இயக்குனர் நாகராஜ் மஞ்சுளேவின் முதல் மராத்தி திரைப்படமான “Fandry” (தமிழில் பன்றி அல்லது பன்னி எனக் கூறுவோம்) படத்தினை நேற்று பார்த்தேன். இவரது இரண்டாவது திரைப்படமான “Sairat” படத்தினை ஏற்கனவே பார்த்து மிகவும் ரசித்திருந்தேன். அதில் வரும் இயல்பான காதல் காட்சிகளும், பாடல்களும், நாயகியாக வரும் பெண்ணின் அலட்டல் இல்லாத நடிப்பும் அழகும், முகத்தில் அறையும் கிளைமாக்ஸ் காட்சியின் உண்மைத்தன்மையும் சில நாட்கள் அந்த படத்தின் நினைவாகவே இருக்கும்படி செய்திருந்தது. அதனால் “Fandry” படத்தினை பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் அதிகமாகவே இருந்தது. நேற்றுதான் அதனை பார்க்கும் வாய்ப்பும் அமைந்தது.


ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்த 13 அல்லது 14 வயது பையன். உடன் படிக்கும் உயர்குடி வகுப்பைச் சார்ந்த பெண்ணை விரும்புகிறான். அவள் வீட்டின் எதிரில் இருக்கும் சைக்கிள் கடையில் அமர்ந்து பார்ப்பது, வகுப்பில் பார்ப்பது என்று அவளை ரசிக்கிறான். கருங்குயில் ஒன்றை எரித்து அதன் சாம்பலை அவள் மீது தூவினாள் அவள் தன்னை விரும்புவாள் என்ற கூற்றை நம்பி படம் முழுவதும் கருங்குயிலை தேடி அலைகிறான். அவனது அக்காவிற்கு திருமண ஏற்ப்பாடு நடந்திருக்கும் நிலையில் வரதட்சணை பணத்தினை புரட்ட வேண்டுமென அவனது தந்தை கிடைத்த அத்தனை வேலைகளையும் செய்கிறார். அவரது குடும்பம் மொத்தமும் அவருக்கு உதவி செய்கிறது. ஊரில் திருவிழா ஏற்ப்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும். அங்கு பன்னிகள் உள்புகுந்து நிறைய தொல்லைக் கொடுப்பதால் ஊர் பெரியமனிதர் அவனது தந்தையை அழைத்து பன்னிகளை பிடித்து ஒழிக்கும்படி சொல்கிறார். திருமண நேரத்தில் இந்த வேலையை செய்ய வேண்டுமா எனத் தயங்கும் அவனது தந்தையின் கைகளில் பணத்தை திணிக்கிறார் அந்த பெரிய மனிதர். மனம் மாறும் அவனது தந்தை தன் குடும்பம் மொத்தத்தையும் கூட்டிக்கொண்டு அவனது பள்ளியின் எதிரில் இருக்கும் மக்கள் கழிப்பிடமாக பயன்படுத்தும் முட்புதர்க்கு அழைத்து செல்கிறார். அவனது சுயமரியாதையை காப்பாற்றிக்கொள்ள அவன் மிக சிரமப்படவேண்டிருக்கிறது. தந்தையுடன் பன்னியை விரட்டி செல்லும் அவன் பள்ளிக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் தன் சக வகுப்பு மாணவர்களைப் பார்த்ததும் ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறான். பள்ளி முடியும் வரை மீண்டும் பன்னியை விரட்டுகிறான். பிடிக்கமுடியவில்லை. பள்ளி முடிகிறது. மீண்டும் ஒளிந்து கொள்கிறான். இப்படி அடிக்கடி காணாமல் போகும் அவனை அவனது தந்தை பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார். அவனை அடிக்கடி வம்பிழுக்கும் உயர்குடிச் சார்ந்த அவனது வகுப்பு மாணவனும், அந்த மாணவனின் நண்பர்களும் சேர்ந்து அவன் பெயரை சத்தம் போட்டு அழைக்க மொத்த பள்ளி மாணவர்களும் அங்கு வேடிக்கைப் பார்க்க கூடிவிடுகிறார்கள். அவன் ஒளிந்திருப்பதை பார்க்கும் தந்தை அவனை அடித்து அத்தனை மாணவர்கள் மத்தியில் பன்னியை பிடிக்க விரட்டுகிறார். குடும்பத்தோடு சேர்ந்து அவன் பன்னியை விரட்ட மொத்த கூட்டமும் சிரித்தப்படி அதனை வேடிக்கைப் பார்க்கிறது. தான் விரும்பிய பெண்ணும் அங்கு சிரித்துக் கொண்டு வேடிக்கைப்பார்க்க பன்னியை பிடித்து கால்களை கட்டி மூங்கில் கொண்டு சுமந்து செல்கிறார்கள் அவனும் அவனது சகோதரியும். உடன் கிண்டல் செய்து கொண்டே வருகிறார்கள் அவனது வகுப்பு மாணவனும் அவனது நண்பர்களும். பொறுத்துக் கொண்டே வரும் அவன் ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்து கற்களை பொருக்கி அவர்களை தாக்க தொடங்குகிறான். அவன் எரியும் ஒரு கல் கேமராவை நோக்கி வந்து தாக்க படம் முடிகிறது.

இந்த பன்னி பிடிக்கும் கிளைமாக்ஸ் காட்சி சினிமாத்தனம் எதுவுமில்லாமல் அத்தனை அசலாக இருந்தது. அந்த காட்சி கண்களையும் மனதையும் கலங்க வைத்துவிட்டது. வளரிளம் பருவத்தில் தன் வகுப்பு மாணவர்கள், தான் நேசித்த பெண் ஆகியோர்  முன்னிலையில் குடும்பத்தோடு பன்னியை விரட்டும் போதும் பிடித்த பன்னியை தலைக்கவிழ்ந்தபடி அதன் கால்களை கட்டும் போதும் கூனிகுருகி நிற்கும் அவனது நிலை நீண்ட நேரம் மனதை என்னவோ செய்துவிட்டது. இந்த தொழிலை இவர் தான் செய்ய வேண்டும் என சொல்லும் சமூகத்தின் மீதாக எறியப்பட்ட கல்லாகத் தான் அவன் கேமராவை நோக்கி எறிவதை எடுத்துக் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. படத்தின் அத்தனைக் காட்சிகளிலும் இருக்கும் நிஜத்தன்மை இயக்குனர் மீதான மரியாதையை அதிகப்படுத்தியது.

பொழுதுபோக்கு மட்டுமே சினிமா என நம்பும் சமூகத்தில் இப்படி நிஜம் பேசும் சினிமாக்கள் நிச்சயம் நிறைய வேண்டும். இது போன்ற சினிமா தமிழில் இன்னும் நூறுவருடம் கழித்து கூட வருமா என்பது சந்தேகமே.