புதன், 27 செப்டம்பர், 2017

காலில் அடிபட்டிருந்ததால் என்னால் நகர முடியவில்லை. நான்கு நாட்கள் ஆகியும் வலி இன்னும் விட்டப்பாடில்லை. அன்று மற்றும்  கவனமாக இருந்திருந்தால் இன்று இந்த நிலைமைக்கு ஆளாகியிருக்க மாட்டேன். ஆனால் என்ன செய்வது...? இனி என்னால் முன்பு போல் வேகமாக ஓட முடியுமா..? ஓட வேண்டாம். நடக்கவேணும் முடியுமா..? சந்தேகமே. நினைத்தாலே அழுகை வருகிறது. ஆனால் ஆறுதல் கூறவோ, கண்ணீர் துடைக்கவோ யாருமில்லை. அதனால் அழுகையை அடக்கி கொள்ள .வேண்டியதுதான். இதோ என் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் இவன் மட்டும் அன்று இல்லை என்றால் ரத்தம் கசிந்தே நான் உயிர்விட்டிருப்பேன். இவனுக்கு நான் மிகவும் நன்றிக்கடன்பட்டுள்ளேன். 

மிகவும் துயரமான அந்த நாள் நான் நன்றாக சாப்பிட்டிருந்தேன். உடல் பெருத்து விடும் என்பதால் சமீபகாலமாக உணவைக் குறைத்துக் கொண்டேன். ஆனால் சம்பவத்தினத்தன்று மதியம் வீட்டில் நல்ல சமையல். ருசியும் தூக்கலாக இருந்ததால் அளவுக்கதிகமாகவே உண்டு விட்டேன். சாப்பிட்ட உணவு செரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக வீட்டு வராந்தாவில் நடந்தபடி இருந்தேன். மற்ற எல்லோரும் உண்ட களைப்பில் மதிய உறக்கத்திற்கு சென்று விட்டனர். மெதுவாக நடந்தபடி இருந்த என்மீது வராந்தாவை ஒட்டியிருந்த மல்லிகை செடியில் இருந்து திடீரென பூக்கள் உதிர்ந்தன. தோட்டச் செடிகளை தொட்டு வந்த தென்றல் என் உடல் உரசிச் சென்றது. "என்ன இது" என்ற வியப்பு மேலிட திரும்பி வாசல் பக்கம் பார்த்தேன். வாசலில் ஒரு கார் நின்று கொண்டிருக்க அதன் ஜன்னல்களுக்கு வெளியே மஞ்சள் நிற மேனியுடைய அவளைப் பார்த்தேன். உடம்பில் புது ரத்தம் பாய்ச்சியதை போன்றதொரு உணர்வு. உண்ட உணவு செரித்து விட்டதை போன்றதொரு உணர்வு. இதயம் நடனமாடத் தொடங்கியது. மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இங்கே நான் மதி மயங்கிக் கிடந்த வெளியில் சார் மெதுவாக நகரத் தொடங்கியது. கல்லாய் நின்றிருந்த நான் திடீரென உயிர் பெற்றேன். அந்த காரப் பின்தொடர்ந்து அவளின் இருப்பிடம் அறிந்து கொள்ள முயன்றேன். அவளைப் பார்த்த பொழுது செரித்து விட்டதை போன்ற உணவு ஓடும் பொழுது என் வேகத்தை தடை செய்தது. அந்த காரைப் பின்தொடர்ந்தப்படியே வீட்டில் இருந்து மிக அதிக தொலைவு வந்துவிட்டேன். அதைக் கூட ரோட்டைக் கவனிக்காமல் கடக்க முயன்ற போது ஒரு வண்டி என்னை மோதித் தள்ளிய பின்பே உணர்ந்தேன். கீழே விழுந்ததும் தெரிந்துக் கொண்டேன். அடிபட்டு நான் கிடப்பது மெரீனா பீச் அருகே என்று. ப்ரணிக்காவுடன் அடிக்கடி அங்கே சென்றிருக்கிறேன். ப்ரணிக்கா என்னிடம் வந்து "நாம மெரீனா பீச் போகப் போறோம்" என்றதுமே என்னிடம் உற்சாகம் தொற்றிக் கொள்ளும். ஜாலியாக கிளம்பி விடுவேன். காரணம் என் வயதுடைய பெண்கள் நிறைய பேர் அங்கே வருவார்கள். சிலர் என்னை பார்த்து புன்னகை செய்வார்கள். அழகாய் இருந்தால் நானும் காது வரை சிறிது வைப்பேன். இல்லையென்றால் முகத்தை திருப்பிக் கொள்வேன். இது போன்ற காரணங்களால் மெரீனா பீச்சை  அடையாளம் காண்பது சுலபமாக இருந்தது. ஆனால் மெரீனா வந்தால் என்னிடம் என்றும் இருக்கும் உற்சாகம் அன்று இல்லை. காரணம் அடிபட்டதால் காலில் வடிந்து கொண்டிருந்த ரத்தம். வலி தாளாமல் நான் கத்தினேன். ரோட்டில் சென்று கொண்டிருந்த நிறைய வண்டிகள் சட்ட்று நின்று வேடிக்கை மட்டும் பார்த்து விட்டு சென்றன. ஆனால் ஒருவரும் வந்து எனக்கு உதவவில்லை. என் உயிரைக் காப்பது அவ்வளவு முக்கியம் என்று எல்லோரும் நினைத்து விட்டார்கள்  போல. அப்பொழுதுதான் என் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் இவன் வந்தான். காலில் வடிந்துக் கொண்டிருந்த என் ரத்தத்தை நிறுத்த ஒரு அழுக்கு துணிக் கொண்டு மூடினான். பிறகு அலேக்காக என்னை தூக்கினான். "அடடே.. பரவலையே.. என்னையே தூக்கி விட்டானே" என்று நான் எண்ணிய போது வலை என்னை சுய நினைவுக்கு கூட்டி வந்தது. என்னை மருத்துவமனைக்கு தூக்கிச் சென்று காயத்திற்கு மருந்து தடவி கட்டு போட்ட பின் இந்த வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான்.

இதை வீடு என்று சொல்ல முடியாத அளவிற்கு மிகவும் அழுக்காக வைத்திருந்தான். இன்னும் வைத்திருக்கிறான். கடந்த  நான்கு நாட்களாக நான் அவனிடம் "உன் உதவிக்கு மிக்க நன்றி. ஆனால் என் வீட்டிற்கு என்னைக் கொண்டு போய் விட்டுவிடு.. இடத்தைச் சொல்கிறேன்" என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்து விட்டேன். நான் பேசும் பொது என்னை திரும்பி பார்க்கிறானே தவிர அதைப் புரிந்து கொண்டதாக காட்டிக் கொள்ளவேயில்லை. எனக்கு கோபமாக வந்தது. ஆனால் என்ன செய்ய.. என்னால் தான் நடக்க முடியவில்லையே.. என்னால் நடக்க முடியாத வரை இங்கிருந்து அவனுடைய உதவியில்லாமல் செல்வது சாத்தியமேயில்லை. பொறுத்திருக்க வேண்டியதுதான். ஆனால் தினமும் இரண்டு வேலை மட்டுமே சாப்பிடக் கொடுக்கிறான். அதுவும் பிரட், பிஸ்கட், பழைய சாதம் மட்டுமே.  காலையில்  உணவு கொடுத்துவிட்டு சென்றுவிடுவான்.  சாப்பாடு இரவு தான்...பசிக் கொள்ளும். எதுவும் செய்ய இயலாமல் அவன் வரும் வரை அறையில் சுருண்டு கிடப்பேன்.

இன்று எங்கும் செல்லாமல் அறையிலேயே கிடக்கிறான். மீண்டும் பேசிப்பார்ப்போமா என்று ஒரு ஒரு யோசனை தோன்றியது. ஆனால் நன் பேசுவதைப் புரிந்துக் கொள்ளாமல் கோபம் கொண்டு விட்டால் என்ன செய்வது என்று தோன்றியதால் அமைதியாக இருக்கிறேன். 
-------------------------------------------- 
ஏதோ பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென எதற்கு என்னை உற்றுப் பார்க்கிறான்.. என்ன மீண்டும் பேப்பரைப் பார்க்கிறான். சிரிக்க வேறு செய்கிறான். அப்படி என்ன பேப்பரில் இருக்கிறது. மெதுவாக அருகில் போய் எட்டிப் பார்ப்போம்.
-------- 
ஆ.. என் படம். ப்ரணிகா முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் அடிக்கடி நான் பார்த்த என் முகம். காரில் செல்லும் போது ஜன்னல் கண்ணாடியில் நான் பார்த்து ரசித்த என் முகம். மழை ஓய்ந்த பின்பு தேங்கி நிற்கும் தண்ணீரில் குளிர்ச்சியோடு நான் பார்த்து நின்ற என் முகம். ஆனால் எப்படி இந்த பேப்பரில்.? ச்சே.. அதில் என்ன இருக்கிறது என்று படிக்க முடியவில்லையே. இவனாவது வாசித்து காட்டுவானா என்று பார்ப்போம்.
-----------------------------
என்ன இவன். என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே இருக்கிறான்.
          //அடிச்சதுடா அதிர்ஷ்டம்//
அதிர்ஷ்டமா.. என்ன அதிர்ஷ்டம். எதற்க்காக இதைச் சொல்கிறான்.  என் படம் இருக்கும் பகுதியை மட்டும் ஏன் கிழிக்கிறான். 
---------------------------------
என்ன திடீரென எங்கயோ கிளம்புகிறான் போல. "ஏய்..ஏய்.. எதற்காக என்னை வெளியே அழைத்து வந்தான்.. ஓ.. வீட்டை பூட்டுவதற்கா..?? ஆனால் இதெல்லாம் எதற்க்காக...? ஒன்றும் புரியவில்லையே .. "டேய்.. என்னை வேளே அழைத்து வந்துவிட்டு நீ எங்கே தனியே ஓடுகிறாய்.."
--------------------------- 
ஓ.. வழக்கம் போல நான் பேசியது புரியவில்லையா ..? ம்ம்.. அவன் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டியது தான். 
----------------------------------------------------------------------------------- 
இதோ வந்துவிட்டானே.. ஓ .. ஆட்டோ அழைத்து வர சென்றாயா...? அதை சொல்லிவிட்டு செல்ல வேண்டியது தானே..? "ஏய்.. என்னை எதற்கு ஆட்டோவில் ஏற்றுகிறாய்..." 
----------------
பார்ப்போம். என்னை எங்கே அழைத்து செல்கிறான் என்று.
----------------- 
"டேய்.. எங்க சார் போகணும்னு வண்டி ஓட்டுபவன் கேட்குறான் பார்.."
------------ 
இதோ... அவன் கிழித்து வைத்திருந்த என் படம் போட்ட பேப்பர். அதில் என்ன இருக்கிறது..? 
// இந்த அட்ரசுக்கு போகணும்//
அட்ரசா..? அப்படி என்றால் என்ன..? நான் இது வரை கேட்டதில்லையே. ஆ.. தலை சுற்றுகிறது.. சற்று நேரம் அவன் மடியில் தலை வைத்து தூங்குவோம். 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
ம்.. அதற்குள் எழுப்பி விட்டானே.. ரொம்ப நேரம் தூங்கிவிட்டோமோ...? இல்லை.. இல்லை.. கனவு கூட வரவில்லையே. கொஞ்ச நேரம் தான். எந்த இடம் இது..? ஆ.. ப்ரனிக்காவின் வீடு. நான் ஓடி விளையாடிய வீடு. ருசியான சாப்பாட்டை எனக்கு மூன்று வேலையும் கொடுத்த வீடு. என் காப்பற்றியவானே... உனக்கு மிக்க நன்றி.. என்னை இங்கு கொண்டு வந்து சேர்த்ததற்கு.. நல்ல வேளை.. 
//சார்..//
"இன்னும் சத்தமாக கூப்பிடு... அப்பொழுதுதான் எல்லோரும் வெளியே வருவார்கள்.. "
அட.. நான் பேசுவது தான் ப்ரனிக்காவிற்கு புரியுமே..
"ப்ரனிக்கா.. இதோ நான் வந்துவிட்டேன் பார்.. வெளியே ஓடி வா.." 
எங்கே.. யாரையும் காணோம். அதோ என் ப்ரனிக்கா ஓடி வருகிறாள். அவளுடன் ப்ரனிக்காவின் அப்பாவும், அம்மாவும் கூட வருகிறார்களே.. இதோ வந்து விட்டாள்.. இதோ இதோ.. 
----------------
 "ஏய் ஏய்.. ப்ரனிக்கா பார்த்து.. என் காலில் அடிபட்டிருக்கிறது.." அது சரி.. அவள் எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை போல... ஆஹா.. நான்கு நாட்கள் இந்த முத்தம் இல்லாமல் எத்தனை கொடுமையாக இருந்தது.. 
// ரொம்ப நன்றி சார்.. 4 நாளா எங்க டாமி இல்லாம ரொம்ப கசடபட்டோம்.. நல்ல வேளை எங்ககிட்ட கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டிங்க.. உங்க பேரு சார்..?//
// என் பேரு சரவணன் சார்.. 4 நாளைக்கு முன்னாடி பீச்சுக்கு போயிருந்தேன்.. அப்போதான் உங்க நாய் அடிபட்டு ரோட்ல கிடந்தது.. நான் தான் ஹாஸ்பிட்டல் தூக்கி போய் காயத்துக்கு கட்டு போட்டு என் வீட்ல வச்சிருந்தேன்..//
"ஹலோ சரவணன்.. என் பேரு டாமி.. மறுபடியும் நாய்னு சொன்ன கடிச்சி வச்சிடுவேன்.."
ச்சே.. இவனுக்கு மட்டும் நான் பேசுவது புரியமாட்டேங்குதே.. ப்ரனிக்கா மட்டும் தான் நான் பேசுவதை சரியாக புரிந்து கொள்கிறாள்.. ஆஹா.. ப்ரனிக்காவின் அணைப்பு தான் எத்தனை சுகம்.. 
// உங்க உதவிக்கு ரொம்ப நன்றி சார்.. டாமி காணாம போனதுல இருந்து என் பொண்ணு ப்ரனிக்கா ஒரே அழுகை.. இதோ இவதான்.. 5th படிக்குறா.. டாமி கூட்டி வந்ததுக்கு அங்கிளுக்கு தாங்க்ஸ் சொல்லு ப்ரனிக்கா..//
// தேங்க்ஸ் அங்கிள்..//
//பரவால.. ப்ரனிக்கா..//
//வேற டாக் வாங்கி கொடுத்தோம்.. ஆனா இவளுக்கு டாமி தான் வேணும்னு அடம் பிடிச்சா.. எனக்கு என் பொண்ணு சந்தோசம் தான் முக்கியம்.. அதான்.. பேப்பர்ல விளம்பரம் கொடுத்தேன்..//
"ப்ரனிக்கா.. என் மேல உனக்கு அவ்வளவு அன்பா.. ஆஹா.. மறுபடியும் அதே முத்தம்.."
//உள்ள வாங்க சார்..//
//பரவால சார்.. எனக்கு வேற வேலை இருக்கு.. நான் கிளம்பனும்.. விளம்பரத்துல சொல்லி இருந்தபடி அந்த பரிசுத் தொகை..//
பரிசுத் தொகையா..? தொகை என்றால்..? 
// ஒரு நிமிஷம் சார்.. இதோ வந்துடுறேன்..//
//டாமி.. எங்க போன என்னை விட்டுட்டு.. ஐயோ.. காயம்.. ரொம்ப வலிக்குதா டாமி..//
"வலிச்சது.. ஆனா இப்ப இல்ல.. உன்னை பார்த்ததும் வழியெல்லாம் பறந்து போச்சி ப்ரனிக்கா.. "
//இந்தாங்க சார்.. அம்பதாயிரதுக்கு செக் எழுதி இருக்கேன்..//
//ரொம்ப நன்றி சார்.. பாய் ப்ரனிக்கா.. பாய் டாமி.. வரேன் சார்..//
"பாய் சரவணன்.. உன்னோட உதவிக்கு  ரொம்ப நன்றி" ச்சே.. என் நன்றியை அவனுக்கு புரியும்படி சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டதே.. 
---------------------- 
//வா டாமி.. உள்ள போலாம்..//
ஆ.. வேறு ஒரு டாக் வாங்கியதாக ப்ரனிக்காவின் அப்பா சொன்னாரே.. எங்கே என் எதிரி..
//டாமி.. உனக்கு புதுசா ஒரு ப்ரெண்ட் கிடைச்சிருக்காங்க..//
"அவன் என் நண்பன் அல்ல.. என் எதிரி.. என் சாப்பாட்டை பங்கு போட வந்திருப்பவன்.. என் மீது நீ காட்டும் அன்பை குறைக்க வந்திருப்பவன்.. எங்கே அவன்.. அவனை காட்டு.."
//டாடி.. அந்த டாக் தூக்கிட்டு வாங்க..//
//இதோ தூக்கிட்டு வரேண்டா..//
வரட்டும் அவன்.. எப்படியேனும் அவனை இங்கிருந்து துரத்திவிட வேண்டும்.. 
// டாமி.. இதோ பார் உன் நியூ ப்ரெண்ட்..//
ஆ.. இது கனவா இல்லை நிஜமா.. அன்று யாரைக் காரில் பார்த்து விரட்டிக் கொண்டு போய் அடிபட்டேனோ அவளைப் போலவே இருக்கிறாளே இவள்.. அதே மஞ்சள் நிற மேனி.. மயக்கும் பார்வை.. ஆஹா என்னை பார்த்து சிரிக்கிறாள்.. கடவுளே.. என்னைக் காப்பாற்றி மீண்டும் இங்கே நீ சேர்த்தது இந்த அழகியப் பெண்ணைக் காண தானா..? இனியும் நான் தனியன் அல்ல.. இதோ வந்துவிட்டால் என்னவள்.. 
லொள்..லொள்...லொள்..

Posted on முற்பகல் 9:51 by Elaya Raja

No comments

ஞாயிறு, 23 ஜூலை, 2017

இயக்குனர் நாகராஜ் மஞ்சுளேவின் முதல் மராத்தி திரைப்படமான “Fandry” (தமிழில் பன்றி அல்லது பன்னி எனக் கூறுவோம்) படத்தினை நேற்று பார்த்தேன். இவரது இரண்டாவது திரைப்படமான “Sairat” படத்தினை ஏற்கனவே பார்த்து மிகவும் ரசித்திருந்தேன். அதில் வரும் இயல்பான காதல் காட்சிகளும், பாடல்களும், நாயகியாக வரும் பெண்ணின் அலட்டல் இல்லாத நடிப்பும் அழகும், முகத்தில் அறையும் கிளைமாக்ஸ் காட்சியின் உண்மைத்தன்மையும் சில நாட்கள் அந்த படத்தின் நினைவாகவே இருக்கும்படி செய்திருந்தது. அதனால் “Fandry” படத்தினை பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் அதிகமாகவே இருந்தது. நேற்றுதான் அதனை பார்க்கும் வாய்ப்பும் அமைந்தது.


ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்த 13 அல்லது 14 வயது பையன். உடன் படிக்கும் உயர்குடி வகுப்பைச் சார்ந்த பெண்ணை விரும்புகிறான். அவள் வீட்டின் எதிரில் இருக்கும் சைக்கிள் கடையில் அமர்ந்து பார்ப்பது, வகுப்பில் பார்ப்பது என்று அவளை ரசிக்கிறான். கருங்குயில் ஒன்றை எரித்து அதன் சாம்பலை அவள் மீது தூவினாள் அவள் தன்னை விரும்புவாள் என்ற கூற்றை நம்பி படம் முழுவதும் கருங்குயிலை தேடி அலைகிறான். அவனது அக்காவிற்கு திருமண ஏற்ப்பாடு நடந்திருக்கும் நிலையில் வரதட்சணை பணத்தினை புரட்ட வேண்டுமென அவனது தந்தை கிடைத்த அத்தனை வேலைகளையும் செய்கிறார். அவரது குடும்பம் மொத்தமும் அவருக்கு உதவி செய்கிறது. ஊரில் திருவிழா ஏற்ப்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும். அங்கு பன்னிகள் உள்புகுந்து நிறைய தொல்லைக் கொடுப்பதால் ஊர் பெரியமனிதர் அவனது தந்தையை அழைத்து பன்னிகளை பிடித்து ஒழிக்கும்படி சொல்கிறார். திருமண நேரத்தில் இந்த வேலையை செய்ய வேண்டுமா எனத் தயங்கும் அவனது தந்தையின் கைகளில் பணத்தை திணிக்கிறார் அந்த பெரிய மனிதர். மனம் மாறும் அவனது தந்தை தன் குடும்பம் மொத்தத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு அவனது பள்ளியின் எதிரில் இருக்கும் மக்கள் கழிப்பிடமாக பயன்படுத்தும் முட்புதர்க்கு அழைத்து செல்கிறார். அவனது சுயமரியாதையை காப்பாற்றிக்கொள்ள அவன் மிக சிரமப்படவேண்டிருக்கிறது. தந்தையுடன் பன்னியை விரட்டி செல்லும் அவன் பள்ளிக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் தன் சக வகுப்பு மாணவர்களைப் பார்த்ததும் ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறான். பள்ளி முடியும் வரை மீண்டும் பன்னியை விரட்டுகிறான். பிடிக்கமுடியவில்லை. பள்ளி முடிகிறது. மீண்டும் ஒளிந்து கொள்கிறான். இப்படி அடிக்கடி காணாமல் போகும் அவனை அவனது தந்தை பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். அவனை அடிக்கடி வம்பிழுக்கும் உயர்குடிச் சார்ந்த அவனது வகுப்பு மாணவனும், அந்த மாணவனின் நண்பர்களும் சேர்ந்து அவன் பெயரை சத்தம் போட்டு அழைக்க மொத்த பள்ளி மாணவர்களும் அங்கு வேடிக்கைப் பார்க்க கூடிவிடுகிறார்கள். அவன் ஒளிந்திருப்பதை பார்க்கும் தந்தை அவனை அடித்து அத்தனை மாணவர்கள் மத்தியில் பன்னியை பிடிக்க விரட்டுகிறார். குடும்பத்தோடு சேர்ந்து அவன் பன்னியை விரட்ட மொத்த கூட்டமும் சிரித்தப்படி அதனை வேடிக்கைப் பார்க்கிறது. தான் விரும்பிய பெண்ணும் அங்கு சிரித்துக் கொண்டு வேடிக்கைப்பார்க்க பன்னியை பிடித்து கால்களை கட்டி மூங்கில் கொண்டு சுமந்து செல்கிறார்கள் அவனும் அவனது சகோதரியும். உடன் கிண்டல் செய்து கொண்டே வருகிறார்கள் அவனது வகுப்பு மாணவனும் அவனது நண்பர்களும். பொறுத்துக் கொண்டே வரும் அவன் ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்து கற்களை பொருக்கி அவர்களை தாக்க தொடங்குகிறான். அவன் எரியும் ஒரு கல் கேமராவை நோக்கி வந்து தாக்க படம் முடிகிறது.

இந்த பன்னி பிடிக்கும் கிளைமாக்ஸ் காட்சி சினிமாத்தனம் எதுவுமில்லாமல் அத்தனை அசலாக இருந்தது. அந்த காட்சி கண்களையும் மனதையும் கலங்க வைத்துவிட்டது. வளரிளம் பருவத்தில் தன் வகுப்பு மாணவர்கள், தான் நேசித்த பெண் ஆகியோர்  முன்னிலையில் குடும்பத்தோடு பன்னியை விரட்டும் போதும் பிடித்த பன்னியை தலைக்கவிழ்ந்தபடி அதன் கால்களை கட்டும் போதும் கூனிகுருகி நிற்கும் அவனது நிலை நீண்ட நேரம் மனதை என்னவோ செய்துவிட்டது. இந்த தொழிலை இவர் தான் செய்ய வேண்டும் என சொல்லும் சமூகத்தின் மீதாக எறியப்பட்ட கல்லாகத் தான் அவன் கேமராவை நோக்கி எறிவதை எடுத்துக் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. படத்தின் அத்தனைக் காட்சிகளிலும் இருக்கும் நிஜத்தன்மை இயக்குனர் மீதான மரியாதையை அதிகப்படுத்தியது.

பொழுதுபோக்கு மட்டுமே சினிமா என நம்பும் சமூகத்தில் இப்படி நிஜம் பேசும் சினிமாக்கள் நிச்சயம் நிறைய வேண்டும். இது போன்ற சினிமா தமிழில் இன்னும் நூறுவருடம் கழித்து கூட வருமா என்பது சந்தேகமே.

Posted on முற்பகல் 10:21 by Elaya Raja

No comments

சனி, 28 ஜனவரி, 2017

பாலு மகேந்திராவின் மாஸ்டர் பீஸ் என்றழைக்கப்படும் வீடு திரைப்படத்தினை இன்று பார்த்தேன். "மாஸ்டர் பீஸ்" என்ற வார்த்தைக்கு முழு தகுதியும் கொண்ட படம் என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியும் உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தது. சிறு வயதில் இந்த திரைப்படத்தை தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பு செய்த போது "சண்டைக் காட்சிகள் ஏதும் இல்லாத திரைப்படம்" என்று பார்க்காமல் தவிர்த்துவிட்டு போன ஞாபகம் கனவைப் போல் என்னுள் நிழலாடியது. 


சொந்த வீடு கட்டிக் கொள்ள முயலும் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தின் போராட்டத்தையும், அந்த போராட்டத்தைப் புரிந்துக் கொள்ளாமல் அதைப் பயன்படுத்தி பணம் செய்ய முயலும் சுயநலவாதிகளைப் பற்றியும் புத்திமதி சொல்வதைப் போல் இல்லாமல் இயல்பான தனக்கே உரித்தான திரைமொழியோடு பாலு மகேந்திரா சொல்லியிருக்கும் விதம் இது தமிழ் சினிமாவின் மிக முக்கியமான படம் என்பதை நிறுவுகிறது. தனக்கொரு சொந்த வீடு இல்லாமல் ஒவ்வொரு முறையும் வாடகைக்கு வீடு தேடி அலையும் போதும்  மனதுக்குள் கதறும்  ஒவ்வொரு நடுத்தர வர்க்கத்தினரையும் இந்த படம் "தன்னை பற்றிய படம்" எனத் தோன்ற வைக்கும். எனக்கும் அப்படி தான் தோன்றியது. சொந்தமாக இடம் இருந்தும் வீடு கட்ட முடியாமல் வாடகைக்கு வீடு தேடி ஒவ்வொரு முறையும் அலையும் போது நானும், என் குடும்பத்தினரும் புலம்புவது ஞாபகம் வர சில காட்சிகளில் என்னையும் அறியாமல் அழுது விட்டேன். 

படத்தில் நான் மிகவும் ரசித்துப் பார்த்த காட்சிகள் நிறைய. குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும் என்றால், சிமெண்ட் திருடு போவது பற்றி தெரிய வந்ததும் அர்ச்சனா இன்ஜினீயரிடம் சண்டை பிடிக்கும் காட்சியும், தாத்தா கட்டி முடித்த வீட்டுக்குள் வந்து ஆனந்தக் கண்ணீருடன் வீட்டைத் தடவிப் பார்க்கும் காட்சியும், சிறு வயதில் இருந்து தன்னை வளர்த்தெடுத்த தாத்தா இறந்தப்பின் அவர் எழுதி வைத்து சென்ற கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு அர்ச்சனா கதறி அழும் காட்சியும் சொல்ல வேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட காட்சிகளில் வசனங்கள் குறைவு தான். ஆனால் அந்த காட்சிகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிக அதிகம். 

குறைவான கதாப்பாத்திரங்கள் கொண்டு இத்தனை இயல்பான, மனதுக்கு மிக நெருக்கமான, தமிழ் சினிமா பெருமைப்பட்டு கொள்ள  ஒரு திரைப்படத்தை கொடுத்த பாலு மகேந்திரா நிச்சயம் பல வருடங்களுக்கு கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். சினிமாவை நேசிப்பவர்கள் நிச்சயம் தவறவிடக் கூடாத திரைப்படம் இது.

வீடு வெறும் செங்கல், சிமெண்ட் மட்டும் அல்ல சிலரின் கண்ணீரும், கனவுகளும் கலந்தது தான்.

Posted on பிற்பகல் 12:31 by Elaya Raja

No comments