ஞாயிறு, 23 ஜூலை, 2017

இயக்குனர் நாகராஜ் மஞ்சுளேவின் முதல் மராத்தி திரைப்படமான “Fandry” (தமிழில் பன்றி அல்லது பன்னி எனக் கூறுவோம்) படத்தினை நேற்று பார்த்தேன். இவரது இரண்டாவது திரைப்படமான “Sairat” படத்தினை ஏற்கனவே பார்த்து மிகவும் ரசித்திருந்தேன். அதில் வரும் இயல்பான காதல் காட்சிகளும், பாடல்களும், நாயகியாக வரும் பெண்ணின் அலட்டல் இல்லாத நடிப்பும் அழகும், முகத்தில் அறையும் கிளைமாக்ஸ் காட்சியின் உண்மைத்தன்மையும் சில நாட்கள் அந்த படத்தின் நினைவாகவே இருக்கும்படி செய்திருந்தது. அதனால் “Fandry” படத்தினை பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் அதிகமாகவே இருந்தது. நேற்றுதான் அதனை பார்க்கும் வாய்ப்பும் அமைந்தது.


ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்த 13 அல்லது 14 வயது பையன். உடன் படிக்கும் உயர்குடி வகுப்பைச் சார்ந்த பெண்ணை விரும்புகிறான். அவள் வீட்டின் எதிரில் இருக்கும் சைக்கிள் கடையில் அமர்ந்து பார்ப்பது, வகுப்பில் பார்ப்பது என்று அவளை ரசிக்கிறான். கருங்குயில் ஒன்றை எரித்து அதன் சாம்பலை அவள் மீது தூவினாள் அவள் தன்னை விரும்புவாள் என்ற கூற்றை நம்பி படம் முழுவதும் கருங்குயிலை தேடி அலைகிறான். அவனது அக்காவிற்கு திருமண ஏற்ப்பாடு நடந்திருக்கும் நிலையில் வரதட்சணை பணத்தினை புரட்ட வேண்டுமென அவனது தந்தை கிடைத்த அத்தனை வேலைகளையும் செய்கிறார். அவரது குடும்பம் மொத்தமும் அவருக்கு உதவி செய்கிறது. ஊரில் திருவிழா ஏற்ப்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும். அங்கு பன்னிகள் உள்புகுந்து நிறைய தொல்லைக் கொடுப்பதால் ஊர் பெரியமனிதர் அவனது தந்தையை அழைத்து பன்னிகளை பிடித்து ஒழிக்கும்படி சொல்கிறார். திருமண நேரத்தில் இந்த வேலையை செய்ய வேண்டுமா எனத் தயங்கும் அவனது தந்தையின் கைகளில் பணத்தை திணிக்கிறார் அந்த பெரிய மனிதர். மனம் மாறும் அவனது தந்தை தன் குடும்பம் மொத்தத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு அவனது பள்ளியின் எதிரில் இருக்கும் மக்கள் கழிப்பிடமாக பயன்படுத்தும் முட்புதர்க்கு அழைத்து செல்கிறார். அவனது சுயமரியாதையை காப்பாற்றிக்கொள்ள அவன் மிக சிரமப்படவேண்டிருக்கிறது. தந்தையுடன் பன்னியை விரட்டி செல்லும் அவன் பள்ளிக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் தன் சக வகுப்பு மாணவர்களைப் பார்த்ததும் ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறான். பள்ளி முடியும் வரை மீண்டும் பன்னியை விரட்டுகிறான். பிடிக்கமுடியவில்லை. பள்ளி முடிகிறது. மீண்டும் ஒளிந்து கொள்கிறான். இப்படி அடிக்கடி காணாமல் போகும் அவனை அவனது தந்தை பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். அவனை அடிக்கடி வம்பிழுக்கும் உயர்குடிச் சார்ந்த அவனது வகுப்பு மாணவனும், அந்த மாணவனின் நண்பர்களும் சேர்ந்து அவன் பெயரை சத்தம் போட்டு அழைக்க மொத்த பள்ளி மாணவர்களும் அங்கு வேடிக்கைப் பார்க்க கூடிவிடுகிறார்கள். அவன் ஒளிந்திருப்பதை பார்க்கும் தந்தை அவனை அடித்து அத்தனை மாணவர்கள் மத்தியில் பன்னியை பிடிக்க விரட்டுகிறார். குடும்பத்தோடு சேர்ந்து அவன் பன்னியை விரட்ட மொத்த கூட்டமும் சிரித்தப்படி அதனை வேடிக்கைப் பார்க்கிறது. தான் விரும்பிய பெண்ணும் அங்கு சிரித்துக் கொண்டு வேடிக்கைப்பார்க்க பன்னியை பிடித்து கால்களை கட்டி மூங்கில் கொண்டு சுமந்து செல்கிறார்கள் அவனும் அவனது சகோதரியும். உடன் கிண்டல் செய்து கொண்டே வருகிறார்கள் அவனது வகுப்பு மாணவனும் அவனது நண்பர்களும். பொறுத்துக் கொண்டே வரும் அவன் ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்து கற்களை பொருக்கி அவர்களை தாக்க தொடங்குகிறான். அவன் எரியும் ஒரு கல் கேமராவை நோக்கி வந்து தாக்க படம் முடிகிறது.

இந்த பன்னி பிடிக்கும் கிளைமாக்ஸ் காட்சி சினிமாத்தனம் எதுவுமில்லாமல் அத்தனை அசலாக இருந்தது. அந்த காட்சி கண்களையும் மனதையும் கலங்க வைத்துவிட்டது. வளரிளம் பருவத்தில் தன் வகுப்பு மாணவர்கள், தான் நேசித்த பெண் ஆகியோர்  முன்னிலையில் குடும்பத்தோடு பன்னியை விரட்டும் போதும் பிடித்த பன்னியை தலைக்கவிழ்ந்தபடி அதன் கால்களை கட்டும் போதும் கூனிகுருகி நிற்கும் அவனது நிலை நீண்ட நேரம் மனதை என்னவோ செய்துவிட்டது. இந்த தொழிலை இவர் தான் செய்ய வேண்டும் என சொல்லும் சமூகத்தின் மீதாக எறியப்பட்ட கல்லாகத் தான் அவன் கேமராவை நோக்கி எறிவதை எடுத்துக் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. படத்தின் அத்தனைக் காட்சிகளிலும் இருக்கும் நிஜத்தன்மை இயக்குனர் மீதான மரியாதையை அதிகப்படுத்தியது.

பொழுதுபோக்கு மட்டுமே சினிமா என நம்பும் சமூகத்தில் இப்படி நிஜம் பேசும் சினிமாக்கள் நிச்சயம் நிறைய வேண்டும். இது போன்ற சினிமா தமிழில் இன்னும் நூறுவருடம் கழித்து கூட வருமா என்பது சந்தேகமே.

Posted on முற்பகல் 10:21 by Elaya Raja

No comments

சனி, 28 ஜனவரி, 2017

பாலு மகேந்திராவின் மாஸ்டர் பீஸ் என்றழைக்கப்படும் வீடு திரைப்படத்தினை இன்று பார்த்தேன். "மாஸ்டர் பீஸ்" என்ற வார்த்தைக்கு முழு தகுதியும் கொண்ட படம் என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியும் உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தது. சிறு வயதில் இந்த திரைப்படத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பு செய்த போது "சண்டைக் காட்சிகள் ஏதும் இல்லாத திரைப்படம்" என்று பார்க்காமல் தவிர்த்துவிட்டு போன ஞாபகம் கனவைப் போல் என்னுள் நிழலாடியது. 


சொந்த வீடு கட்டிக் கொள்ள முயலும் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தின் போராட்டத்தையும், அந்த போராட்டத்தைப் புரிந்துக் கொள்ளாமல் அதைப் பயன்படுத்தி பணம் செய்ய முயலும் சுயநலவாதிகளைப் பற்றியும் புத்திமதி சொல்வதைப் போல் இல்லாமல் இயல்பான தனக்கே உரித்தான திரைமொழியோடு பாலு மகேந்திரா சொல்லியிருக்கும் விதம் இது தமிழ் சினிமாவின் மிக முக்கியமான படம் என்பதை நிறுவுகிறது. தனக்கொரு சொந்த வீடு இல்லாமல் ஒவ்வொரு முறையும் வாடகைக்கு வீடு தேடி அலையும் போதும்  மனதுக்குள் கதறும்  ஒவ்வொரு நடுத்தர வர்க்கத்தினரையும் இந்த படம் "தன்னை பற்றிய படம்" எனத் தோன்ற வைக்கும். எனக்கும் அப்படி தான் தோன்றியது. சொந்தமாக இடம் இருந்தும் வீடு கட்ட முடியாமல் வாடகைக்கு வீடு தேடி ஒவ்வொரு முறையும் அலையும் போது நானும், என் குடும்பத்தினரும் புலம்புவது ஞாபகம் வர சில காட்சிகளில் என்னையும் அறியாமல் அழுது விட்டேன். 

படத்தில் நான் மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த காட்சிகள் நிறைய. குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும் என்றால், சிமெண்ட் திருடு போவது பற்றி தெரிய வந்ததும் அர்ச்சனா இன்ஜினீயரிடம் சண்டை பிடிக்கும் காட்சியும், தாத்தா கட்டி முடித்த வீட்டுக்குள் வந்து ஆனந்தக் கண்ணீருடன் வீட்டைத் தடவிப் பார்க்கும் காட்சியும், சிறு வயதில் இருந்து தன்னை வளர்த்தெடுத்த தாத்தா இறந்தப்பின் அவர் எழுதி வைத்து சென்ற கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு அர்ச்சனா கதறி அழும் காட்சியும் சொல்ல வேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட காட்சிகளில் வசனங்கள் குறைவு தான். ஆனால் அந்த காட்சிகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிக அதிகம். 

குறைவான கதாப்பாத்திரங்கள் கொண்டு இத்தனை இயல்பான, மனதுக்கு மிக நெருக்கமான, தமிழ் சினிமா பெருமைப்பட்டு கொள்ள  ஒரு திரைப்படத்தை கொடுத்த பாலு மகேந்திரா நிச்சயம் பல வருடங்களுக்கு கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். சினிமாவை நேசிப்பவர்கள் நிச்சயம் தவறவிடக் கூடாத திரைப்படம் இது.

வீடு வெறும் செங்கல், சிமெண்ட் மட்டும் அல்ல சிலரின் கண்ணீரும், கனவுகளும் கலந்தது தான்.

Posted on பிற்பகல் 12:31 by Elaya Raja

No comments