ணயர்ந்தான். 

இருட்டை அமைதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. 11.30 என அங்கிருந்த டிஜிட்டல் வாட்ச் காண்பித்த நேரம் “டங்” “டங்” என அந்த அமைதியைக் கிழிக்கும்படியான ஒலிகள் இரண்டு முறை சுவர்களில் பட்டு அதிர்ந்தது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த பரத், மூர்த்தி இருவரின் தலைகளில் பட்ட இரும்பிக் கம்பிகள் எழுப்பிய ஒலிகள்தான் அவை. “ஆ” என அலற முடியாத படி இருவரின் வாயும் தலையனைக் கொண்டு அடைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. என்ன நடக்கிறது என அவர்கள் கிரக்கிப்பதற்க்குள் மீண்டும் ஒருமுறை இருவரின் தலைகளையும் பதம் பார்த்தன அந்த இரும்பிக் கம்பிகள். அங்கிருந்த அழகான வாட்ச் எழுத்துக்கள் ரத்தத்தால் மொத்தமாக மறைக்கப்பட்டன. “அவர்கள்” “அவைகள்” ஆகிவிட்டார்கள் எனத் தெரிந்ததும் வாய் மூடிய தலையணையை எடுத்தார்கள் முரளியும் விக்னேஷும். கணேஷ், கோகுல் இருவரும் மூச்சைப் பரிசோதித்து விட்டு ஆசுவாசமானார்கள். நால்வரும் மாறி மாறி ஒரு முறை பார்த்துக் கொண்டார்கள். எல்லோர் முகத்திலும் நினைத்ததை சாதித்த பெருமிதமும் இனம் புரியாத மெல்லிய பயமும் இழையோடியது. 


பள்ளிக் காலம் முழுவதும் சிறிய ஊரில் கழித்த அவர்களுக்கு உடன் படித்த மாணவர்கள் தங்களில் இருந்து பெரிதாய் வித்தியாசப்படுவதாய் அவர்கள் உணரவில்லை. ஆனால் சென்னையில் கல்லூரி சேர்ந்த அவர்களுக்கு உடன் படித்த மாணவர்களின் பிராண்ட்டட் ஷர்ட் பேன்ட், காஸ்ட்லி ஷூ, பைக், ஸ்மார்ட் போன் போன்ற ஹை-பை வாழ்க்கை ஒரு வித தாழ்வு மனப்பான்மையையும் தங்களால் இப்படி வசதியாக இருக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும் மனதை பிராண்டியது. வார விடுமுறையில் பெரிய பெரிய ஷாப்பிங் மால் சென்று வெறும் வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வருவதும் தியேட்டரில் படம் பார்க்க சென்றால் பாப்கார்ன் வாங்கி சாப்பிடுவதற்கு கூட நூறு முறைக்கும் மேல் யோசிக்க வேண்டி இருப்பதும் வசதி வாய்ப்பின் மேல் அவர்களுக்கு ஒரு வித போதையை ஏற்ப்படுத்தி இருந்தது. அதுகுறித்து ஒரு முறை விசனப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது தான் பெசன்ட் நகர் பீச்சில் இவர்களை பார்த்து வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தான் பரத். மூர்த்தியின் வசதியான வீடும், அவர்கள் இருவர் மட்டுமே இருக்கிறார்கள் என்ற காரணமும் கணேஷை வேறு மாதிரி யோசிக்க வைத்தது. அந்த யோசனையை மறுநாள் மாலை அவன் மூன்று பேரிடமும் சொல்லும் போது முதலில் பதறிப்போனார்கள் எல்லோரும். 

“நல்லா யோசிச்சிப் பாருங்க.. எப்படியும் பரத் சித்தப்பா இருக்குற வசதியைப் பாத்தா பணம், நகைன்னு நிறைய தேறும். எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு 1 வாரம் லீவ் போட்டுட்டு நாம ஊருக்கு போய்டுவோம். அப்புறம் எதுவும் தெரியாத மாதிரி காலேஜ் போய்ட்டு வந்துட்டு இருக்க வேண்டியது தான். 1 மாசம் கழிச்சி இருக்குற பணத்தை வச்சி நாம ஆசைப்படுறத வாங்கிக்கலாம்.. என்ன சொல்றிங்க..” என்றான் கணேஷ். 

மற்ற மூவருக்கும் கொலை செய்வதில் பிரச்சனை இல்லை. மாட்டிக்கொள்ளாமல் எப்படி கொலை செய்வது என்பதில் தான் பிரச்சனை. 

“அதப் பத்தி நீங்க கவலைபடாதிங்க.. பக்காவா நான் ஒரு பிளான் சொல்றேன்..” என்றான் கணேஷ். இப்படி இவர்கள் முடிவு செய்திருந்த இரண்டு நாள் கழித்து தான் பரத் அவர்களை சனிக்கிழமை வீட்டுக்கு சாப்பிட வரும்படி டெலிபோன் பூத்திலிருந்து தொடர்பு கொண்டான். அவனுடைய போனில் இருந்து அழைக்காமல் பூத்திலிருந்து அழைத்தது அவர்களுக்கு மிகவும் வசதியாகப் போய்விட்டது. கணேஷ் சுலபமாக பிளான் செய்தான். அவர்கள் வீட்டில் சாப்பிடுவது. சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்கச் செல்வது. ஆனால் தூங்காமல் விழித்திருந்து அவர்கள் தூங்கிவிட்டார்கள் என உறுதி செய்து கொண்டு பையில் வைத்திருக்கும் 1 அடி நீள இரும்பிக் கம்பிகள் கொண்டு இருவர் தலையில் அடிக்க சத்தம் போடாமல் இருக்க இருவர் தலையனைக் கொண்டு வாயை மூடிக் கொள்ள வேண்டும். பிறகு பீரோவில் இருக்கும் பணம், நகை எடுத்துக் கொண்டு நடந்து நான்கு தெரு தள்ளி வந்து ஆட்டோ அல்லது இரவு நேர பேருந்து பிடித்து கோயம்பேடு அல்லது எக்மோர் ரயில் நிலையம் சென்று ஊரை நோக்கி கிளம்புவது. அவ்வளவே. கணேஷின் திட்டம் இம்மி பிசகவில்லை. 4 லட்ச ருபாய் பணமும் 18 பவுன் நகையும் எடுத்துக் கொண்டு நடந்து மெயின் ரோடு வர கோயம்பேடு செல்லும் இரவு நேர பேருந்து வந்தது. மூர்த்தியின் திட்டத்திற்கும் கணேஷின் திட்டத்திற்கும் மௌன சாட்சியாய் இருந்த இரவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கரைந்து கொண்டிருந்த போது நான்கு பேரும் விழுப்புரத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். 


(முற்றும்)


Posted on முற்பகல் 6:14 by Elaya Raja

No comments