புதன், 12 அக்டோபர், 2016

க.சுதாகர் அவர்கள் எழுதிய “6174” என்ற அறிவியல் புனைவினை ஏற்கனவே வாசித்திருக்கிறேன். அந்த நாவல் பற்றி சமூக வலைதளங்களில் ஏகப்பட்ட பாராட்டுப் பதிவுகள் பார்த்ததால் போன வருட புத்தக கண்காட்சியின் போது “6174” நாவலை வாங்கினேன். அதனை வாங்கும் போது அருகில் இருந்த அவரது இரண்டாவது நாவலையும் வாங்கிவிட்டேன். முதல் நாவல் நல்ல பாராட்டு பெற்ற நாவல். அதனால் நிச்சயம் இரண்டாவது நாவலையும் அதேப் போன்ற சிரத்தையுடன் எழுதி இருப்பார் என்ற அனுமானத்தில் வாங்கினேன். என் அனுமானம் சரியாகவே இருந்ததது. ( நீண்ட நாட்கள் கழித்து நான் ஒரே நாளில் வாசித்து முடித்த புத்தகம் இது என்பது இங்கு சொல்ல தேவையில்லாத என் அரிய சாதனை.)


நான் லீனியர் திரைப்படம் போல ஆரம்பிக்கிறது நாவல். குஜராத் வேலவதார் காட்டில் ஓநாய் கூட்டத்தில் நடக்கும் சண்டையை ஓநாய்கள் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒரு பெண் காண்பதாய் ஆரம்பிக்கும் கதை பெங்களூரில் தீவிரவாதிகள் போன்ற குழு ஒரு வீட்டில் தற்கொலைப் படையாய் மாறி வீட்டை சுற்றி போலீஸ் இருக்கும் போது வெடிகுண்டை வெடிக்க செய்வது, அந்த தற்கொலைப் படையின் தலைவன் விக்ரம் பத்ரா என்ற ராணுவ அதிகாரிக்கு தன் குதத்தில் சொருகிய சிறு காகிதத்தின் மூலம் நாட்டில் நடக்கப் போகும் மாபெரும் அழிவிற்கு Clue கொடுத்து விட்டு செல்வது, அந்த புதிரை அவிழ்க்க அவர் முயல்வது, அதற்க்கு உறுதுணையாக எம்.ஜி.கே., வித்யா, திவாகர் ஒவ்வொருவராக இணைவது, என அடுத்தடுத்து விறுவிறுப்பாக பறக்கின்றன பக்கங்கள்.

ஏனோ தானோவென்று வாசிக்க முடியாத நாவல் இது. நமது முழு கவனத்தையும் கோருகிறது நாவல். ஏகப்பட்ட அரிய அறிவியல் தகவல்கள், புரியாத இயற்பியல், வேதியியல் இன்னும் புரிபடாத பல இயல்கள் நாவல் முழுவதும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் நிஜமாகவே இருக்கிறதா என படித்து முடித்ததும் “Google” ஆண்டவர் துணைக் கொண்டு தேடும் அளவிற்கு நம்மை ஆட்கொள்கிறது நாவல். “இது எதுக்கு இப்படி”, “அது யாரு”, “இது எப்படி நடந்திருக்கும்” என கேள்விகள் தோன்றியபடியே இருக்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழும் முடிச்சுகள் சுவாரசியமாக இருந்தன.

இப்படி ஒரு நாவல் ஆங்கிலத்தில் வந்திருந்தால் இந்நேரம் இது திரைப்படமாக திரையரங்கை தொட்டிருக்கும். ஆனால் தமிழ் சூழலில் வாய்ப்பே இல்லை. அதனால் இதை படித்தே திரைப்பட உணர்வைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியது தான்.

Posted on முற்பகல் 6:45 by Elaya Raja

No comments

செவ்வாய், 11 அக்டோபர், 2016

“பாபா”, “புதுப்பேட்டை” (“பாரதி” படத்தில் நடித்திருக்கிறாராம். ஆனால் நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது அதனை பார்த்ததால் அவரின் முகம் எனக்கு நியாபகம் இல்லை) போன்ற படங்களின் மூலம் குணச்சித்திர, சிறு வேட நடிகராக மட்டுமே நான் அறிந்து வைத்திருந்த பாரதி மணி என்ற மனிதர் மீது இந்த புத்தகம் படிக்கும் முன்பு நான் கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் புத்தகத்தை வாசித்து முடிக்கும் போது அப்படியே மாறிவிட்டது.

தில்லியில் 50 வருடங்களாக வாழ்ந்த இவர் எழுத்தாளர் கா.நா.சு (இவரை அதிகம் படித்ததில்லை. இனி தான் படிக்க உத்தேசித்திருக்கேன்) அவர்களின் மருமகன் என்ற விஷயமே புதிதாக இருந்தது. பிரபலமான எழுத்தாளரின் மருமகன் என நினைக்கும் போதே அடுத்தடுத்த கட்டுரைகளால் அவரின் தனிப்பட்ட ஆளுமை புலப்படுகிறது. ராஜீவ் காந்தியை ஏர்போட்டில் சந்தித்த சம்பவம், மதர் தெரஸாவுடன் பக்கத்து சீட்டில் விமான பயணம், பங்களாதேஷ் பிரதமர் ஷேய்க் ஹசினா குடும்பத்துடன் கொண்டிருந்த நட்பு, அண்ணாவுடன் அவரது மூக்குப்பொடி நெடியுடன் படம் பார்த்த அனுபவம், நேருவை சந்தித்த அனுபவம் என ஏகப்பட்ட சுவையான(அது என்ன சுவையான??) கட்டுரைகள் புத்தகம் முழுவதும். இத்தனை பெரிய மனிதர்களின் நட்பிருந்தும் அவர்களின் மூலம் எந்த ஆதாயத்தையும் எதிர்ப்பார்க்காத மனிதராக இருந்திருக்கிறார் என்பது இவர் மீது பெரும் மதிப்பினை ஏற்ப்படுத்தியது. வெறும் வட்டச் செயலாளரை தெரிந்திருந்தால் கூட பந்தா பண்ணும் இருபத்தியோராம் நூற்றான்றில் இப்படியொரு மனிதர்.

எழுத்தாளர் அதிஷா அவர்களின் வலைத்தளத்தில் தான் இந்த புத்தகம் பற்றி தெரியவந்தது. நூலகத்தில் இதனை எடுக்கும் போது வெறும் கட்டுரைத் தொகுப்பு புத்தகத்தில் என்ன பெரிதாய் சுவாரசியமாய் இருந்துவிடப் போகிறது என்ற மன நிலையோடு தான் எடுத்து வந்தேன். ஆனால் முடிக்கும் போது நல்லதொரு கட்டுரைத் தொகுதியை படித்த திருப்தி. நான் மிகவும் ரசித்த கட்டுரைகள் நிகம்போத் காட் சுடுகாடு பற்றிய கட்டுரையும், பங்களாதேஷ் நினைவுகள் பற்றிய கட்டுரையும். பங்களாதேஷில் வாழும் தமிழ் குடும்பங்கள் பற்றி வாசித்த போது இந்திய பிரிவினை ஏற்படுத்திய பாதிப்பை உணர முடிந்தது. மொத்தத்தில் நல்லதொரு வாசிப்பனுவத்தையும், தில்லியில் வாழாமலே அங்கு வாழ்ந்ததைப் போன்ற ஒரு பிரமையையும் ஒரு சேர அளிக்கிறது இந்த புத்தகம்.

நண்பர்களை சுலபமாக சம்பாதித்துக் கொள்ளும் மனிதர் என்ற பெரும்பேருக்கு சொந்தகாரரான இவரை ஒரு முறை நேரில் சந்தித்து கைகுலுக்கி விட்டு ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் என்னைப் போலவே இதனை வாசிக்கும் அனைவருக்கும் தோன்றும் என நினைக்கிறேன். தவறவிடக் கூடாத, பாரதி மணி என்ற “One book wonder” எழுத்தாளரின் அருமையான அனுபவக் கட்டுரைத் தொகுதி இந்த புத்தகம்.

Posted on முற்பகல் 1:47 by Elaya Raja

No comments

சனி, 8 அக்டோபர், 2016

இந்த படத்தினை எந்த விமர்சனமும் படிக்காமல் முன்னாடியே பார்த்துவிடலாம் என எனக்கு தோன்றியதற்கான காரணங்கள்.

  1.       சிவகார்த்திகேயனின் கவனமான கதைத் தேர்வு முறை. அவருக்கு நன்றாக தெரிகிறது மக்கள் எதனால் தன்னை ரசிக்கிறார்கள், தன் படத்தில் என்ன எதிர்பார்ப்பார்கள், எந்த வசனம் நன்றாக வரவேற்க்கப்படும் என்று. ஆனால் பெண் வேடத்தில் நடிக்கிறார் என்றதும் சின்ன நெருடல் இருந்தது. அது வொர்க்-அவுட் ஆகாமல் போனால் என்னாகும் என்பது நிச்சயம் அவருக்கும் தெரியும் அதனால் கண்டிப்பாக எல்லோரும் ரசிக்கும்படி கொடுக்க வேண்டும் என முயற்சித்து இருப்பார் என நம்பினேன்.
  2.       PC ஸ்ரீராம். பெரிய இயக்குனர்களின் படங்களை மட்டும் ஒப்புக் கொள்ளும் PC இதில் பணிபுரிகிறார் என்றதும் இத்தனை வருட சினிமா அனுபவம் கொண்ட அவர் நிச்சயம் ரசிக்கும்படியான கதையாகத் தான் இருந்திருக்கும் என நினைத்தேன்.
  3.       கீர்த்தி சுரேஷ். இதற்க்கு விளக்கம் எல்லாம் தேவை இல்லை என்று நினைக்கிறேன். (எங்கள் ஊரில் இவருக்கு ரசிகர் மன்றம் தொடங்கி நானே தலைவராக பதவி ஏற்கலாம் என்றிருக்கிறேன்.)

என்னை ஏமாற்றவில்லை ரெமோ. உள்ளே செல்லும் போதே “No logic only magic” என்றபடியே தான் சென்றேன். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் டைமிங் வசனங்களால் சிரிப்பினை ஏற்படுத்தியபடியே இருந்தார்கள். நல்ல வேளை சிவாவிற்கு ஒபெனிங் சாங் எல்லாம் இல்லை.


“அவ்வை சண்முகி” மாதிரி என நாம் சொல்லிவிடக் கூடாது என்பதால் “அவ்வை சண்முகி 2” கதைக்கு ஹீரோ தேவை என்ற காரணத்தை உருவாக்கி அந்த கெட்டப்பில் ஹீரோயின் ஹீரோவை பார்க்க ஹீரோ அந்த பெண் வேடத்தில் ஹீரோயினை கரெக்ட் பண்ணுகிறார் என சாமர்த்தியமாகத் தான் செய்திருக்கிறார்கள். ஹீரோ எந்த வேலையும் செய்யாமல் மிடில் கிளாஸ் பையனாக இருக்கும் போது பயங்கர பந்தாவாக காஸ்டியும் செய்வதும், காதல் செய்வது மட்டுமே வேலை என காட்டிக் கொண்டே இருப்பதும் சலிப்போ சலிப்பு. சதீஷ், மொட்டை ராஜேந்திரன் இருவரும் சிவாவோடு சேரும் காட்சிகளில் சிரிப்பலை அதிகம் ஆனப் படியே இருந்தது. சரண்யா பொன்வண்ணன் வழக்கமான, காமெடி கலந்த அம்மா. காலம் காலமாக செய்யும் கதாப்பாத்திரம் என்பதால் அசால்ட்டாக முடித்துவிடுகிறார். கீர்த்தி சுரேஷ் நடிக்க தெரிந்த அழகான நடிகை. “ரஜினி முருகனை” விட இதில் காட்சிகள் அதிகம். நடிக்கவும் கொஞ்சம் வாய்ப்பு (நான் “தொடரி” பார்க்கவில்லை).

வசனங்கள் படத்தின் ஆகச் சிறந்த பலம். மொக்கை போடாமல் எப்படி பட்ட வசனங்கள் இன்றைய “whatsapp” இளைஞர்கள் யுகத்தில் செட்டாகும் என்று உஷாராக வைத்திருக்கிறார்கள். PC ஸ்ரீராம்-க்கு பெரிய வேலை இல்லாத கதை தான். ஆனாலும் தன்னுடைய அனுபவத்தால் படத்தின் காட்சிகளுக்கு ஒரு “ரிச்னெஸ்” கொடுத்துள்ளார்.

இது போன்ற கதையம்சம் கொண்ட படங்களில் லாஜிக் எல்லாம் “அப்படின்னா” என்பதை போல் தான் இருக்கும். இதிலும் அப்படி உள்ளது என்றாலும் பெரும்பாலான காட்சிகளில் லாஜிக் முயற்சித்திருக்கிறார்கள் என தோன்றியது. சிவகார்த்திகேயனுக்கு பெரிய “மாஸ்” பீல் கொடுக்க ரெமோ முயற்சித்திருக்கிறது. அதில் ஓரளவு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்றே சொல்லவேண்டும். தியேட்டரில் கிடைக்கும் விசில் சத்தம் அதை ஆமோதிக்கிறது.

“லாங் வீகென்ட்” சமயத்தில் சிரித்துப் பார்க்க தோதான படம் தான் ரெமோ.

Posted on முற்பகல் 2:59 by Elaya Raja

No comments