புதன், 21 செப்டம்பர், 2016

“மாதொருபாகன்” சர்ச்சையினால் மட்டுமே பெருமாள்முருகன் என்றொரு எழுத்தாளரை தெரியும். நூலகத்தில் அவருடைய நூலை பார்த்ததும் அவரை வாசித்துப் பாப்போம் என்று எடுத்தேன். ஆனால் இந்த புத்தகத்தின் தலைப்பு என்னை யோசிக்க வைத்தது. இப்படி ஒரு தலைப்பு வைப்பதற்கு நிச்சயம் தைரியம் வேண்டும் அதனால் உள்ளே இருக்கும் கதைகளும் வித்தியாசமாக இருக்கும் என எடுத்து வந்தேன்.


சரளமாக படிக்க தூண்டும் எழுத்து நடை. விவரணைகளால் நகர்த்திச் செல்லப்படும் கதைகளில் அத்தனை எதார்த்தம். எல்லாக் கதைகளின் பேசுப்பொருளும் “பீ”. இதைக் கேட்க்கும் போதே பலரும் முகம் சுளிப்பார்கள். அப்படி இருக்கும் போது அத்தனை கதைகளிலும் “பீயை” விவரமாக வர்ணிக்கும் போது அதன் நாற்றத்தை நாசிகள் உணர்வதை போன்ற ஒரு பிரமை.

“பீ” என்ற தலைப்பில் வரும் கதையில் நண்பர்கள் ஐவர் ஒரு வீட்டில் தங்கி இருக்கிறார்கள். அவர்களின் தங்கியிருக்கும் வீட்டின் செப்டிக் டெங் குழாய் உடைந்து அதன் நாற்றம் அவர்களின் அறை முழுக்க நிரம்பிக் கிடப்பதாய் வரும். கிட்டத்தட்ட அதே போன்ற ஒரு சூழல் இப்போது நண்பர்களுடன் நான் தங்கியிருக்கும் அறையிலும் நிலவுகிறது. கதையில் வரும் அளவிற்கு மோசம் இல்லை என்றாலும் அந்த கதையில் வரும் நண்பர்களின் நிலையில் நாங்கள் இருப்பதாய் நினைத்துக் கொண்டேன்.

“மஞ்சள் படிவு” என்ற சிறுகதையில் கெத்தாக வாழ்ந்த, வயதான பிறகும் யாரையும் எதற்கும் எதிர்பார்க்காத ஒரு பெண்மணி, படுத்த படுக்கையாய் ஆனப் பிறகு தன் மகளின் உதவியுடன் மலம், ஜலம் கழிக்கும் நிலைக்கு ஆளாகிறாள். அந்த கிழவி ஒரு நாள் தன்னுனர்வற்று சேலையில் மலம் கழித்துவிட மகள் சற்று கோவமாக பேசிவிட வைராக்கியமாக சாப்பிடாமல் கிடந்து தன் உயிரை விடுவதாய் முடியும். படித்து முடித்தப் போது என்னையும் அறியாமல் கண்கள் கலங்கி விட்டது. என் பாட்டியின் நியாபகம். என் பாட்டியும் சுற்றி இருந்த மகன், மருமகள் ஆகியோரின் சுடு சொற்களால் மனமுடைந்து சாப்பிடாமல் கிடந்து சாவைப் பெற்றுக் கொண்டார்.

இப்படி ஒவ்வொரு கதைகளும் நான் வாழ்ந்த, நான் கேள்விப்பட்ட, நான் பார்த்த, சம்பவங்களை நினைவுப்படுத்துவதாய் இருந்தது. இத்தனை சுவாரசியமாய், ஆர்வத்தோடு ஒரு சிறுகதை தொகுப்பினை நான் படித்தாய் நியாபகம் இல்லை.

எல்லோரும் உச்சரிப்பதற்கு கூட தயங்கும் ஒரு வார்த்தையை, தன் கதைகளின் கருப்பொருளாய் கொண்டு இப்படி ஒரு தலைப்பினை புத்தகத்திற்கும் வைத்துக் கொண்ட பெருமாள்முருகன் நிச்சயம் பாராட்டத் தக்கவர். இவரின் எழுத்து நடை இவரது மீதி புத்தகங்களையும் வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை தூண்டி இருக்கிறது. 

Posted on பிற்பகல் 9:27 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 9 செப்டம்பர், 2016

ஒரு அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் நடக்கும் கொலை. அதற்க்கு “Tunnel Vision” என்ற பார்வைக் குறைபாடு உள்ள விதார்த் சாட்சி. அதைச் சுற்றி நடக்கும் அடுத்தடுத்த சம்பவங்கள் என தனது முதல் படமான “காக்கா முட்டை”க்கு நேரெதிரான கதைக்களத்தை தேர்ந்தெடுத்த இயக்குனர் மணிகண்டன் கதை சொல்லாடலை “காக்கா முட்டை”யை போலவே “reality” தன்மையோடு படமாக்கியிருக்கிறார்.


மெதுவாக நகரும் காட்சிகள், குறைவான வசனங்கள், தேவையான இடங்களில் மட்டும் இசை, நடிகர்களின் இயல்பான நடிப்பு என்று ஒரு வித கலைப்பட தன்மையை கொண்டிருக்கிறது படம். அதுவே ஒரு திரைப்படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உணர்வை நம்மை மறக்க செய்கிறது. முக்கிய பாத்திரமான விதார்த்தின் “பார்வை குறைபாடு” தன்மையை காட்டிய விதம், அவரின் குணாதிசயங்களை விளக்கும் காட்சிகள் எல்லாம் இயக்குனரின் தெளிவைக் காட்டியது. பரபரப்பான காட்சியமைப்புகள், சண்டைக் காட்சிகள் என எதுவும் இல்லாமல் இயல்பான ஒரு “thriller”. பொறுமையில்லாமல் பார்ப்பர்வர்கள் “அட என்னடா படம் இது” என நொந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு அதிகம். அதுபோன்ற வணிக ரீதியான வட்டத்துக்குள் சிக்காமல் ரசிகர்களின் திரைப்பட ரசனையை உயர்த்தும் விதமான முயற்சியாகத் தான் மணிகண்டனின் இந்த படத்தை பார்க்கத் தோன்றுகிறது.

பாராட்டும்படியான இந்த படத்தில் அந்த கொலை நிகழ்வதற்கான காரணம் வருத்தமளித்தது. பெண்கள் மீதான வன்முறை அதிகரித்திருக்கும் சூழலில் படத்திலும் அப்படியான காட்சியமைப்பு இருப்பது “இதை வேறுவிதமாய் சொல்லியிருக்கலமோ” என யோசிக்க வைத்தது.

ஆனால் வழக்கமான தமிழ் மரபு thriller படங்களில் இருந்து மாறுபட்ட இந்த படம் பாரட்டப் படவேண்டிய முயற்சியே.

Posted on முற்பகல் 6:03 by Elaya Raja

No comments

வெள்ளி, 2 செப்டம்பர், 2016

இப்படி ஒரு படம் இருக்கிறது என்பதே நேற்று தான் தெரியும். முதலில் இந்த இயக்குனரின் நேர்க்காணல் ஒன்றினை படித்தேன். அப்படி என்ன படம் இது என்று தேடும் போது விமர்சனங்கள் அருமையாக இருந்தன. ஆர்வமுடன் சென்று இன்று திரையரங்கில் பார்த்தாகிவிட்டது. முதலில் இதனை பேய் படம் என்று தான் நினைத்து சென்றேன். ஆனால் பேய் படத்தில் என்ன எதிர் பார்த்து செல்வீர்களோ அந்த அனுபவம் நிச்சயம் இதில் கிடைக்கும். “Seat Edge Thriller” என்பார்களே அப்படி ஒரு வகை தான் இந்த படம்.

சிறு சிறு திருட்டுகள் செய்து பணம் பார்க்கும் மூன்று நண்பர்கள். அதிக குடியிருப்புகள் இல்லாத பகுதியில் இருக்கும் ஒரு ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரி, தன் மகளை விபத்தில் கொன்ற பணக்காரப் பெண்ணின் குடும்பம் இழப்பீடாக கொடுத்த மூன்று லட்சம் டாலர் பணத்தினை வீட்டில் வைத்திருக்கிறார் என்ற தகவல் மூன்று நண்பர்களில் ஒருவனுக்கு கிடைக்கிறது. கண் பார்வை அற்ற அந்த அதிகாரியின் வீட்டில் இருந்து சுலபமாக பணத்தினை எடுத்து விடலாம் என அங்கு செல்கின்றனர் மூவரும். அவர்களுக்கும் நமக்கும் கிடைக்கும் அடுத்த அடுத்த அதிர்ச்சிகளும் திகில் அனுபவங்களும் மறக்க முடியாத திரைப்பட அனுபவத்தை தருகிறது.

வெறும் 1 மணிநேரம் 28 நிமிடங்களே ஓடக்கூடிய இந்த திரைப்படம் முதல் 15 நிமிடம் தவிர அத்தனை நிமிடங்களும் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற பதட்டதுடனே நம்மை வைத்திருக்கிறது. குறைந்த கதாபாத்திரங்கள், கட்சிதமான வசனங்கள், நாமே அங்கு இருப்பதை போன்ற உணர்வை தரும் ஒளியமைப்பு, தேவையான இடங்களில் வந்து நம் இதய ஓட்டத்தை நிறுத்தும் இசை தேவையற்ற இடங்களில் அமைதி காக்கும் இசை என்று அருமையாக எல்லாம் அமைந்திருக்கிறது இந்த படத்தில்.

Well Written Script. அதை திரையிலும் சாத்தியப்படுத்தி நல்லதொரு திகில் அனுபவத்தை கொடுத்திருக்கிறார்கள். “கையில் வைத்திருக்கும் பாப்கார்ன் பக்கத்தில் இருப்பவர் முகத்தில் தெறிக்கும் அளவிற்கு நான் பயப்பட வேண்டும்” என நீங்கள் நினைத்தால் நல்ல ஒலி அமைப்பு கொண்ட நாகரிகமான திரையரங்கில் சென்று இந்த படத்தினை பாருங்கள். நிச்சயம் அதற்காக வருத்தப்பட மாட்டீர்கள்.

Posted on முற்பகல் 10:34 by Elaya Raja

No comments